ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ 2010 - Για ένα μαζικό κίνημα αντίστασης και ανατροπής

Ξεκινάμε την Συνδιάσκεψή μας σε συνθήκες όπου τα μάτια διεθνώς είναι στραμμένα στην Ελλάδα. Και γιατί βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης, αλλά και γιατί παντού υπάρχει η ελπίδα ότι μπορεί να αρχίσει να διαφαίνεται η ανάδειξη ενός μαζικού κινήματος αντίστασης κι ανατροπής απέναντι σ´ αυτές τις επιθέσεις.

Βρισκόμαστε στο σημείο όπου αυτό που ονομάστηκε «ελληνική τραγωδία» στον διεθνή τύπο αρχίζει να μετονομάζεται σε «ελληνικό πείραμα». Δεν είμαστε πειραματόζωα, είμαστε οι πρωταγωνιστές, που έχουμε την δυνατότητα αυτό το πείραμα να το οδηγήσουμε σε μια διαφορετική έκβαση.

Χρειάζεται να σταθούμε σε τρία ζητήματα. Την οικονομική κρίση, την εργατική αντίσταση και την αριστερά, τη στάση της, κι ιδιαίτερα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Σε μια προηγούμενη περίοδο το ζήτημα της οικονομικής κρίσης ήταν εξοβελισμένο από την συζήτηση. Σήμερα, είναι αδύνατον να προσανατολιστεί κανείς πολιτικά χωρίς να το αντιμετωπίσει. Χρειάζεται μια απάντηση στα ερωτήματα για το τι φταίει. Κυκλοφορούν πολλές και διαφορετικές απόψεις που επηρεάζουν πολλά και μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης. Φταίνε οι «τεμπέληδες του Νότου»; Ο «υπερτροφικός» δημόσιος τομέας; Τα λαμόγια του «κομματικού κράτους»; Ή μήπως μια «ανθελληνική συνομωσία» αγγλοσαξονικών ΜΜΕ και τραπεζών;

Σε όλα αυτά τα επιχειρήματα υπάρχουν δόσεις αλήθειας. Αλλά οι μισές αλήθειες είναι ολόκληρα ψέματα. Δεν μπορούν να εξηγήσουν την κρίση αυτά τα επιχειρήματα. Χρειάζεται να υπάρχει μια καθαρή απάντηση από την Αριστερά: το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, δεν είναι ευρωπαϊκό, η κρίση είναι του καπιταλισμού ως σύστημα. Την περασμένη Πέμπτη οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς είχαν άρθρο με τίτλο «Μια κρίση σαν της Ελλάδας έρχεται στις ΗΠΑ». Πρόκειται για μια κρίση που εκτυλίσσεται επί δυο χρόνια, και τώρα έχει μπει σε μια νέα φάση.

Όσες θυσίες κι αν γίνουνε, δεν πρόκειται να φέρουνε καμιά διέξοδο όταν η κρίση του συστήματος έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις.

Η αντίσταση που έχει αρχίσει να ξεδιπλώνεται είναι τεράστια. Χρειάζεται να σκύψουμε πάνω στην εργατική αντίσταση, στις αιτίες, τις διαστάσεις και τις προοπτικές της. Αυτό θα είναι το κύριο θέμα που έχει να αντιμετωπίσει η φετινή Συνδιάσκεψη. Σ´ αυτό το σημείο θα επιμείνω στην έκταση. Επειδή είμαστε μια χώρα με παράδοση αγώνων, είναι πολύ «εύκολο» να υποτιμάται αυτό το στοιχείο. Θα είναι τραγικό λάθος μια τέτοια αντιμετώπιση.

