Η Αριστερά
1η Συνδιάσκεψη ΛΑΕ
Την Κυριακή 26 Ιούνη ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της ιδρυτικής συνδιάσκεψης της ΛΑΕ. Η συνδιάσκεψη πραγματοποιήθηκε τις παραμονές της πρώτης επετείου του δημοψηφίσματος και του συγκλονιστικού ΟΧΙ του 61% που τσαλαπάτησε και έκανε ΝΑΙ ο Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΛΑΕ γεννήθηκε από την σύγκρουση με αυτή την προδοσία.
Από τότε, κάθε μέρα που περνάει η κυβέρνηση κάνει καινούργια ρεκόρ στον κατήφορό της. Τον περσινό Αύγουστο και Σεπτέμβρη ο Τσίπρας παρίστανε τον ηγέτη που αντιστάθηκε αλλά λύγισε μπροστά στην καταθλιπτική υπεροπλία του εχθρού. Σήμερα, διεκδικεί με ενθουσιασμό την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου. Η ηγεσία που πρόβαλε τα παράσημα της αντιρατσιστικής της στάσης, τώρα διεκδικεί τις «δάφνες» της κατάπτυστης συμφωνίας Ε.Ε-Τουρκίας και στήνει στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους πρόσφυγες.
Η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τελειώσει. Αποφασιστικός παράγοντας σε αυτήν είναι οι μάχες της εργατικής τάξης. Ο κόσμος που ήλπισε ότι θα τελειώσει με τα μνημόνια, δεν το έχει βάλει κάτω. Το αποδεικνύει το κύμα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες. Οι εργατικοί αγώνες, από τις πανεργατικές απεργίες μέχρι τη μάχη στα λιμάνια, τα νοσοκομεία, τις συγκοινωνίες, την εκπαίδευση.
Η ύπαρξη της ΛΑΕ είναι θετικό γεγονός γι’ αυτές τις αντιστάσεις. Προσθέτει, αντικειμενικά, δυνάμεις στην πλευρά που παλεύει και δεν υποτάσσεται στο ψεύτικο ρεαλισμό της κυβέρνησης. Μια οργανωμένη δύναμη στ’ αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ που συσπειρώνει χιλιάδες αγωνιστές/τριες πράγματι μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη των αγώνων.
Το ζήτημα είναι ότι τόσο από τις προσυνεδριακές θέσεις της όσο και από τις εργασίες της συνδιάσκεψής της, η ΛΑΕ φαίνεται να αρνείται να κάνει τολμηρά βήματα σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Καταρχάς, γιατί οι αγώνες ενός ολόκληρου χρόνου ήταν πρακτικά απόντες από τον προβληματισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εναρκτήρια ομιλία του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Είπε για τις ιδιωτικοποιήσεις:
Ιδιωτικοποιήσεις
«Γι’ αυτά τα σκάνδαλα των ιδιωτικοποιήσεων έχουμε μιλήσει ένα προς ένα και έχουμε προειδοποιήσει τους αγοραστές για το έγκλημα στο οποίο προβαίνουν και ότι η, δήθεν, αγορά στην οποία προχωρούν είναι παράνομη και σκανδαλώδης και ότι δεν μπορεί να αναγνωρισθεί. Αυτά τα σκάνδαλα, όπως οι επικείμενες πωλήσεις του Ελληνικού και του ΟΛΠ, δεσμευόμαστε απολύτως ότι θα διερευνηθούν σε βάθος από μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Οι ένοχοι θα καθίσουν στο σκαμνί και θα αποδοθούν πλήρως και στο ακέραιο οι ποινικές ευθύνες».
Μόνο που οι λιμενεργάτες κάνουν σχεδόν ένα μήνα τώρα απεργία ενάντια στο ξεπούλημα του ΟΛΠ, χωρίς να περιμένουν μια μελλοντική κυβέρνηση της Αριστεράς να καθίσει στο σκαμνί τους ενόχους του ξεπουλήματος. Ούτε οι πρόσφυγες και το αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό κίνημα περιμένουν να αναπτύξουν τους αγώνες τους -εκκωφαντικά απόντες και από το κείμενο των Θέσεων για την συνδιάσκεψη και από την ομιλία του Παν. Λαφαζάνη.
Οι γενικόλογες αναφορές στους αγώνες που «πρέπει» να πάρουν «τη μορφή κύματος» δεν καλύπτουν αυτό το κενό. Στην πραγματικότητα κρύβουν την υποτίμηση των δυνατοτήτων και των εμπειριών που έχουν συσσωρεύσει τα πρωτοπόρα κομμάτια της τάξης και του κινήματος.
