Έξι μήνες από το ξέσπασμα της Eπανάστασης στην Αίγυπτο

Όπως είχε πει ο Ρώσος επαναστάτης Βλαντιμίρ Λένιν, “Μπορεί για δεκαετίες ολόκληρες να μην συμβαίνει τίποτα. Και μπορεί μέσα σε μερικές βδομάδες να συμβαίνουν δεκαετίες”.

Για χρόνια τώρα, αρκετοί ακτιβιστές στην Αίγυπτο προσπαθούσαμε να οργανώσουμε “μέρες διαμαρτυρίας” ενάντια στο καθεστώς. Αλλά κάθε φορά, τη συγκεκριμένη μέρα που καλούσαμε εμφανίζονταν μερικές εκατοντάδες “συνήθεις ύποπτοι”.

Βρισκόμασταν πάντα περικυκλωμένοι από 3-4 χιλιάδες οπλισμένους αστυνομικούς και μετά από λίγες σύντομες ομιλίες και κάποιες συγκρούσεις με την αστυνομία, η διαδήλωση τελείωνε.

Η εξέγερση στην Τυνησία μάς έκανε πιο αισιόδοξους για την ανταπόκριση που μπορεί να είχε το κάλεσμα για τις 25 Γενάρη. Πιστεύαμε ότι αυτή τη φορά, μπορεί να συγκεντρωνόμασταν κάποιες χιλιάδες διαδηλωτές, σε τουλάχιστον δύο ή τρία κεντρικά σημεία. Ίσως να φτάναμε και τις 10.000!

Αλλά κανείς μας, ούτε στα πιο τρελά του όνειρα, δεν μπορούσε να φανταστεί όσα θα συνέβαιναν εκείνη τη μέρα.

Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν με τα συνηθισμένα συνθήματα. Αλλά μόλις ακούστηκε το διάσημο πλέον σύνθημα από την Τυνησία -”Ο λαός απαιτεί την πτώση του καθεστώτος”- αμέσως φάνηκε ότι κάτι είχε αλλάξει.

Όλο και περισσότερος κόσμος έβγαινε από τα σπίτια του και φώναζε τα συνθήματα με ένα ασύλληπτο πάθος. Άντρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι συμμετείχαν - η πλειοψηφία τους φτωχοί Αιγύπτιοι.

Όσο δυνατότερα φώναζαν το μαγικό σύνθημα, τόσο περισσότερο η ηχώ του έφτανε στις φτωχογειτονιές, τόσο περισσότεροι άνθρωποι ενώνονταν μαζί τους. Το κάλεσμα κάποιων εκατοντάδων ακτιβιστών μετατράπηκε σε μαζικές διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων.

Ο φόβος και η σύγχυση της αστυνομίας ήταν ολοφάνερη. Είχαν διαταγή να μπλοκάρουν μόνο τις κεντρικές διασταυρώσεις σε μια προσπάθεια να εμποδίσουν τους διαδηλωτές να φτάσουν στο κέντρο της πόλης.

Εκεί έγιναν οι κύριες μάχες της ιστορικής αυτής μέρας. Πυροσβεστικές αντλίες, λαστιχένιες σφαίρες και τόνοι δακρυγόνων χρησιμοποιήθηκαν για να διαλύσουν τους διαδηλωτές.

Εμπόδια

Το δυσκολότερο εμπόδιο ήταν η ασφυκτική ατμόσφαιρα από τα δακρυγόνα. Αλλά κάποιοι διαδηλωτές που είχαν μεγαλύτερη εμπειρία άρχισαν να οργανώνουν τη διανομή ιατρικών μασκών, κουτιών σόδας και κόκα κόλας και κρεμμυδιών – που τα προμηθεύονταν σε αφθονία από τις νοικοκυρές, τους εργαζόμενους στα φαρμακεία και τις καφετέριες – για να βοηθήσουν τον κόσμο να επιβιώσει μέσα στα άσπρα σύννεφα από τα χημικά.

Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν τους κλοιούς της αστυνομίας και να φτάσουν στο κέντρο της πόλης, συμπεριλαμβανομένης, φυσικά, της πλατείας Ταχρίρ. Αλλά οι μάχες συνεχίστηκαν. Δεκάδες μάρτυρες και χιλιάδες τραυματίες ήταν η απολογισμός στο τέλος εκείνης της μέρας της απελευθέρωσης - της μέρας που πυροδότησε την αιγυπτιακή επανάσταση.

