Απάντηση στους εκβιασμούς της Μέρκελ - Τεμπέληδες είναι οι τραπεζίτες και όχι οι εργάτες του νότου

Βάλτε στη θέση του Τζακ του Αντεροβγάλτη την Κομισιόν, την Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα έχετε αμέσως μπροστά σας το μήνυμα της κυβέρνησης: για να αποφύγουμε τα έκτακτα μέτρα των Βρυξελών, λένε Παπακωνσταντίνου και Παπανδρέου, πρέπει να τα πάρουμε τα μέτρα μόνοι μας. Εδώ και τώρα, πριν από τις 16 Μάρτη, την ημερομηνία του πρώτου κοινοτικού ελέγχου για την πορεία του Προγράμματος Σταθερότητας. Και οι εφημερίδες που στηρίζουν την κυβέρνηση τρέχουν να παρουσιάσουν αυτή τη σφαγή σαν σωτηρία: ο υπουργός Οικονομικών ζει ΄εφιαλτικές μέρες΄ σύμφωνα με το Βήμα, την εφημερίδα του Ψυχάρη και του Πρετεντέρη. ΄Αυτό που θέλει να αποφύγει είναι η κατάργηση του 14ου μισθού, δηλαδή του Δώρου Πάσχα και του επιδόματος αδείας΄. Τι τραγωδία και αυτή! Να θέλεις να σώσεις τον 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων και να μην σε αφήνουν...

Το ότι τα ΄έκτακτα μέτρα΄ που μελετάει η κυβέρνηση αποτελούν σφαγή για τα εκατομμύρια των εργαζομένων -για αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Ακόμα και το Βήμα αναγκάστηκε να μιλήσει για ΄Θεραπεία Σοκ΄ -να συγκρίνει, με άλλα λόγια, τα έκτακτα μέτρα του Παπακωνσταντίνου με τα μέτρα που βύθισαν δυο δεκαετίες πριν στην Ανατολική Ευρώπη 140 εκατομμύρια ανθρώπους στην απόλυτη φτώχεια και έριξαν τον μέσο όρο ζωής στη Ρωσία μέσα σε λίγους μήνες σε τριτοκοσμικά επίπεδα.

Ανατριχιαστικός

Ο κατάλογος και μόνο των μέτρων που μελετάει η κυβέρνηση είναι ανατριχιαστικός: δραστική περικοπή στα κονδύλια για τα νοσοκομεία, πάγωμα των προσλήψεων ακόμα και στην Παιδεία (η Διαμαντοπούλου προειδοποιεί ότι ακόμα και ο αριθμός των έκτακτων καθηγητών θα κοπεί στο μισό), σφαγή των εισοδημάτων των δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση των φόρων στα καύσιμα κατά 20% ακόμα (αφού αυξήθηκαν μόλις κατά 29%), αύξηση του ΦΠΑ από το 19% στο 21%, δημιουργία ενός ακόμα συντελεστή ΦΠΑ 23% για τα προϊόντα πολυτελείας (υποτίθεται)...

Για να δικαιολογήσουν την ανάγκη για τα έκτακτα μέτρα τα ΜΜΕ επικαλούνται την επιδείνωση της οικονομικής ύφεσης: το Πρόγραμμα Σταθερότητας που υπέβαλλε η κυβέρνηση προέβλεπε μείωση του ελλείμματος φέτος κατά τέσσερεις ποσοστιαίες μονάδες (από το 12.7% του ΑΕΠ το 2009 στο 8.7% το 2010). Το Πρόγραμμα στηριζόταν σε ένα υπεραισιόδοξο σενάριο για την πορεία της ελληνικής οικονομίας: για τη χρονιά που διανύουμε προέβλεπε συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 0.3% όλα και όλα Τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίες, όμως, δείχνουν τώρα ότι η οικονομία έχει πάρει εδώ και μήνες τον κατήφορο: τον Οκτώβρη, τον Νοέμβρη και τον Δεκέμβρη το ΑΕΠ συρρικνωνόταν με ρυθμό 2,6% το χρόνο. Η πτώση φέτος, θα είναι, δίχως αμφιβολία ακόμα μεγαλύτερη. Συρρίκνωση της εγχώριας παραγωγής και της εγχώριας κατανάλωσης, όμως, σημαίνει συρρίκνωση και των φόρων -δηλαδή των εσόδων του δημοσίου. Το συμπέρασμα είναι απλό. Για να ανταποκριθούμε στις δεσμεύσεις μας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει μόνο μια λύση: τα έκτακτα μέτρα. «Σύμφωνα με υπολογισμούς των κοινοτικών εμπειρογνωμόνων» γράφει το Βήμα της περασμένης Κυριακής, «τα μέτρα που έχουν ανακοινωθεί ως σήμερα επιφέρουν μείωση του ελλείμματος κατά 2,75% του ΑΕΠ. Με τα έκτακτα μέτρα που αναμένεται να αποφασιστούν και να εφαρμοστούν ακαριαία υπολογίζεται ότι θα καλυφθεί το υπόλοιπο 1,25%, το οποίο αντιστοιχεί σε 3 δισ. ευρώ».

