H μάχη των Ευρωεκλογών είναι μια κρίσιμη πολιτική μάχη και στην Ελλάδα και διεθνώς. Διεκδικούμε σε αυτή μάχη να εκφραστεί η αντικαπιταλιστική εναλλακτική απέναντι στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, την Ευρώπη Φρούριο και την ακροδεξιά απειλή, την Ευρώπη του πολέμου.
Βλέπουμε αυτές τις ημέρες τι σημαίνει η κρίση και η βαρβαρότητα της ΕΕ. Η πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων είναι μια τρανή επιβεβαίωση των επιλογών των κυβερνήσεων της “πολιτισμένης” Ευρώπης, που προτιμάνε να σπαταλάνε δισεκατομμύρια για όπλα, στρατούς, αστυνομία, για κλειστά σύνορα, για δώρα στους τραπεζίτες και την ίδια στιγμή να καταστρέφουν τις ζωές μας, το περιβάλλον, τον πολιτισμό, να γράφουν στα παλιά τους παπούτσια τις ανάγκες μας.
Το τί σημαίνει η βαρβαρότητα της “πολιτισμένης” Ευρώπης, το βλέπουμε κάθε μέρα με τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που προσπαθούν να γλιτώσουν από την κόλαση στην οποία ζουν, από τους πολέμους που κάνει η “πολιτισμένη” Ευρώπη στις χώρες τους και να βρουν μια καλύτερη ζωή. Κι έχουν να αντιμετωπίσουν φράχτες, φυλακές, κολαστήρια, λιμενικά, ακροδεξιές συμμορίες και τις επίσημες πολιτικές των κυβερνήσεων που προσπαθούν να τους διώξουν.
Είναι ψεύτικη και η εικόνα της ενότητας της ΕΕ. Ποια είναι η ενωμένη Ευρώπη; Μπορεί όλοι μαζί να κλαίνε για την Παναγία των Παρισίων, αλλά από πίσω είναι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία για το πώς θα προσπαθήσουν να σώσουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες και το πώς θα καταφέρουν να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση που ακόμα είναι εδώ – δια στόματος Ντράγκι. Όλοι αναγκάζονται να πουν ότι δεν έχουν ξεπεράσει την οικονομική κρίση και γι'αυτό οι επιλογές τους είναι παράλογες, δίνοντας δισεκατομμύρια για να σώσουν τους τραπεζίτες.
Απέναντι σε αυτή την ψεύτικη εικόνα της “πολιτισμένης”, “ενωμένης” κι “ευημερούσας” Ευρώπης, το κρίσιμο ερώτημα είναι ένα: Ποιά αριστερά μπορεί να απαντήσει απέναντι στην Ευρώπη των καπιταλιστών. Ποιά αριστερά μπορεί να απαντήσει απέναντι στη δεξιά και τους θιασώτες της ΕΕ όπως η ΝΔ. Ποιά αριστερά μπορεί να τσακίσει τους φασίστες και να κλείσει το δρόμο στην ακροδεξιά απειλή.
Απέναντι σε αυτό το ερώτημα δεν υπάρχουν πολλές απαντήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η δύναμη που υποσχόταν ότι θα άλλαζε την Ευρώπη κι αυτό που διαπιστώνει ο καθένας και η καθεμία καθημερινά, είναι ότι έχει μετατραπεί στον πιο ένθερμο υποστηρικτή της. Οι υποσχέσεις και τα συνθήματα “καμιά θυσία για το Ευρώ”, έχουν καταλήξει να είναι συμφωνίες με τη Μέρκελ και τη Λαγκάρντ. Οι αντιρατσιστικές ευαισθησίες του ΣΥΡΙΖΑ έχουν καταλήξει να σημαίνουν πνιγμένοι πρόσφυγες στα νερά του Αιγαίου, μέσα από τις ξεδιάντροπες συμφωνίες της ΕΕ με την Τουρκία και τη Λιβύη. Οι αντιφασιστικές του ευαισθησίες – τώρα προβάλει ότι χρειάζεται ευρύ μέτωπο δημοκρατικών δυνάμεων απέναντι στην ακροδεξιά – κρύβονται πίσω από τα ράσα του κάθε Αμβρόσιου που φωτογραφίζεται με τα στελέχη της κυβέρνησης. Ακόμα και η πολυδιαφημισμένη εξωτερική της πολιτική που “θα φέρει την ειρήνη” βλέπουμε ότι καταλήγει σε βρόμικες συνεργασίες με τις ΗΠΑ, τη χούντα της Αιγύπτου και το Ισραήλ. Αυτή η αριστερά, η “κυβερνώσα”, που εξαπολύει όλες τις επιθέσεις για χάρη των συμφερόντων των Ελλήνων καπιταλιστών, δεν μπορεί να δώσει λύση.