Οι διαδηλώσεις και οι μάχες συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια των δύο επόμενων ημερών, αλλά το μεγάλο βάρος έπεσε στην οργάνωση της “Παρασκευής της Οργής”, στις 28 Γενάρη. Εκείνη τη μέρα, η Μουσουλμανική Αδελφότητα αποφάσισε να συμμετέχει.

Οι οργανωτές δεν ήταν πλέον μονάχα οι “συνήθεις ύποπτοι”, αλλά εκατοντάδες νέοι ηγέτες έκαναν την εμφάνισή τους - στην πλειοψηφία τους εργατική νεολαία που μέσα σε μερικές μέρες πραγματικής επανάστασης έμαθαν περισσότερα από ότι θα μάθαιναν σε χρόνια πολιτικής εκπαίδευσης.

Μετά τις προσευχές της Παρασκευής, εκατοντάδες χιλιάδες άρχισαν να διαδηλώνουν από όλα τα κεντρικά τζαμιά και τις πλατείες προς το κέντρο της πόλης.

Έφτασαν την πλατεία Ταχρίρ και ξεκίνησαν την διάσημη κατάληψή της που τελείωσε μόνο μετά την πτώση του Μουμπάρακ στις 11 Φλεβάρη.

Λαϊκές συνελεύσεις άρχισαν να ξεφυτρώνουν σε όλη τη χώρα για να υπερασπίσουν τις γειτονιές, να οργανώσουν την κυκλοφορία, ακόμα και να καθαρίσουν τους δρόμους.

Οι διαδηλωτές κάλεσαν σε μαζικα συλλαλητήρια εκατομμυρίων την Τρίτη 1 Φλεβάρη σε όλες τις μεγάλες πόλεις.

Η στρατιωτική ηγεσία καταλάβαινε πως μια διαταγή επίθεσης θα προκαλούσε διάσπαση στις τάξεις του στρατού και θα έστρεφε χιλιάδες φαντάρους και νέους αξιωματικούς εναντίον της. Γι’ αυτό, ήταν διατεθειμένη να θυσιάσει τον Μουμπάρακ για να σώσει τον καθεστώς.

Εκατομμύρια

Εκατομμύρια συμμετείχαν στις διαδηλώσεις εκείνης της μέρας, δύο εκατομμύρια στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο, ένα εκατομμύριο στην πλατεία Μαρτύρων στην Αλεξάνδρεια, 750.000 στη Μανσούρα, 250.000 στο Σουέζ. Ήταν μία ανεπανάληπτη επίδειξη δύναμης.

Χιλιάδες πανό και πλακάτ με τα αιτήματα του κόσμου διατυπωμένα μέσα από ποιήματα, ανέκδοτα και προσωπικές ιστορίες γέμισαν την πλατεία Ταχρίρ. Γκράφιτι, τοιχογραφίες και συνθήματα κάλυψαν την επιφάνεια όλων των κτιρίων.

Ο κόσμος μοιραζόταν φαγητό, νερό και τσιγάρα. Τραγούδια, μουσική, ποίηση και συνθήματα γέμισαν την ατμόσφαιρα. Μία νέα Αίγυπτος γεννιόταν.

Την επόμενη μέρα, μια σύναξη γνωστών δισεκατομμυριούχων, ηγετών του κυβερνώντος κόμματος NDP και αξιωματούχων της μυστικής αστυνομίας, με επικεφαλής τον Γκαμάλ Μουμπάρακ, κατέστρωσαν ένα σχέδιο ολομέτωπης επίθεσης στους διαδηλωτές.

Δεκάδες οπλισμένοι παρακρατικοί πάνω σε καμήλες και άλογα  την έπεσαν  στους διαδηλωτές. Στην αρχή επικράτησε σύγχυση και ο κόσμος προσπάθησε να αμυνθεί με γυμνά χέρια.

Όμως, γρήγορα οι διαδηλωτές οργανώθηκαν σε πυκνές γραμμές, πέτρες και τούβλα μαζεύτηκαν από όλη την πλατεία για την αντεπίθεση.

Οργανώθηκε ένας λεπτομερής καταμερισμός εργασίας.

Οι νέοι και πιο δυνατοί, και συγκεκριμένα οι νέοι εργαζόμενοι, πήραν την πρώτη γραμμή σαν πετροβολητές. Κάποιοι άλλοι έσπαγαν τα πεζοδρόμια εξασφαλίζοντας μόνιμη ροή πολεμοφόδιων. Άλλες ομάδες κουβαλούσαν τις πέτρες στην πρώτη γραμμή.

Οι νέες γυναίκες κουβαλούσαν νερό στους μαχητές σε όλη τη διάρκεια εκείνης της τρομακτικής, αλλά ηρωικής νύχτας.