Πρωτοφανής

Είναι πρωτοφανής η αντίσταση που ξεδιπλώνεται. Κατάφερε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να σταματήσει τις αντιδράσεις, όπως πρόβλεπαν πολλοί; Όχι. Εχουμε την ταχύτερη ανάπτυξη κινήματος αντίστασης από οποιαδήποτε προηγούμενη φορά. Μόνο δυο μήνες έχουν περάσει από τον Δεκέμβρη όταν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δήλωναν ότι δεν θα υπάρξει όχι μόνο απεργία, αλλά ούτε καν διαδήλωση για τον προϋπολογισμό. Μεσολάβησε η 17 Δεκέμβρη και τώρα είμαστε στις παραμονές της πανεργατικής στις 24 Φλεβάρη.

Τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν αυτόματα. Χρειάζεται η παρέμβαση της Αριστεράς. Το πρώτο ζητούμενο από την Αριστερά είναι όχι συναίνεση με την κυβέρνηση αλλά στήριξη στους αγώνες που ξεσπάνε. Ούτε αυτό είναι αυτονόητο, είναι μια ανοιχτή πολιτική μάχη μέσα στην Αριστερά. Από αυτή την σκοπιά, λέμε ότι προφανώς είναι λάθος κινήσεις σαν του Κύρκου. Προφανώς είναι λάθος να συνεχίζεται η σεκταριστική πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Βέβαια δεν αρκεί η στήριξη των απεργιών. Χρειάζεται η πολιτική στήριξη αυτού του κινήματος. Απέναντι στο Πρόγραμμα Σταθερότητας, χρειάζεται να διαμορφώσουμε ένα Πρόγραμμα Ανατροπής. Φορολογήστε τους πλούσιους, κρατικοποιήστε τις τράπεζες, κόψτε τους εξοπλισμούς, νομιμοποιήστε τους μετανάστες. Στηρίζουμε τις απεργίες, την κλιμάκωσή τους, τον συντονισμό τους, με την προοπτική ότι θα διεκδικήσουν αυτό το πραγματικό πρόγραμμα «εξόδου από την κρίση».

Δεν χωράνε αυταπάτες ότι η Ελλάδα είναι πολύ «μικρή» για να εφαρμόσει τέτοια πράγματα, ότι τάχα πρώτα πρέπει να μεταρρυθμιστεί η Ε.Ε. Η πρόταση για δημοψήφισμα πάνω στο Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ, δεν βοηθάει. Και γιατί δεν είναι η ώρα για δημοψηφίσματα, είναι η ώρα για απεργίες, αλλά και γιατί γενικά θέτει λάθος προτεραιότητες.

Δεν βάζουμε προϋπόθεση τη συμφωνία στη γενική προοπτική, για να συνεργαστούμε στους αγώνες. Αυτή είναι μια συζήτηση ανοιχτή και στην αντικαπιταλιστική αριστερά. Το γεγονός ότι υπάρχει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ένα βήμα μπροστά. Για να προχωρήσει ακόμα καλύτερα χρειάζεται να συνεχιστεί αυτή η συζήτηση με όλους τους συντρόφους και τις οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γιατί από κει ανοίγει η ελπίδα ότι θα κάνουμε πράξη αυτά τα καθήκοντα. Το ΣΕΚ βάζει τον εαυτό του στην υπηρεσία αυτής της προοπτικής.

Μωυσής Λίτσης, δημοσιογράφος από τους Financial Crimes

«Οι ίδιοι απολογητές του συστήματος εκεί που πριν λίγους μήνες έλεγαν ότι ελέγχουν τα πράγματα, τώρα ομολογούν ότι βρίσκονται μπροστά σε μια πρωτοφανή κρίση χρέους στις ανεπτυγμένες χώρες. Η Ελλάδα είναι μια υποψήφια Αργεντινή. Και για το κακό, για τη φτώχεια, τη δυστυχία που έφερε η κατάρρευση του 2000, αλλά και για το καλό -μην ξεχνάμε ότι εκεί είχαμε μια από τις μεγαλύτερες αφυπνίσεις του κόσμου που βγήκε στους δρόμους».

