ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Η επανάσταση σε κρίσιμη καμπή

Ηταν η πρώτη πανεθνική κινητοποίηση των ισλαμιστών στη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης και έδωσε κάποια ανακούφιση στο Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων. Το συμβούλιο δέχεται ολοένα και μεγαλύτερη πίεση από τους ακτιβιστές που έχουν εξοργιστεί με τον αργό ρυθμό των μεταρρυθμίσεων.

Οι ισλαμιστικές οργανώσεις μετέφεραν κόσμο με πούλμαν από ολόκληρη την Αίγυπτο. Πολλοί ήρθαν από μικρές επαρχιακές πόλεις και χωριά που μέχρι στιγμής βρίσκονταν στο περιθώριο της επανάστασης.

Φώναξαν συνθήματα για επιβολή θρησκευτικού νόμου, ανησυχώντας αυτούς που είχαν συνηθίσει στον κατά κύριο λόγο κοσμικό χαρακτήρα των μαζικών διαδηλώσεων της Ταχρίρ. Ωστόσο, η διαδήλωση έδωσε ανάμικτα συμπεράσματα και στους Ισλαμιστές και στους στρατηγούς.

Χρειάστηκαν μήνες προετοιμασίας για τις ισλαμιστικές οργανώσεις ώστε να συντονίσουν ένα γεγονός στο Κάιρο: αντίθετα με την ταχύτητα με την οποία οι διαδηλώσεις γεμίζουν συνήθως την Ταχρίρ. Και η συγκέντρωση έδειξε πως το ισλαμιστικό κίνημα, παρότι παρουσιάζεται συνήθως από τα ΜΜΕ ως μια συγκροτημένη πολιτική δύναμη, αποτελείται από πολλές οργανώσεις ανταγωνιστικές μεταξύ τους.

Η πρόσκληση έγινε από σαλαφιστικές οργανώσεις, δίκτυα υπερ-συντηρητικών μουσουλμάνων ακτιβιστών που εστιάζουν στα ζητήματα της πίστης και της τήρησης του θρησκευτικού νόμου. Δεν έχουν κάποια ισχυρή πολιτική οργάνωση, παρότι πρόσφατα ίδρυσαν ένα κόμμα με το όνομα αλ-Νουρ (Το φως).

Συμμετείχαν επίσης “τζιχαντικές” οργανώσεις οι οποίες είχαν κατασταλεί από τον Μουμπάρακ αλλά οι ηγέτες τους βγήκαν από τις φυλακές με την τωρινή στρατιωτική κυβέρνηση.

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία είναι η μεγαλύτερη οργάνωση με σημαντικότατες δυνατότητες κινητοποίησης πήρε μέρος στη διαδήλωση μόνο την τελευταία στιγμή, προφανώς από φόβο να μη χάσει επιρροή προς όφελος των ισλαμιστών αντιπάλων της.

Κάθε άλλο παρά ένα μονολιθικό μπλοκ που είναι έτοιμο να σφετεριστεί την επανάσταση και να ιδρύσει κάποια θρησκευτικό κράτος, το ισλαμιστικό κίνημα είναι ένα ασταθές δίκτυο που καταφέρνει και να τραβάει υποστηρικτές αλλά και να τους απωθεί, καθώς οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες προχωράνε μπρος και πίσω.

Οι ισλαμιστές υποστηρίζουν το Στρατιωτικό Συμβούλιο με την ελπίδα να κερδίσουν με τη σειρά τους την υποστήριξη του στρατού στις ερχόμενες εκλογές. Δοξάζουν τους στρατηγούς ως προστάτες της “εθνικής ενότητας” αλλά δεν μιλάνε καθόλου για τα πιεστικά προβλήματα της καθημερινής ζωής στην Αίγυπτο: την ανεργία, τους μισθούς που παραμένουν κολλημένοι, τις αυξήσεις στις τιμές των βασικών τροφίμων και των καυσίμων και την τεράστια κρίση στον τομέα της κατοικίας.

Ούτε τους απασχολούν άλλα ζητήματα που έφεραν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους στην πολιτική δραστηριότητα από το Γενάρη: οι καπιταλιστές και οι γαιοκτήμονες που χρηματίζουν, η διαφθορά των αξιωματούχων, η βαναυσότητα της αστυνομίας που βασανίζει και κακομεταχειρίζεται τον κόσμο εδώ και δεκαετίες.

Όσοι προσελκύονται από τα ισλαμικά ρεύματα, πολλές φορές απογοητεύονται από τους συμβιβασμούς τους. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα έχει αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήμαα από την αρχή της επανάστασης, όταν οι ηγέτες της προσπάθησαν να εμποδίσουν τους υποστηρικτές της Αδελφότητας να πάρουν μέρος στο κίνημα κατά του Μουμπάρακ.

Με έμπνευση από τις επιτυχίες του κινήματος στους δρόμους και στους εργατικούς χώρους, ηγετικά μέλη της Αδελφότητας και μεγάλα τμήματα της νεολαίας της έχουν διασπαστεί από τον κύριο κορμό της οργάνωσης, καταγγέλλοντας την ηγεσία για συντηρητισμό και συμβιβασμούς.

Η εμφάνιση των ισλαμιστών σε μια μεγάλη πανεθνική κινητοποίηση είναι μια σημαντική εξέλιξη, αλλά αυτό δεν πρέπει να αποπροσανατολίσει την Αριστερά από τα αιτήματά της για βαθύτερη αλλαγή. Ίσα ίσα, αν το επαναστατικό κίνημα καταφέρει να πετύχει χειροπιαστές κατακτήσεις για την πλειοψηφία του κόσμου, είναι που θα αποδυναμώσει την επιρροή των συντηρητικών θρησκευτικών δυνάμεων.

Διαβάστε επίσης τα άρθρα:
Έξι μήνες από το ξέσπασμα της Eπανάστασης στην Αίγυπτο
Ιντιφάντα, αντιπολεμικό κίνημα, απεργίες. Μια επανάσταση που για χρόνια ήταν στα σκαριά
Οι στρατηγοί χτυπούν στην πλατεία Ταχρίρ
Οι απεργίες και τα ανεξάρτητα συνδικάτα δυναμώνουν