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε ένα ίχνος αλήθειας πίσω από αυτές τις δικαιολογίες. Κατ΄ αρχήν όλοι ξέρουν ότι τα σκληρά μέτρα θα βυθίσουν, με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια, την ελληνική οικονομία ακόμα πιο βαθειά στην ύφεση: χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις που επιβιώνουν με δυσκολία θα κλείσουν. Οι περικοπές στους μισθούς θα φέρουν όχι μόνο τη φτώχεια αλλά και την ανεργία. Ολόκληρη η εσωτερική αγορά κινδυνεύει με μια πρωτοφανή κατάρρευση που απειλεί να συρρικνώσει ακόμα περισσότερο το ΑΕΠ και μαζί του και τα φορολογικά έσοδα του δημοσίου. Το Πρόγραμμα Σταθερότητας απειλεί να μετατραπεί σε έναν φαύλο κύκλο καταστροφής -και οι φαύλοι κύκλοι, ως γνωστόν, δεν έχουν, ούτε είχαν ποτέ, καμιά σχέση με τη σταθερότητα.

Τα έκτακτα μέτρα έχουν έναν και μοναδικό στόχο: να χαρίσουν στους τραπεζίτες και τους επενδυτές που έχουν τοποθετήσει τα κεφάλαιά τους σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου -στα παράσιτα που χρόνια τώρα θησαυρίζουν λεηλατώντας με το κόλπο των τόκων και των χρεολυσίων τα δημόσια ταμεία- τρία ακόμα δισεκατομμύρια Ευρώ, εδώ και τώρα. Τα 3 δισεκατομμύρια που θέλει να μαζέψει ο Παπακωνσταντίνου είναι ακριβώς αυτά που από την αρχή ζητούσαν η Μέρκελ και οι τραπεζίτες -όχι μόνο οι Γερμανοί, όλοι οι τραπεζίτες- όταν ζητούσαν μια ακόμα πιο δραστική μείωση των ελληνικών ελλειμμάτων από το 4% που προσέφερε για το 2010 το Πρόγραμμα Σταθερότητας. Τώρα η κυβέρνηση τρέχει, για μια ακόμα φορά, να τους ικανοποιήσει.

Προκλητικό

Είναι τουλάχιστον προκλητικό να ισχυρίζονται οι Πρετεντέρηδες ότι για τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα -αλλά και την Πορτογαλία και την Ισπανία- φταίνε οι τεμπέληδες εργάτες του νότου που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια ΄πάρτι με δανεικά΄. Και είναι ακόμα πιο προκλητικό να μιλάνε για τις ΄αγορές΄ που μας τιμωρούν για αυτή μας την τεμπελιά.

Πρώτα απ΄ όλα οι εργάτες δεν πήραν ούτε μια δεκάρα από όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που χρωστάει σήμερα το ελληνικό δημόσιο. Αλλά ούτε και οι τραπεζίτες έχουν δώσει μια δεκάρα: το μόνο που κάνουν είναι να μεσολαβούν ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) -που ελέγχει τα πιεστήρια του Ευρώ- και τις κυβερνήσεις, που στο όνομα της ΄ελεύθερης αγοράς΄ δεν έχουν δικαίωμα να δανείζονται άμεσα από την ΕΚΤ.

Ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου, είναι αλήθεια, πιέζουν πραγματικά την Ευρωπαϊκή Ένωση για μια ουσιαστική στήριξη: η Ελλάδα πρέπει να εξοφλήσει μέσα στους επόμενους δυο μήνες παλιά ομόλογα που λήγουν αξίας περίπου 25 δισεκατομμυρίων Ευρώ και τα ταμεία του δημοσίου είναι άδεια. Τα 8 δισεκατομμύρια που μάζεψαν από τον Γενάρη φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες μέχρι τον Μάρτη μόνο. Η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να προχωρήσει σε νέες εκδόσεις ομολόγων μέσα στις επόμενες βδομάδες -οι φήμες λένε μέσα στις επόμενες ημέρες κιόλας. Με το κλίμα τόσο αρνητικό είναι βέβαιο ότι οι κερδοσκόποι-επενδυτές θα τρέξουν να εκμεταλλευτούν αυτή την ανάγκη για να βγάλουν όσα περισσότερα μπορούν: κάποιοι απλά για να τινάξουν τα επιτόκια ακόμα πιο ψηλά. Κάποιοι για να πιέσουν το Ευρώ προς τα κάτω και να τσεπώσουν έτσι εκατοντάδες εκατομμύρια από την αλλαγή της ισοτιμίας -όπως είχε κάνει πριν από 20 περίπου χρόνια ο Τζορτζ Σόρος όταν είχε αναγκάσει την Τράπεζα της Αγγλίας να υποτιμήσει την Λίρα. Κάποιοι άλλοι μπορεί να ποντάρουν ακόμα και σε μια ελληνική χρεοκοπία πουλώντας στη δευτερογενή αγορά σε χαμηλές τιμές ομόλογα που δεν έχουν -με την ελπίδα ότι θα τα αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές μόλις πετύχει το σχέδιό τους.