Κώστας Καταραχιάς, μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ

«Κομμάτι των ανταρσιών ενάντια στην κυβέρνηση είναι και το συνέδριο της ΟΕΝΓΕ που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Υπήρξε μια αριστερή ανατροπή με την καθοριστική συμβολή της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Αμέσως μετά το διάγγελμα του Παπανδρέου, το συνέδριο έβγαλε το δικό του αντι-διάγγελμα που λέει ότι αυτό το Πρόγραμμα Σταθερότητας δεν θα περάσει. Αυτή η ανατροπή ήταν προϊόν ενός ολόκληρου κινήματος των γιατρών μέσα στα νοσοκομεία. Απέναντι στο δικό τους «Πρόγραμμα» χρειάζεται να έχουμε το δικό μας πρόγραμμα απεργιακής κλιμάκωσης και οργάνωσης των αγώνων».

Σπύρος Κουλούρης, απεργός τελωνειακός

«Θέλω να ευχαριστήσω τους συντρόφους του ΣΕΚ που συμπαραστέκονται και πολιτικά και υλικά στην απεργία μας που είχε πολλά εμπόδια να αντιμετωπίσει, κυρίως από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Όμως, μπροστά σε αυτή την φοβερή επίθεση, ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν ευθύνεται για την κρίση και ότι δεν είναι διατεθειμένος να την πληρώσει. Αυτό ανάγκασε την συνδικαλιστική γραφειοκρατία και σήμερα βρισκόμαστε στην έβδομη μέρα των απεργιακών κινητοποιήσεων. Ο ρόλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πολύ σημαντικός. Όλες οι συνιστώσες της θα πρέπει να συμβάλουν ώστε αυτό το πολιτικό εγχείρημα να συγκροτηθεί σε όλα τα επίπεδα και να δίνει τον τόνο στις πολιτικές εξελίξεις».

Κώστας Παπαδάκης, δικηγόρος, ΑΝΤΑΡΣΥΑ

«Θα ήθελα να εκφράσω την χαρά μου για τους αγώνες που δίνουμε επί τέσσερα χρόνια μαζί για την συγκρότηση και ανάπτυξη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς πρώτα μέσα από την ΕΝΑΝΤΙΑ και τώρα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στην ιστορία μας έχει φανεί ότι την απόλυτη αλήθεια δεν την έχει κατακτήσει κανείς μας. Χωρίς καμιά παραίτηση από την αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και από τις ριζοσπαστικές μας καταβολές, ο χώρος αυτός θα πρέπει να προχωρήσει μέσα από την ενότητα, την υπέρβαση την συγκρότηση και την προοπτική. Εύχομαι η Συνδιάσκεψή σας να ανταλλάξει γόνιμους προβληματισμούς για να προχωρήσει μπροστά, είναι βέβαιο ότι έχουμε το δικαίωμα στην ελπίδα όταν εργαζόμαστε για τη βεβαιότητα που την γεννάει. Εσείς του ΣΕΚ μπορείτε να λέτε άξια ότι αγωνίζεστε για τη βεβαιότητα που γεννάει την ελπίδα. Είναι σίγουρο πως αν δείξετε τον ίδιο ζήλο που δείχνετε για μέτωπα όπως η Κίνηση ενάντια στο ρατσισμό και για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα έχουμε πολύ καλύτερες μέρες».

Αργυρή Ερωτοκρίτου, φοιτήτρια Ιατρικής, Γιάννενα

«Η απεργία στις 10 Φλεβάρη ήταν μια έκπληξη. Είχαμε μια συγκέντρωση που έφτασε στα μεγέθη απεργιακών συγκεντρώσεων της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Στους εργατικούς χώρους το κλίμα είναι γεμάτο οργή και αγανάκτηση. Οι εργαζόμενοι στην Εφορία ένα μήνα πριν λέγανε ότι το ΠΑΣΟΚ θα τα αλλάξει όλα και τώρα λένε να πετάξουμε το πρόγραμμα σταθερότητας στα σκουπίδια. Δεν αρκεί η διάθεση του κόσμου αλλά χρειάζεται να βρεθούμε πλάι σε αυτόν τον κόσμο και να δώσουμε την μάχη της κλιμάκωσης του αγώνα βήμα-βήμα».

