Ο Τσίπρας μπορεί να φωτογραφίζεται χαμογελώντας δίπλα στους καραβανάδες του Σίσι. Για τους συντρόφους της επαναστατικής Αριστεράς στην Αίγυπτο τα τελευταία δυο χρόνια δεν έχουν χαμόγελα.
Έχουν να αντιμετωπίσουν την καθημερινή απειλή της κρατικής καταστολής και το καθήκον να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις της επανάστασης που πιάστηκαν ανοργάνωτες μπροστά στην σαρωτική επέλαση του παλιού καθεστώτος. Τα καθήκοντα αυτά έχουν και μια θεωρητική πλευρά, για το ξεκαθάρισμα του τι συνέβη αυτά τα δυο χρόνια και ποιος είναι ο δρόμος μπροστά. Σε αυτή την κατεύθυνση οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές της Αιγύπτου δημοσίευσαν πρόσφατα ένα ανοιχτό γράμμα που καλεί σε πλατιά συζήτηση πάνω σε κάποια βασικά ζητήματα που αυτή τη στιγμή διχάζουν την αιγυπτιακή αριστερά.
Το κύριο ζήτημα είναι η στάση απέναντι στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και την καταστολή που υποφέρει. Ένα τμήμα της αιγυπτιακής αριστεράς αρνείται να σταθεί στο πλάι των μελών της Αδελφότητας, κρατώντας ίσες αποστάσεις με το καθεστώς. Ένα μικρότερο κομμάτι, σταλινικής προέλευσης, έχει φτάσει ακόμη και να υποστηρίζει το καθεστώς στο όνομα του υποτιθέμενου “μεγαλύτερου κακού” που είναι η Αδελφότητα.
Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές γράφουν: “Όσοι στέκονται στα μισά του δρόμου, ανάμεσα στο στρατό και την Αδελφότητα, θεωρώντας τους εξίσου επικίνδυνους και τηρώντας τον ίδιο βαθμό εχθρικότητας, αποδεχόμενοι τη λογική ότι αποτελούν δύο όψεις της ίδιας αντεπανάστασης (...) υποστηρίζουν σιωπηρά τη στρατιωτική δικτατορία.”
“Δύο χρόνια μετά το πραξικόπημα, ο κύριος εχθρός μας είναι η στρατιωτική δικτατορία και όχι η Μουσουλμανική Αδελφότητα”
“Αυτό δεν σημαίνει με τίποτα ότι λέμε πως μια συμμαχία με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι σήμερα αναγκαία, πιθανή ή υγιής. Όμως, καμιά επαναστατική οργάνωση δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι η μάχη σήμερα είναι ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία που κυβερνάει.”
“Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές σταθήκαμε στην πρώτη γραμμή της αντιπολίτευσης απέναντι στον Μούρσι και την Αδελφότητα, στη διάρκεια του έτους που παρέμεινε στην προεδρία, και πήραμε μέρος σε όλες τις δραστηριότητες απέναντι στην Αδελφότητα, τα απομεινάρια του παλιού καθεστώτος και το στρατό. Όμως σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει. Αυτοί που μας κατηγορούν ότι δεν έχουμε μετακινηθεί από τον πρώτο χρόνο της επανάστασης το 2011 είναι στην πραγματικότητα αυτοί που έχουν το ρολόι τους κολλημένο στο πρώτο μισό του 2013. Αν το σύνθημα ‘Κάτω όλοι οι προδότες -στρατός, παλιό καθεστώς και Αδελφότητα- ήταν κατανοητό εκείνη την περίοδο, όταν η Αδελφότητα επιχειρούσε να μοιραστεί την εξουσία με το στρατό και το παλιό καθεστώς, σήμερα, στο δεύτερο μισό του 2015 έχει χάσει κάθε νόημα. Μάλιστα (...) έχει γίνει σύνθημα αποπροσανατολιστικό που σιωπηρά υποστηρίζει τη δικτατορία.
“Είναι στρατηγικό λάθος να μένει κανείς σιωπηλός απέναντι στην καταστολή της Αδελφότητας και το να μην λες πως να τους υπερασπίζεσαι απέναντι στη βάρβαρη δικτατορία είναι αναπόσπαστο τμήμα του αγώνα για τη δημοκρατία και για την επιστροφή της αιγυπτιακής επανάστασης. Αυτό το λάθος οδήγησε και οδηγεί σε περιθωριοποίηση της αριστερής αντιπολίτευσης απέναντι στη δικτατορία”. “Αυτό που λέμε δεν πρέπει να ληφθεί ως έκκληση για συμμαχία με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Όμως πρέπει να υπερασπιστούμε τα στελέχη τους και τους οπαδούς τους απέναντι στη βαρβαρότητα της αντεπανάστασης.”