Ελεύθεροι σκοπευτές του καθεστώτος άρχισαν να πυροβολούν με τα όπλα τους τους διαδηλωτές. Δεκάδες νέοι σκαρφάλωναν στα οδοφράγματα και έδειχναν τα στήθη τους. Ήταν ατρόμητοι αγωνιστές με ένα ξεκάθαρο στόχο και μήνυμα - νίκη ή θάνατος!

Το αίμα άρχισε να κυλάει παντού. Πάνω από δώδεκα αγωνιστές έγιναν μάρτυρες εκείνη τη νύχτα, τα σώματά τους μεταφέρθηκαν με υπερηφάνεια και αποφασιστικότητα από τους συντρόφους τους στα πρόχειρα νοσοκομεία που στήθηκαν. Εκατοντάδες από τους τραυματίες μετά τις πρώτες βοήθειες γυρνούσαν αμέσως στις μάχες.

Ως την αυγή, η μάχη είχε κερδηθεί. Οι παρακρατικοί και η αστυνομία τρέπονταν σε φυγή. Έτρεχαν να σώσουν τη ζωή τους καθώς οι επαναστάτες έφταναν την γέφυρα και τη διασταύρωση έξω από την πλατεία κυνηγώντας τους τραμπούκους. Η πλειοψηφία τους είχε ταυτότητα είτε της αστυνομίας είτε του NDP.

Μέχρι το ξημέρωμα, κι άλλες εκατοντάδες χιλιάδες Αιγύπτιοι ενώθηκαν με τους εξεγερμένους για να δείξουν την υποστήριξη και την αλληλεγγύη τους. Οι ηγέτες των διαδηλώσεων είχαν ήδη καλέσει μαζικά συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα την Παρασκευή μετά τις προσευχές, ονομάζοντας το γεγονός “Ημέρα αναχώρησης” [του Μπουμπάρακ].

Απεργίες

Την τελευταία βδομάδα της εξέγερσης, ένα κύμα μαζικών απεργιών και διαδηλώσεων από εργαζόμενους σε κλάδους-κλειδιά της οικονομίας εξαπλώθηκε αστραπιαία, συνδυάζοντας οικονομικά αιτήματα με το βασικό αίτημα της επανάστασης να πέσει ο Μουμπάρακ.

Το Σουέζ, όπου την Παρασκευή της Οργής έγιναν κάποιες από τις πιο σκληρές μάχες ενάντια στην αστυνομία, έδειξε το δρόμο. Στις 8 Φλεβάρη, 6.000 εργάτες στη Διώρυγα του Σουέζ κατέβηκαν σε απεργία, ακολουθώντας τους υφαντουργούς και τους μεταλλεργάτες.

Μέχρι τις 10 Φλεβάρη, το απεργιακό κύμα είχε εξαπλωθεί από την Αλεξάνδρεια στο βορρά ως το Ασουάν στο νότο. Ακόμα και τα εργοστάσια της πολεμικής βιομηχανίας, όπου οι εργάτες ζουν κάτω από σκληρή στρατιωτική πειθαρχία, χτυπήθηκαν από τις απεργίες.

Οι διαδηλώσεις την Παρασκευή 11 Φλεβάρη ήταν οι μεγαλύτερες που έχουν γίνει ποτέ. Υπολογίζεται ότι πάνω από 15 εκατομμύρια άνθρωποι πήραν μέρος απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας.

Αυτή τη φορά, οι εργάτες κατέβηκαν οργανωμένα στις διαδηλώσεις με προσυγκεντρώσεις από τους χώρους δουλειάς τους, στέλνοντας το μήνυμα ότι θα παραλύσουν τη χώρα αν ο Μουμπάρακ δεν κάνει πίσω.

Το ίδιο απόγευμα, το αίτημά μας ικανοποιήθηκε.

Η πρώτη φάση της αιγυπτιακής επανάστασης είχε θριαμβεύσει. Κοντά χίλιοι άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους, δεκάδες χιλιάδες είχαν τραυματιστεί -αλλά ο Μουμπάρακ ήταν πια παρελθόν.

Διαβάστε επίσης τα άρθρα:
Ιντιφάντα, αντιπολεμικό κίνημα, απεργίες. Μια επανάσταση που για χρόνια ήταν στα σκαριά
Οι στρατηγοί χτυπούν στην πλατεία Ταχρίρ
ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Η επανάσταση σε κρίσιμη καμπή
Οι απεργίες και τα ανεξάρτητα συνδικάτα δυναμώνουν