Δημήτρης Στρατούλης, Πολιτική Γραμματεία Συνασπισμού

«Θα ήθελα να κάνω τρεις παρατηρήσεις. Είμαστε σύμφωνοι ότι η Αριστερά αυτή την περίοδο της κρίσης δεν πρέπει να τρώει τις σάρκες της μπροστά στα μάτια των εκμεταλλευόμενων και εξουσιαζόμενων στρωμάτων της κοινωνίας που υφίστανται τα πάνδεινα. Πρέπει να κάνει τρία πράγματα. Μια σοβαρή ιδεολογική δουλειά για να σπάσει το φόβο που έχει κυριαρχήσει στις συνειδήσεις ενός μεγάλου τμήματος των εργαζομένων. Για να πούμε ότι η αιτία είναι, το καπιταλιστικό σύστημα και ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Δεν είναι εύκολος, χρειάζεται ανατροπές, επαναστατικό πρόγραμμα, αλλά κι ότι αυτός ο δρόμος είναι και ρεαλιστικός.

Το δεύτερο επίπεδο που πρέπει να παρέμβει η Αριστερά είναι των κοινωνικών αγώνων. Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να είναι η 24 Φλεβάρη σεισμός, και να υπάρχει και κλιμάκωση. Η Αριστερά πρέπει να δημιουργήσει τα δικά της γεγονότα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Να δημιουργήσει ένα κίνημα μέσα στο κίνημα από τα κάτω.

Επίσης νομίζω ότι η Αριστερά πρέπει να δει και τον δικό της κοινό πολιτικό βηματισμό. Νομίζω ότι μπορούν να υπάρξουν μίνιμουμ στόχοι για τους οποίους μπορούμε να πάμε σε κοινό βηματισμό και συνεργασία σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο σαν δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς: Να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ενωσης και να πάει στα σκουπίδια το Πρόγραμμα Σταθερότητας της ελληνικής κυβέρνησης».

Σπύρος Κότσιας, πρώην πρόεδρος της ΠΟΣ

«Το ΣΕΚ αποτελεί οργανικό κομμάτι του εργατικού κινήματος της χώρας και ως κόμμα και μέσα από τις πλατιές πρωτοβουλίες που παίρνει. Στην Ελλάδα παρά τα προβλήματα σε επίπεδο ηγεσιών, σας διαβεβαιώ ότι πάρα πολύς κόσμος που ψήφισε ΠΑΣΟΚ και βρίσκεται στη βάση της κομματικής οργάνωσης όχι απλώς δυσφορεί αλλά είναι απέναντι στα μέτρα που καθημερινά παίρνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Πιστεύουμε ότι αυτά τα μέτρα δεν εξυπηρετούν ούτε την ελληνική οικονομία ούτε τους εργαζόμενους. Εξυπηρετούν το γερμανικό κεφάλαιο που θελει ισχυρό ευρώ ακόμη και αν θα πεθανουν 11 εκατομμύρια Ελληνες και 8 εκατομμύρια Πορτογάλοι. Εξυπηρετεί τα συμφεροντα μερίδας της ελληνικής αστικής τάξης που συντάσσεται με αυτή τη λογική. Γι´αυτό στις 24 Φλεβάρη αλλά και στη συνέχεια ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ θα είναι μαζί σας στους δρόμους και στους αγώνες για να μην περάσουν αυτά τα μέτρα».

Θανάσης Καμπαγιάννης, Γαλάτσι

«Το κρίσιμο ζήτημα είναι ότι μέσα στο ξετύλιγμα του εργατικού κινήματος και την ώρα που δίνει τις μάχες του, το κίνημα πρεπει να αλλαξει ηγεσία. Ποια αριστερά αναλαμβάνει αυτό το καθήκον; Το ΚΚΕ λέει ότι με τους αγώνες ο κόσμος θα διορθωσει την ψήφο του. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά από 6 χρόνια αριστερής στροφής, βρίσκετια πάλι στο σημείο μηδέν να προσπαθεί να πάρει αποστάσεις και από τον Κύρκο και από τον υπερβολικό «αριστερισμό». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η προσπάθεια που επιχειρεί να δώσει απάντηση. Οσο πιο αποτελεσματικά μπούμε σε αυτή τη μάχη, και πολιτικά και στους αγώνες, τόσο καλύτερα θα είναι και για την αντικαπιταλιστική Αριστερά αλλά και για το κίνημα».