Να στρατευτούμε
Γι' αυτό και είναι κρίσιμο να στρατευτούμε όλες και όλοι στη μάχη που δίνει η αντικαπιταλιστική αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που επιμένει ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτός της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Που ξεκινάει από το ότι χρειάζεται η ανατροπή του καπιταλισμού. Ότι χρειάζεται να διαγράψουμε το χρέος κι όχι να το διαπραγματευτούμε, με ή χωρίς το ΔΝΤ. Ότι χρειάζεται να κρατικοποιήσουμε τις τράπεζες με εργατικό έλεγχο, για να κόψουμε τους εκβιασμούς των τραπεζιτών και των αφεντικών. Κι όχι να τρέχουμε να τις σώζουμε με νέες ανακεφαλαιοποιήσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιμένει ότι ο πλούτος πρέπει να περάσει στα χέρια των εργαζόμενων που τον παράγουν. Κι επιμένει στη διεκδίκηση για ανοιχτά σύνορα, για να είναι καλοδεχούμενοι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, που είναι στην πρώτη γραμμή όλων των μαχών ενάντια στη λιτότητα, το ρατσισμό, το σεξισμό, την καταπίεση. Για ρήξη κι αποδέσμευση από την ΕΕ.
Πάμε σε μια προεκλογική περίοδο που δεν θα είναι ήρεμη. Κόντρα στη φιλολογία ότι κλείσανε τα μέτωπα και ο κόσμος τώρα απλά θα ψηφίσει, είμαστε η δύναμη που λέει ότι τα μέτωπα είναι ανοιχτά. Καθημερινά εργάτες κι εργάτριες απεργούν και διαδηλώνουν κόντρα στην κυβέρνηση και τις επιλογές της κι έτσι θα συνεχίσουμε τόσο στην προεκλογική περίοδο, όσο και στη συνέχεια. Με σκληρές μάχες τις οποίες μπορούμε να κερδίσουμε προβάλλοντας τα προτάγματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
Τη μάχη ενάντια στη Χρυσή Αυγή τη δίνουμε και μέσα κι έξω από το δικαστήριο. Τη δίνουμε στη δίκη, τη δίνουμε στο δρόμο με το αντιφασιστικό κίνημα, είναι ώρα να τη δώσουμε και μέσα από τις κεντρικές πολιτικές μάχες. Γιατί οι κεντρικές πολιτικές μάχες είναι αυτές οι οποίες συγκροτούν πολιτικά υποκείμενα, διαμορφώνουν πολιτικούς συσχετισμούς και καθιερώνουν πολιτικούς προσανατολισμούς. Ακόμα κι από τη σκοπιά λοιπόν του αντιφασιστικού κινήματος, έχει τεράστια σημασία η μάχη για τους πολιτικούς συσχετισμούς και γι' αυτό είμαστε εδώ οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής των Αιγύπτιων ψαράδων, που είμαστε και μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Γιατί έχουμε στο νου μας τα εξής πράγματα: Τον εκβιασμό που υπάρχει σε Ελλάδα και Ευρώπη “καθίστε καλά γιατί έρχεται η ακροδεξιά”. Την αποδοχή δηλαδή της κατεστημένης πολιτικής που είναι η ένταση της εκμετάλλευσης σαν απάντηση στην οικονομική κρίση, η αναβίωση και η νομιμοποίηση του εθνικισμού, η νομιμοποίηση της ναζιστικής βίας και η πολιτική εκείνη που οπλίζει το χέρι των ρατσιστών και δημιουργεί περιστατικά κι εγκλήματα ρατσιστικής κι αστυνομικής βίας, όπως οι δολοφονίες του Εμπουκά και του Ζακ Κωστόπουλου πριν από λίγο καιρό.
Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση αυτή όσο αφορά ακόμα και τα στοιχειώδη του αντιφασιστικού αγώνα. Τα είπαμε και σήμερα το πρωί στη συγκέντρωση που έγινε έξω από το Εφετείο με αφορμή τη συμπλήρωση 4 χρόνων από την έναρξη της δίκης της Χ.Α. Η κυβέρνηση αυτή έχει την αποκλειστική ευθύνη για την καθυστέρηση της δίκης. Αποτέλεσμα της καθυστέρησης είναι ότι στέλνει τους χρυσαυγίτες για άλλη μια φορά σε εκλογές χωρίς να υπάρχει δικαστική απόφαση. Γιατί αυτό που φωνάζαμε από την αρχή, ότι η δίκη χρειάζεται καθημερινή διεξαγωγή, αποκλειστική απασχόληση των δικαστών κι αποκλειστική διεξαγωγή στο Εφετείο, δεν έγινε, παρά μόνο τους τελευταίους μήνες και με πολλά εμπόδια.
Ευθύνες
Είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που ευθύνεται για την έλλειψη δημοσιότητας της δίκης. Γιατί διατηρεί σε ισχύ το νόμο που απαγορεύει στις κάμερες να μπαίνουν στο δικαστήριο και γιατί την είχε εξορίσει στον Κορυδαλλό τα πρώτα τρία χρόνια, που δυσχέραινε ακόμα περισσότερο την παρουσία κόσμου και δημοσιογράφων. Είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εκείνη η οποία έχει νομιμοποιήσει τη Χρυσή Αυγή με τις επισκέψεις στο Καστελόριζο, με τις βλακώδεις δηλώσεις περί επανένταξής της στο δημοκρατικό τόξο και με πολλές ακόμα πολιτικές πράξεις. Είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εκείνη που ετοιμάζεται να κάνει δώρο στους χρυσαυγίτες την αλλαγή του ποινικού κώδικα, με την υποβάθμιση της ποινικής ευθύνης των διευθυντών εγκληματικής οργάνωσης, αλλά και την κατάργηση του ρατσιστικού κινήτρου και την καθιέρωση ενός περίεργου φωτογραφικού ελαφρυντικού υπέρ κατηγορουμένων για δίκες μεγάλης διάρκειας κλπ.
Γι' αυτό το λόγο οι αυταπάτες ως προς την κυβέρνηση αυτή πρέπει να τελειώνουν, όχι μόνο στο οικονομικό πεδίο εκεί που εύκολα καταμετράει κανείς πόσα μνημόνια έστησε, αλλά ακόμα και στο πεδίο των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ενώ υποβαθμίζουν την ποινική ευθύνη διευθυντών εγκληματικής οργάνωσης, ταυτόχρονα κρατούν αναλλοίωτο κι αναβαθμίζουν τον 187Α περί τρομοκρατικής οργάνωσης και πράξεων, κι ετοιμάζονται να ρίξουν στα μαλακά την ηγεσία της Χ.Α την ώρα που θα στέλνουν φυλακή χωρίς εξαγορά ή αναστολή, κάθε διαδηλωτή που συλλαμβάνεται για διατάραξη κοινής ειρήνης ή για αντίσταση κατά της αρχής.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μια ένωση του κεφαλαίου που προωθεί τη βαρβαρότητα και το φασισμό, συνεχίζει με αμείωτη ένταση τον ταξικό πόλεμο σε βάρος της εργατικής τάξης, σε βάρος των κοινωνιών. Ένα πρόγραμμα που θέλει να υπερασπίζεται τη λαϊκή πλειοψηφία πρέπει να έχει ως όρο τη ρήξη και την αποδέσμευση από αυτόν τον μηχανισμό. Αυτό μπορεί να γίνει διεθνιστικά κι αντικαπιταλιστικά. Με αγώνα που θα συγκροτείται στη βάση των αντιστάσεων και των αγώνων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί κατάκτηση κι ελπίδα και μπορεί να θέσει το ζήτημα της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης, ως τη μοναδική ρεαλιστική πρόταση για ρήξη κι ανατροπή προς όφελος των εργαζομένων και του λαού. Είναι η ώρα λοιπόν για την αντεπίθεση των αγώνων.
