Πύργος από τραπουλόχαρτα τα “πακέτα διάσωσης” ΕΕ-ΔΝΤ-ΓΑΠ

Το νέο "πακέτο διάσωσης" δεν αντιμετωπίζει κανένα από τα προβλήματα που έφεραν την ελληνική -και όχι μόνο την ελληνική- οικονομία στην σημερινή της κατάσταση. Ο μοναδικός του στόχος είναι να προστατέψει τις τράπεζες από το ελληνικό χρέος: μαγειρεύοντας, από τη μια, τους αριθμούς, μέσα από διάφορα λογιστικά κόλπα και τερτίπια που θα τις εμποδίσουν να εγγράψουν στα βιβλία τους τα δισεκατομμύρια των ελληνικών ομολόγων στην κατηγορία "ζημιές". Και επιβάλλοντας, από την άλλη, στους εργαζόμενους της Ελλάδας (όχι μόνο στη σημερινή γενιά, αλλά και στην επόμενη και τη μεθεπόμενη) σκληρή λιτότητα με την ελπίδα ότι τα έσοδα από την αφαίμαξη αυτή θα μπορέσουν, μέσα στα επόμενα τριάντα χρόνια, να αποζημιώσουν τους τραπεζίτες στο ακέραιο -και για την σημερινή τους απώλεια και για τα "διαφυγόντα τους" κέρδη.

Αλλά όλοι ξέρουν (εκτός ίσως από την κυβέρνηση του ΓΑΠ) ότι "ο λογαριασμός δεν βγαίνει". Δεν βγαίνει, πρώτα απ' όλα οικονομικά. Τα γεράκια του νεοφιλελευθερισμού, σαν το περιοδικό Economist, γκρινιάζουν ήδη από τώρα ότι τα "μέτρα δεν είναι αρκετά". "Απέτυχαν να επιβάλλουν σοβαρές μεταρρυθμίσεις", γράφει το εισαγωγικό σημείωμα του περιοδικού στις 30 Ιούλη. "Σαν αποτέλεσμα η Ελλάδα και ίσως και κάποιες άλλες περιφερειακές Ευρωπαϊκές χώρες, θα χρειαστούν αργά ή γρήγορα ένα ακόμα πακέτο διάσωσης..."

Θηλιά

Το πρόβλημα, βέβαια δεν είναι η "ατολμία" των πολιτικών να επιβάλλουν μια πραγματική θεραπεία-σοκ σαν αυτή που ονειρεύεται (για όλο τον πλανήτη) το Economist. Το πρόβλημα είναι η κρίση, το πρόβλημα είναι η παγκόσμια οικονομία που σε πείσμα όλων των αισιόδοξων "προγνωστικών" δεν εννοεί να ξαναπάρει μπροστά. Το χρέος έχει γίνει σήμερα, πραγματικά, θηλιά στο λαιμό του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Το πρωταρχικό πρόβλημα, όμως, δεν είναι το χρέος -ούτε το δημόσιο, ούτε το ιδιωτικό. Το χρέος είναι παράγωγο της κρίσης και όχι η κρίση παράγωγο του χρέους. Για αυτό όσα τερτίπια και να σκαρφιστούν, όσα λεφτά και να ρίξουν στις "μαύρες τρύπες" -είτε από τα δημόσια ταμεία, είτε βάζοντας μπροστά τα πιεστήρια, είτε αρπάζοντάς τα μέσα από πρωτοφανή πακέτα λιτότητας από τους εργάτες- η κρίση συνεχίζει, σχεδόν ατάραχη, την καταστροφική της πορεία.

Οσο αριστοτεχνικά και αν καταφέρουν να στήσουν τον πύργο από τα τραπουλόχαρτα της "ελληνικής διάσωσης" οι ηγέτες του πλανήτη είναι βέβαιο ότι αργά η γρήγορα θα έρθει κάποιο "πιστωτικό γεγονός" -μια έκρηξη "ξεχασμένων" εκρηκτικών σαν αυτή που προκάλεσε την κυβερνητική κρίση και την υποβάθμιση της Κύπρου, μια αδυναμία των πιο ηλίθιων από τους ηλίθιους ηγέτες του "Tea Party" στις ΗΠΑ να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης, ένας κύκλος αποκαλύψεων σαν αυτή που συνταράσσει αυτές της μέρες την Proton Bank στην Ελλάδα σε μεγαλύτερη κλίμακα ή ποιος ξέρει τι, για να μετατρέψει όλο αυτό το "ωραίο κατασκεύασμα" σε ένα σωρό από τούβλα και πέτρες "ατάκτως ειρημένα". Οπως ακριβώς έγινε και πέρσι, όταν το Μνημόνιο (που μας είχε και πάλι σώσει...) "συναντήθηκε" με την ιρλανδική κρίση.

Ακόμα χειρότερα, ο "λογαριασμός δεν βγαίνει" πολιτικά. Η κυβέρνηση κατάφερε μεν να περάσει και το Μεσοπρόθεσμο και τον Εφαρμοστικό από την Βουλή, "αδιαφορώντας" για τις αντιδράσεις. Αλλά δεν κατάφερε να τσακίσει το κίνημα.

Τις βδομάδες που μαγειρευόταν το Μεσοπρόθεσμο ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο υπουργός Οικονομικών της Μέρκελ, "προειδοποιούσε" ότι αν δεν περάσουν τα γερμανικά σχέδια, η Ευρωζώνη θα κινδύνευε να βρεθεί αντιμέτωπη με την πρώτη χρεοκοπία κράτους-μέλους στην ιστορία της. Τώρα τα σχέδιά του πέρασαν. Αλλά η Ευρώπη συνεχίζεται να βρίσκεται αντιμέτωπη με την προοπτική μιας "Αργεντινής" στο εσωτερικό της. Μόνο που στον "κίνδυνο" αυτό έχει προστεθεί και ένας δεύτερος: να γίνει η Ελλάδα όχι μόνο Αργεντινή, αλλά και Αίγυπτος ταυτόχρονα.

Διαβάστε επίσης τα άρθρα:
ΗΠΑ: Μεταξύ ύφεσης και χρέους, λιτότητα “αλά ελληνικά”