Μουσα Σαντρ, μετανάστης από τη Σενεγάλη

«Οι Αφρικανοί μετανάστες αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα. Το πρώτο είναι η βαναυσότητα της αστυνομίας. Μας ασκούν βία επειδή έχουμε ένα σάκο και πουλάμε πράγματα. Κυνηγάνε τους ανθρώπους που δουλεύουνε και αφήνουν ανενόχλητους αυτούς που κάνουν το κακό. Εμείς, παρότι είμαστε πρόσφυγες δεν ζητάμε ούτε αυτό που δίνουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δηλαδή επιδόματα. Το μόνο που θέλουμε είναι νομιμοποίηση. Αν οι μετανάστες ήταν νόμιμοι και πληρώναν τις εισφορές τους, θα ήταν μεγάλος πλούτος για την ελληνική οικονομία. Οι Σενεγαλέζοι είμαστε έτοιμοι για τις 24 Φλεβάρη. Βάλαμε αφίσες παντού και το κίνημά μας αυτή τη φορά δεν θα μείνει απαρατήρητο. Σε μια τέτοια περίοδο κρίσης, έχουμε την ελπίδα να φτάσουμε εκεί που έφτασε η Ρωσία το 1917 και η Κίνα το 1927. Δύναμή μας είναι η ενότητα. Θέλουμε η απεργία να έχει τεράστια επιτυχία, αλλά να μην μείνουμε με σταυρωμένα χέρια στη συνέχεια».

Παναγιώτης Σηφογιωργάκης, ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

«Οι επαναστάτες πρέπει να έχουν αίσθηση του ρυθμού και να μην βλέπουν μισογεμάτο ένα μισοάδειο ποτήρι. Ο πόλεμος δεν θα κριθεί σε μία στιγμή αλλά θα εξελιχθεί για πολλά χρόνια. Η Ελλάδα είναι το πείραμα, και έτσι πρέπει να το δούμε αντίστροφα από τους καπιταλιστές. Να σπάσουμε το πειραμα της μεταφοράς των συνεπειών της κρίσης στους εργαζόμενους. Το καθήκον είναι να μπει η αντικαπιταλιστική αριστερά μπροστά δίνοντας έμφαση στην ταξική ανεξαρτησία αλλά και στην ενότητα. Η συμβολή του ΣΕΚ θα είναι κρίσιμη. Το ΣΕΚ μπορεί να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο για να αναπτυχθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο διάστημα και να αλλάξουν οι συσχετισμοί όχι μόνο στην Αριστερά, αλλά και στο εργατικό κίνημα ανοίγοντας την προοπτική του σοσιαλισμού».

Σπύρος Δρίτσας, Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡΑΝ)

«Η συγκυρία έχει ιστορικές διαστάσεις, καθώς μπροστά μας ανοίγεται μια τεραστια ευκαιρία και ένας τεράστιος κίνδυνος. Η πανευρωπαϊκή επίθεση του κεφαλαίου θα είναι λυσσαλέα, γιατί η κρίση του καπιταλισμού είναι δομική και δεν ξεπερνιέται με εύκολο τρόπο. Το ερώτημα δεν είναι αν το ποτήρι είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Το θέμα είναι αν οι αντικειμενικές συνθήκες επιτρέπουν αυτό το ξερίζωμα των κατακτήσεων. Ο ρόλος της Αριστεράς είναι ιστορικός -να δώσουμε ολοκληρωμένες απαντήσεις και για το χαρακτήρα του καπιταλισμού αλλά και να απαντήσουμε με μια μαζική εξεγερτική προοπτική που να βάλει και το «Εξω από την ΕΕ», να ανοίξει τη συζήτηση για τον σοσιαλισμό και κομμουνισμό της εποχής μας. Το βάθεμα των σχέσεων μας μέσα από τα ΕΑΑΚ, τις κινήσεις στους χώρους, αλλά και μέσω της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπορεί να δώσει διεθνές στίγμα και μεγαλύτερη σιγουριά για το κίνημα».