Για να αποφύγει αυτές τις απειλές ο Παπανδρέου έχει διαλέξει τον δρόμο της υποταγής σε κάθε παράλογη απαίτηση των αγορών. «Το μεγαλύτερο έλλειμμα» επαναλαμβάνει ξανά και ξανά η κυβέρνηση, «είναι το έλλειμμα αξιοπιστίας». Αυτό που χρειάζεται είναι να «καλμάρουμε» τους κερδοσκόπους, στέλνοντας το μήνυμα ότι η χώρα μας είναι αποφασισμένη να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της απέναντι στους δανειστές της -ό,τι θυσίες και να απαιτεί αυτό. Και με αυτό το σχέδιο συμφωνούν όχι μόνο οι «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις της Πορτογαλίας και της Ισπανίας αλλά και οι δεξιές κυβερνήσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί στη Γερμανία και τη Γαλλία.

Εκεί που διαφωνούν είναι στον ρυθμό αυτής της ανταπόκρισης: η Μέρκελ -και μαζί της και οι τραπεζίτες- θέλουν άμεσα και γρήγορα μέτρα, σαν την περικοπή του Δώρου του Πάσχα, που θα αποδώσει μέσα στον Μάρτη κιόλας εκατοντάδες εκατομμύρια στα δημόσια ταμεία. Και θα στείλει ταυτόχρονα και το μήνυμα της περικοπής και στον ιδιωτικό τομέα. Ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου -και μαζί τους και πολλοί ακόμα ηγέτες της Ευρώπης- φοβούνται: φοβούνται τον φαύλο κύκλο της οικονομικής κατάρρευσης. Και ταυτόχρονα φοβούνται την οργή των εργατών που ξέρουν ότι απειλεί να μετατραπεί, από τη μια μέρα στην άλλη, σε ορμητικό ποτάμι.

Χρεοκοπία

Πίσω από αυτές τις διαφωνίες κρύβεται μια απλή αλήθεια: το σύστημα ολόκληρο είναι τόσο σάπιο που κάθε φάρμακο κουβαλάει μαζί τόσες παρενέργειες που απειλούν να στείλουν τον ασθενή στον άλλο κόσμο.

Πέρσι οι κυβερνήσεις σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο -και μαζί τους και η ελληνική- έτρεχαν πανικόβλητες να μοιράσουν δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες σε μια απεγνωσμένη, σχεδόν, προσπάθεια να σώσουν το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα από την κατάρρευση. Οι τράπεζες σώθηκαν αλλά τώρα η απειλή της χρεοκοπίας χτυπάει την πόρτα των κρατών -και μάλιστα όχι κάποιων αναπτυσσόμενων οικονομιών του Γ΄ Κόσμου αλλά της ίδιας της Ευρωζώνης.

Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία ανήκουν στο πιο αδύναμο κομμάτι του ευρώ. Αλλά ο πλούσιος ΄βορράς΄ βρίσκεται ξανά αντιμέτωπος με το ίδιο δίλημμα: να σώσει τις πιο αδύναμες οικονομίες που δοκιμάζονται, όπως έσωσε πέρσι το τραπεζικό σύστημα; ΄Η μήπως, αν το κάνει αυτό, θα βρεθεί πολύ σύντομα απλά στη θέση τους; Αλλά ούτε να τις αφήσει να χρεοκοπήσουν μπορεί: μια χρεοκοπία μιας αναπτυγμένης χώρας σαν την Ελλάδα με χρέη εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στις διεθνείς αγορές θα είναι, δίχως αμφιβολία, μια βόμβα μεγατόνων για το παγκόσμιο σύστημα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα με απλά λόγια.

Αυτό το αδιέξοδο, βέβαια, δεν έχει εμποδίσει ούτε μια στιγμή τους καπιταλιστές να προσπαθούν να σώσουν ο καθένας το τομάρι του φορτώνοντας ο καθένας τα σπασμένα στην πλάτη του άλλου. Και φυσικά δεν έχουν σταματήσει ούτε στιγμή να προσπαθούν, όλοι μαζί, να φορτώσουν τον λογαριασμό στις πλάτες μας. Το αν θα το καταφέρουν εξαρτάται από εμάς, από τις αντιστάσεις μας.

Η απεργία στις 24 Φλεβάρη δεν είναι απλά και μόνο ένας αγώνας ενάντια στις θυσίες του Προγράμματος Σταθερότητας. Είναι η αρχή μιας μεγάλης μάχης -μιας μάχης ανάμεσα στις δυνάμεις της ζωής και της δυνάμεις της σήψης. Και αυτή τη μάχη, είμαστε αποφασισμένοι να την κερδίσουμε!