Η υποτίμηση έχει στρατηγικές ρίζες. Αναδείχτηκαν και αυτές ανάγλυφα στην συνδιάσκεψη της ΛΑΕ. Περίσσεψαν οι αναφορές στο «καθεστώς βαριάς κηδεμονίας» στην «απώλεια της εθνικής κυριαρχίας» στην Ελλάδα που έχει «μετατραπεί σε ιδιόμορφη αποικία καταλήστευσης και προτεκτοράτο». Ένα κείμενο που κατατέθηκε για προβληματισμό ξεκινάει με τη φράση «Η Ελλάδα πλέον βρίσκεται σε πορεία εθνικής και κοινωνικής παρακμής ιστορικών διαστάσεων». Εξ’ ου και οι διθυραμβικές αναφορές στο ΕΑΜ στην ομιλία του Λαφαζάνη. Γράφουν για παράδειγμα σε ένα σημείο τους οι Θέσεις:
«Η βασική αντίθεση της ελληνικής κοινωνίας είναι μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Ωστόσο η κυρίαρχη αντίθεση σε πολιτικό επίπεδο, αφορά στην εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών και στην πάλη για την ανατροπή τους με την επιβολή φιλολαϊκού προγράμματος εξόδου από την κρίση».
Μα, μήπως όλα αυτά δεν τα έχουμε ξανακούσει; Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που έλεγε ότι οι ταξικές αναφορές στενεύουν το «αντιμνημονιακό μέτωπο» κι ότι η κυβέρνησή του θα είναι «εθνικής σωτηρίας»; Αυτή η στρατηγική, της «εθνικής ενότητας» και της «συνέχειας του κράτους» ήταν που καθόρισε την πορεία των συμβιβασμών του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ πριν από την ανάδειξή του στην κυβέρνηση. Είναι η στρατηγική του ρεφορμισμού, του κοινοβουλευτικού δρόμου. Η ΛΑΕ μας λέει να βαδίσουμε τον ίδιο δρόμο με την «εγγύηση» ότι αυτή τη φορά οι υποστηρικτές του θα είναι συνεπείς.
Το πόσο πίσω είναι αυτή η λογική σήμερα, αποδεικνύεται από τις διεθνείς εξελίξεις. Το δημοψήφισμα στη Βρετανία έφερε εκρηκτικά στο προσκήνιο την κρίση της ΕΕ. Ο Λαφαζάνης χαιρέτισε το «Brexit» στην ομιλία του, αλλά ακόμα κι έτσι η ΛΑΕ επιμένει σε περίτεχνες διατυπώσεις για την ΕΕ που θυμίζουν τις παλιές του ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό που χρειάζεται το κίνημα και οι αγώνες σήμερα είναι μεγαλύτερη τόλμη. Κι αυτή η τόλμη έχει όνομα: ρήξη με το ρεφορμισμό, αντικαπιταλισμός.
Xαιρετισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Ύστερα από πρόσκληση τη ΛΑΕ αντιπροσωπεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελούμενη από τους σ. Α. Δραγανίγο και Γ. Σηφακάκη παρακολούθησε τις εργασίες της εναρκτήριας μέρας της Συνδιάσκεψης.
«Ευχαριστούμε για την πρόσκληση στην ιδρυτική σας Συνδιάσκεψη, η οποία συμπίπτει με μια ιστορική μέρα. Με την ιστορική απόφαση του αγγλικού λαού στο δημοψήφισμα για την έξοδο της Μ. Βρετανίας από την ΕΕ, η οποία ανοίγει μια νέα πολιτική περίοδο σε όλη την Ευρώπη» ανέφερε ανάμεσα σε άλλα ο χαιρετισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο συνέδριο. «Μια περίοδο όπου πλέον το ζήτημα της αποδέσμευσης χωρών από τον τερατώδη αυτό μηχανισμό των τραπεζιτών και των πολυεθνικών μπαίνει στην ημερήσια διάταξη, όπου το ξήλωμα του πολιτικού και θεσμικού του πλαισίου τίθεται επί τάπητος. Η κατάργηση των μνημονίων, η διαγραφή του χρέους, η απειθαρχία στην εφαρμογή των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προωθούνται και επιβάλλονται μέσα από τον μηχανισμό της ΕΕ, χάνουν ένα από τα πιο βασικά επιχειρήματά τους. Η παραμονή στην ΕΕ δεν είναι πανάκεια. Η ρήξη / αποδέσμευση είναι μια άμεση δυνατότητα…
Σε λίγο θα βρεθούμε και πάλι στους δρόμους με αφορμή την επέτειο της 5ης του Ιούλη στον ένα χρόνο από το δημοψήφισμα. Όχι για να νοσταλγήσουμε ό,τι έγινε και ό,τι δεν έγινε, αλλά για βροντοφωνάξουμε, το ΟΧΙ του λαού είναι εδώ και θα νικήσει».