Γιαννης Κούτρας, γιατρός, Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης

«Το κονδύλι για τις εφημερίες είναι 19% κάτω για το 2010. Στο Ιπποκράτειο της Θεσσαλονίκης ο Διοικητής προσπάθησε να βρει συναίνεση για περικοπές εφημεριών μέσα από το «διαίρει και βασίλευε». Αν δεν παίρναμε πρωτοβουλία για συνέλευση, μπορεί να είχε περάσει αυτή η λογική. Αντί γι´αυτό, επειδή συζητήσαμε συλλογικά όλοι πείστηκαν ότι δεν δίνουμε ούτε ένα ευρώ από τις εφημερίες μας. Τους θυμίσαμε τον προπέρσινο εφιάλτη της επίσχεσης και τους προειδοποιήσαμε για επανάληψη. Αποτέλεσμα ήταν ότι προς το παρόν τα μάζεψαν παραχωρώντας μας μια νίκη. Τίποτα δεν είναι αυτόματο. Πάντα πρέπει να μπει κάποιος μπροστά και να οργανώσει άτομο το άτομο, κλινική την κλινική και να πούμε το «Εως εδώ. Φτάνει πια». Εχουμε πλέον πολλά παραδείγματα ότι μπορούμε να κερδίζουμε».

Αντώνης Δραγανίγος, Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ)

«Πιστεύουμε ότι οι συνθήκες όπως σωστά περιγράφηκαν στην εισήγηση, φέρνουν στην επικαιρότητα την ανάγκη μιας νεας ισχυρής επαναστατικής αριστεράς. Πολλά πράγματα που λέγαμε εδώ και χρόνια, γίνονται σήμερα αντικείμενο μαζικής συζήτησης και προβληματισμού στους ανθρώπους της δουλειάς. Οταν κόβεται ο 13ος μισθός στο όνομα του χρέους, τι πιο λογικό να πεις: να κοπεί το χρέος; Οταν στις 16 Μάρτη το ΕΚΟΦΙΝ θα αποφασίσει μόνο του για τα αντιλαϊκά μετρα τι πιο λογικό να πεις απειθαρχία, σύγκρουση και έξω από την ΕΕ; Οταν αυξάνουν τους εξοπλισμούς τι πιο λογικό να πεις κόψτε τους εξοπλισμούς; Οι αντικαπιταλιστικές λύσεις γίνονται επίκαιρες. Αυτός είναι ο συνεκτικός δεσμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αρκετά ισχυρότερος από ό,τι περίμεναν οι άσπονδοι φίλοι μας. Μπορούμε να αποδείξουμε ότι είναι δυνατόν σήμερα να υπάρχει μια επαναστατική αριστερά που δεν είναι περιθώριο. Οτι μπορεί να υπάρξει μια δύναμη που δεν χάνεται μεσα σε θολά, αντινεοφιλελεύθερα, αντιδεξιά μέτωπα. Οτι παραμένουμε κομμουνιστές και συνεχίζουμε να συζητάμε για την άλλη κοινωνία. Οτι μπορούμε να είμαστε κριτικοί με τον επίσημο συνδικαλισμό, αλλά πολύ ενωτίκοι με τους εργάτες».

