Ιδέες

«Για μια κοινωνία χωρίς φράχτες και μνημόνια» είναι ο τίτλος του εξώφυλλου του νέου τεύχους του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω που μόλις κυκλοφόρησε και του οποίου το εξώφυλλο κοσμεί μια συγκλονιστική φωτογραφία με Σύριους πρόσφυγες την ώρα που σπάνε το συρματόπλεγμα στα τουρκοσυριακά σύνορα. Έντεκα από τις σαράντα σελίδες του νέου τεύχους είναι αφιερωμένες στο προσφυγικό ζήτημα. 

 

Στο άρθρο με τίτλο «Ευρώπη Φρούριο- ο πόλεμος ενάντια στους πρόσφυγες», ο Θανάσης Καμπαγιάννης υποστηρίζει ότι για τις τραγωδίες των προσφύγων ευθύνεται η ρατσιστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πρέπει να μπει στο στόχαστρο της Αριστεράς. 

 

Στο πρώτο μέρος του άρθρου παρουσιάζονται  οι αιτίες και οι δρόμοι του προσφυγικού ρεύματος προς την Ευρώπη και η ζοφερή πολιτική των κλειστών συνόρων της «Ευρώπης-Φρούριο» εκ μέρους της ΕΕ. Στη συνέχεια ο Θ. Καμπαγιάννης καταπιάνεται με τις εξελίξεις του καλοκαιριού παρουσιάζοντας  πώς οι πρόσφυγες κατάφεραν να περάσουν τα σύνορα της Ευρώπης το ένα μετά το άλλο αλλά και την  απάντηση της  ΕΕ που ετοιμάζεται να εξαπολύσει τη χειμερινή της αντεπίθεση - με όλους τους σχεδιασμούς να προσανατολίζονται σε ακόμα σκληρότερη στεγανοποίηση των συνόρων της.

 

Στο δεύτερο άρθρο που αφορά το προσφυγικό, ο Πέτρος Κωνσταντίνου παρουσιάζει το νέο ντόπιο και διεθνές αντιρατσιστικό κίνημα που αναπτύχθηκε μέσα στο καλοκαίρι στο πλευρό των προσφύγων, αλλά και τις επόμενες πρωτοβουλίες που παίρνονται στην Ελλάδα και σε διεθνές επίπεδο για να πέσουν οι φράχτες, για να δοθεί άσυλο, στέγαση, σίτιση σε όλους τους πρόσφυγες, ενάντια σε στρατόπεδα προσφύγων και “hotspots”. Αναλύει επίσης τη στροφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ πάνω στο προσφυγικό, το κομβικό ρόλο των συνδικάτων στη διαμόρφωση του κινήματος αλληλεγγύης στους πρόσφυγες αλλά και απομόνωσης της Χ.Α.   

 

Το νέο τεύχος του Σοσιαλισμού από τα Κάτω ανοίγει με το άρθρο της Μαρίας Στύλλου υπό τον τίτλο «Εκλογές-2η φορά ΣΥΡΙΖΑ, η αντίσταση, η προοπτική» το οποίο αναλύει τις δυνατότητες αλλά και τις υποχρεώσεις της αριστερής αντιπολίτευσης απέναντι στη δεύτερη κυβέρνηση του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ.  Η Μαρία Στύλλου υποστηρίζει ότι μέσα στις νέες συνθήκες αναδεικνύονται «τρία μεγάλα καθήκοντα», «η στήριξη των αγώνων για να μην περάσει το τρίτο μνημόνιο», «η ανάγκη για πολιτική γενίκευση» που αποτελεί δύναμη για κάθε αγώνα χωριστά και για το σύνολο της τάξης, και η συζήτηση πάνω στη στρατηγική.

 

«Από το «αριστερό μνημόνιο» στο «αριστερό success story;»  είναι ο τίτλος του επόμενου άρθρου. Σε μια περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να ανανεώσει τους μύθους για έξοδο από την κρίση με τη συνεργασία ΕΕ-ΔΝΤ, ο Πάνος Γκαργκάνας απαντάει ότι μια κυβέρνηση που επιμένει ότι έχει «αριστερό πρόσημο», αλλά κλείνει τα μάτια της μπροστά στο βάθος και τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του συστήματος διεθνώς και στηρίζει τις ελπίδες της για να πάρει ανάσα σε προβλέψεις «ανάκαμψης», θα βρεθεί ξεκρέμαστη.