Ο δημόσιος πλούτος ξεπουλιέται. Ανεργία, ελαστικές εργασιακές σχέσεις, φτώχεια, ανασφάλεια, εξαθλίωση, ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων, κατάργηση κι εμπορευματοποίηση των κοινωνικών δικαιωμάτων κι αγαθών, αρπαγή της λαϊκής στέγης, πολυεθνικές εταιρίες που ρημάζουν τον τόπο.
ΕΕ σημαίνει αποδοχή του προτάγματος ανταγωνισμού του κεφαλαίου, που συνεπάγεται μια πολιτική δεμένη με χρέος, διαρκή μνημόνια κι επιτήρηση. Όπου η όποια παρέκληση από την “επιβεβλημένη” δημοσιονομική πολιτική τιμωρείται κι οποιαδήποτε παραχώρηση είναι “αδύνατη” ή έχει αντισταθμιστικό κόστος.
Η μόνη αισιόδοξη προοπτική είναι η ενίσχυση της τάσης ανάπτυξης και χειραφέτησης των κινημάτων κι αναβάθμισης του ρόλου τους, ώστε να ξεκινήσουν με άλλον αέρα, νέοι αγώνες για δικαιώματα, αξιοπρέπεια, ελευθερία, δημοκρατία. Κινήματα εργαζόμενων κι ανέργων, ντόπιων και μεταναστών, νεολαίας και συνταξιούχων, κίνηματα κοινωνικά, αλληλεγγύης, αντιρατσιστικά, αντιφασιστικά, οικολογικά. Ενίσχυση της πολιτικής επιλογής όσμωσης των κινημάτων σε ένα μαζικό μέτωπο με σαφή ταξικό προσανατολισμό, που θα συγκρούεται για την κατάκτηση και υπεράσπιση των εργατικών, κοινωνικών κι ατομικών δικαιωμάτων, της λαϊκής πλειοψηφίας. Με πυρήνα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.
Ενίσχυση
Ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημαίνει ενίσχυση της επαναστατικής αριστεράς που, απέναντι στον καπιταλιστικό ευρωμονόδρομο της δουλείας και της λεηλασίας, ακολουθεί τον αντικαπιταλιστικό δρόμο της λαϊκής κυριαρχίας. Που απέναντι στη λογική της υποταγής προτάσει την ανάγκη εξέγερσης. Που απέναντι στη λογική αδράνειας, χειραγώγησης ή διάσπασης των κινημάτων, επιλέγει την πολιτική ανάπτυξης και χειραφέτησής τους και όσμωσής τους σε συγκρουσιακό μέτωπο. Που απέναντι στη λογική της διαχείρισης και συνδιαλλαγής επιλέγει την πολιτική της σύγκρουσης για διαγραφή του χρέους και κατάργηση των μνημονίων, με έξοδο από την ΕΕ, για πραγματική πολιτική ανατροπή. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η δύναμη που πολεμά αξιόπιστα τον φασισμό γιατί πολεμά το σύστημα που τον γεννά. Γιατί ο φασισμός είναι καπιταλισμός.
Οι υποψήφιοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Kατερίνα Αβραμίδου
Λουίζα Γκίκα
Θανάσης Διαβολάκης
Δημήτρης Ζώτος
Θανάσης Καμπαγιάννης
Τόνια Λαχανιώτη
Γιάννης Μαραβελάκης
Τζεμαλή Μηλιαζήμ
Φύλλια Πολίτη
Γιώργος Ράγκος