Γιάννα Σακελλαρίου, εργαζόμενη ΔΟΛ

«Στο ΔΟΛ απειλούν με «εθελούσιες» απολύσεις μέχρι 20%. Κάναμε συνέλευση με εντυπωσιακή προσέλευση και βάλαμε πίεση πάνω στις συνδικαλιστικές ηγεσίες για δράση. Προχωρήσαμε σε στάσεις εργασίας διεκδικώντας επαναπροσλήψεις όσων έχουν ήδη απολυθεί. Η διοίκηση δεν κάνει προς το παρόν πίσω και αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να οργανώσουμε τη συνέχεια στα σοβαρά, με απεργία. Μια σημαντική αρχή είναι ότι στις 24 Φλεβάρη θα υπάρχει οργανωμένη συμμετοχή των εργαζόμενων του ΔΟΛ με πανό στη συγκέντρωση των συνδικάτων».

Δημήτρης Χατζηπαναγιώτου, Οικολόγοι Εναλλακτικοί

«Σημειώνουμε εδώ και χρόνια ότι η Οικολογία αν δεν είναι αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική θα φυτοζωεί. Η κρίση επιβεβαιώνει ότι μια οικολογία που θα αφήσει στην άκρη την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, το μόνο που θα κάνει είναι να θέλει να «πρασινίσει» το σύστημα ή τις εκλογές. Η αντικαπιταλιστική αριστερά πρέπει να ενσωματώσει το οικολογικό κίνημα για τη χειραφέτηση και την κοινωνική απελεύθερωση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι προς αυτή την κατεύθυνση και θα το πετύχει».

Δημήτρης Σαραφιανός, Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡΑΣ)

«Ο δρόμος που ακολουθεί η αστική ταξη είναι η ολομέτωπη επίθεση. Μόνη λύση για τους εργαζόμενους δεν είναι η συνδιαχείριση, ούτε τα δημοψηφίσματα, ούτε οι εκλογικές επιτυχίες του μελλοντος. Ειναι οι απεργίες και οι καταλήψεις εδώ και τώρα. Βάζουμε στην προμετωπίδα μας την αντιπαράθεση με την ΕΕ, όχι ελπίζοντας σε διόρθωση αλλα σε ανατροπή. Αυτή είναι η κατεύθυνη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και γι´αυτό ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι μόνο όσοι ανήκουν σε αυτή, αλλά και οι εργαζόμενοι και οι αγωνιστές που πιστεύουν σε αυτήν την κατεύθυνση. Θέλουν να μας χωρίσουν και με την αντιμεναστευτική και με την αντεργατική τους πολιτική. Εμείς σε αντίστροφη κατεύθυνση φτιάχνουμε πλατιές επιτροπές ενάντια στην προσπάθεια διαίρεσης και για ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά. Μέσω του Καλλικράτη θέλουν να χτυπήσουν την Αριστερά φτιάχνοντας δομές απρόσιτες με ελαστικούς εργαζόμενους. Πρέπει να παρέμβουμε ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη μάχη των εκλογών, να κάνουμε ισχυρή καταγραφή και με πλατιά ψηφοδέλτια που θα πατήσουν στις υπαρκτές δημοτικές κινήσεις. Για όλα αυτά χρειαζόμαστε καλύτερη οργάνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα δώσει έτσι μεγαλύτερη ζέση την οποία χρειαζόμαστε για να δώσουμε όλες τις μάχες».

Θένια Ασλανίδη, Κέντρο Αθήνα

«Οι πυρήνες του ΣΕΚ στο κέντρο της Αθήνας την περασμένη χρονιά έδωσαν όλες τους τις δυναμεις στο κίνημα προσπαθώντας να καλύψουν ένα μεγάλο πολιτικό κενό. Στους Αμπελόκηπους, η μάχη ενάντια στους φασίστες ήταν μια μεγάλη επιτυχία και πρέπει να απλώσουμε το παράδειγμα. Στο Νέο Κόσμο μετά τη φασιστική επιθεση στα αραβικά μαγαζιά βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή για να οργανώσουμε την απάντηση. Η σκυτάλη των αγώνων μέσα σε ένα χρόνο έχει περάσει πολύ περισσότερο στην εργατική τάξη. Το κλίμα είναι παντού οργισμένο και οι γραφειοκρατικές ηγεσίες θα προσπαθήσουν να το σταματήσουν με κάθε μέσο. Το επόμενο διάστημα θα βοηθήσουμε να εκφραστεί η οργή, να ενώσουμε όλες τις μάχες και να βάλουμε την προοπτικη για τη συνέχεια.