 

Στο άρθρο αναλύεται ότι βρισκόμαστε ακόμα μακριά από το τέλος της ύφεσης, αναδεικνύεται το ζήτημα του ελέγχου των τραπεζών και της διαγραφής του χρέους και προβάλλεται η αντικαπιταλιστική εναλλακτική. Η στάση πληρωμών μόνο μέσα στα επόμενα δύο χρόνια εξασφαλίζει πάνω από 25 δις ευρώ, περισσότερα από αυτά που υπόσχονται οι δανειστές για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών υποστηρίζει ο Πάνος Γκαργκάνας. 

 

 

Στο άρθρο «Η Κίνα στην αιχμή της κρίσης» ο Σωτήρης Κοντογιάννης εξηγεί το πέρασμα της Κίνας από «ατμομηχανή» ανάπτυξης σε εστία πανικού για τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Αφού αναλύει τη φύση της κινέζικης οικονομίας και κοινωνίας μέσα από τη στροφή από τον κρατικό καπιταλισμό στην ελεύθερη αγορά και την ταυτόχρονη υπερεκμετάλλευση της εργατικής τάξης τις τελευταίες δεκαετίες  καταλήγει στη σημερινή  κρίση: Το αποτέλεσμα του φθηνού χρήματος ήταν η δημιουργία μιας τεράστιας χρηματοπιστωτικής φούσκας, που κρέμεται τώρα απειλητικά πάνω όχι μόνο από την ίδια την Κίνα, αλλά και την παγκόσμια οικονομία. 

 

Δύο είναι τα άρθρα που αφορούν τις εξελίξεις στην Αριστερά. Στο άρθρο «Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγαίνει μπροστά» η Αργυρή Ερωτοκρίτου κάνοντας μια αναδρομή στην παρουσία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς (από τη συνέλευση στο Γήπεδο του Σπόρτινγκ το 2009, στους αγώνες που ακολούθησαν ενάντια στα μνημόνια, την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση και τη συντριβή του ΠΑΣΟΚ, την εκτίναξη της ριζοσπαστικής αριστεράς, και την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση)  αναδεικνύει τα καθήκοντα που σήμερα αυτή έχει να αντιμετωπίσει. Μπροστά στην 3η Συνδιάσκεψη, είναι επιτακτική η ανάγκη για ξεκάθαρη στρατηγική,  οργανωτική αυτοτέλεια, εξωστρέφεια και άνοιγμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον κόσμο του κινήματος και της Αριστεράς, υποστηρίζει.

 

Στο άρθρο με τίτλο «Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ρεφορμιστικό κόμμα;» ο Λέανδρος Μπόλαρης εξηγεί τη φύση των ρεφορμιστικών κομμάτων και την ανάγκη ξεκάθαρης ρήξης με τη στρατηγική τους πατώντας στην ανάλυση του Λένιν και του Γκράμσι,  ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τις  ιστορικές εμπειρίες, τι απέγιναν οι «ιστορικοί συμβιβασμοί» των κομμάτων που υπόσχονταν μεταρρύθμιση: Τη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα τις δεκαετίες ’80 και ’90, την «πληθυντική» Αριστερά στη Γαλλία τη δεκαετία του ’90, τις πικρές ιταλικές εμπειρίες της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης τη δεκαετία του ’00 και του ιταλικού ΚΚ τη δεκαετία του ’70.    

 

Το τεύχος 113 του ΣΑΚ κλείνει όπως πάντα με τις βιβλιοπαρουσιάσεις: «Τι είναι ιστορία;» του Ε.Χ Καρρ, «Μέση Ανατολή-Αντίσταση στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις» της Δήμητρας Κυρίλλου, «Η αδύνατη ταξική ανακωχή» του Δημήτρη Μαριόλη.