Μπόμπι, μετανάστης από το Πακιστάν

«Ολοι οι Πακιστανοί και οι μεταναστες είμαστε εργάτες και γι´αυτό η θέση μας είναι στο απεργιακό κίνημα. Πρώτος σταθμός είναι η 24 Φλεβάρη. Μαζί με το ΣΕΚ οργανώσαμε παρέμβαση στους Πακιστανούς για να κατέβουν στην απεργία. Πολλοί Πακιστανοί δεν ξέρουν καν ότι γίνεται απεργία λόγω της γλώσσας. Γι´αυτό κάναμε μετάφραση από την Εργατική Αλληλεγγύη και μιλήσαμε με κόσμο σε σπίτια και πακιστανικά μαγαζιά, για να κανουμε την απεργία πολύ μεγάλη. Ετσι θα συνεχίσουμε».

Ρία Πατσέλλη, φοιτήτρια Μαθηματικού Αθήνας

«Είναι σημαντικό για την αντικαπιταλιστική αριστερά και τους φοιτητές της να συνδεθούν με τους εργατικούς χώρους. Μπορεί οι επιθέσεις να μην είναι άμεσες πάνω στους φοιτητές αυτή τη στιγμή, αλλά η θέση μας είναι στις απεργιακές φρουρές, όπως κάναμε στην Ελίτ. Είναι μαζί με τους εργαζόμενους μέσα στα Πανεπιστήμια, από τις καθαρίστριες ως τους διοικητικούς. Είναι μαζί με όλους τους συναδέλφους μας που θέλουν να δράσουν στην Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή, για να οργανώσουμε τις μάχες ενάντια στους φασίστες, όπως κάναμε στον Αγιο Παντελεήμονα».

Μαρία Ζευγώλη, Κομμουνιστική Ανανέωση

«Η κυβέρνηση εκτός του ότι προσπαθεί να λύσει τα προβληματα σύμφωνα με τις επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου και της ΕΕ, προσπαθεί να σώσει και το σύστημα εξουσίας από την απονομιμοποίηση. Αυτό είναι το νόημα του Καλλικράτη και των νέων εκλογικών νόμων. Το ζητούμενο είναι να αποτύχουν. Εκτιμάμε ότι είναι αναγκαία η δημιουργία ενός μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ενα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση αυτή. Ενα μέτωπο οριοθετημένο ως προς την κεντροαριστερά, τον κυβερνητισμό που έχει στόχο το σοσιαλισμό. Είναι επιτακτική αναγκη οι στοχευμένοι, μαζικοί, ενωτικοί και ανυποχώρητοι αγώνες. Η ενότητα πρέπει να χτιστεί σε ένα μέτωπο προγράμματος που θα συνδέει τα αμεσα αιτήματα με τα μακροπρόθεσμα, ανοίγοντας ξανά τη συζήτηση για ποιο σοσιαλισμό θέλουμε».

Γιάννης Χατζηαντωνίου, περιοδικό «Νέος Αγωνιστής»

«Σήμερα που φτάνουν οι σοσιαλδημοκράτες να μιλάνε για εμπιστοσύνη στις αγορές, είναι η ώρα που πραγματικά πεθαίνει η σοσιαλδημοκρατία. Εμείς, αντίθετα με άλλους συντρόφους του ΠΑΣΟΚ, επιχειρηματολογούσαμε γι´αυτό από καιρό. Οι αγορές έχουν πίστη όχι εμπιστοσύνη και πίστη σημαίνει ελπίδα για παραπέρα ξεζούμισμα των εργαζομένων. Ομως μπορεί να είμαστε PIGS, αλλά δεν έχουμε καμιά διάθεση να γίνουμε λουκάνικα».