Δεν είναι ώρα για θρήνους. Είναι ώρα για κλιμάκωση

Τα όσα γίνονται αυτές τις μέρες στη Βουλή αλλά και τα τηλεοπτικά πάνελ, θυμίζουν έντονα το Δεκέμβρη του 2008. Οπως και τότε, έτσι και τώρα οι διαδηλωτές και οι αντιδράσεις τους έχουν μπει στο στόχαστρο. Τότε ήταν η νεολαία, τώρα είναι τα συνδικάτα και οι απεργοί. Τότε ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, τώρα είναι και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και φυσικά όλοι οι “εξωκοινοβουλευτικοί”. Η προσπάθεια είναι να πείσουν ότι για τους θανάτους στην Marfin φταίνε οι διαδηλώσεις που καλύπτουν αυτούς που προκαλούν επεισόδια. Οποιο χαρακτηριστικό κι αν δίνουν σε αυτούς που έριξαν τις μολότοφ στην τράπεζα, “ανεγκέφαλους” αναρχικούς, “δολοφόνους” αναρχικούς ή και “παρακρατικούς”, η κατάληξη είναι η ίδια. Οι απεργοί “στο σπίτι τους” και η Αριστερά “στην τάξη”.

Στην επίθεση συνεργάζονται αρμονικά ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ. Ο Γιώργος Παπανδρέου από την πρώτη στιγμή, εκμεταλλευόμενος προκλητικά τα θύματα, ζήτησε συναίνεση στα μέτρα και δηλώσεις “νομιμοφροσύνης” από το ΚΚΕ που βρισκόταν στη Βουλή την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι προσπάθησαν να εισβάλλουν μέσα. Δίπλα του φιγουράρει ο Καρατζαφέρης που από εκεί που δεν έχανε ευκαιρία να κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ ότι καλύπτει τους κουκουλοφόρους, τώρα επιτέθηκε στο ΚΚΕ για “αντάρτικο”. Ο κατήφορος της κυβέρνησης, να βρίσκει συμμάχους στα φασισταριά του ΛΑΟΣ, έχει αρχίσει να ξεπερνά και αυτόν της ΝΔ ένα χρόνο νωρίτερα.

“Νεκροσυλία”

“...Ο Πρωθυπουργός, σε μια πρωτοφανή πράξη συμβολικής νεκροσυλίας, βρήκε αφορμή για να ζητήσει συναίνεση σε μια διαδικασία που επιχειρεί να νομιμοποιήσει την κολοσσιαία κλοπή πόρων από την κοινωνία”, έγραψε ο πανεπιστημιακός Σεραφείμ Σεφεριάδης (ΤΑ ΝΕΑ, 6/5), “Η ακροδεξιά αυτοαναγορεύτηκε σε προστάτη του Συντάγματος. Αυτό πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε για τους ηθικούς αυτουργούς της τραγωδίας. Αυτούς που ανερυθρίαστα διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, σπέρνουν την απελπισία και τον θάνατο στην Ελλάδα και διεθνώς. Η διάσταση αυτή χάνεται στον ορυμαγδό της επικοινωνιακής χρησιμοποίησης των θανάτων, η κυβέρνηση και το συμπορευόμενο πολιτικό της προσωπικό όμως πρέπει να γνωρίζουν ότι με τη στάση τους θα θερίσουν θύελλες...”.

Είναι καθαρή υποκρισία η κυβέρνηση που ευθύνεται για τη δολοφονία να ρίχνει το φταίξιμο στον κόσμο που παλεύει. Οπως είναι σκέτη υποκρισία ότι το νέο στοίχημα της ΕΛΑΣ του Χρυσοχοϊδη είναι να βρει τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας. Πίσω από αυτή την προπαγάνδα, ότι το “καθήκον” όλων θα έπρεπε να είναι η αναζήτηση αυτών που έριξαν τις μολότοφ στην τράπεζα, κρύβεται η πίεση στην Αριστερά και τα συνδικάτα να συμμορφωθούν, να συμμαζευτούν, να σταματήσουν τις απεργίες και τις διαδηλώσεις.

Ηδη μια σειρά σχόλια αυτού του είδους και από φωνές της Αριστεράς, έχουν εμφανιστεί στις εφημερίδες. Ο κόσμος έχει δίκιο να είναι οργισμένος, λένε πάνω κάτω, αλλά αυτή τη στιγμή προτεραιότητα είναι να λογοδοτήσουν οι δολοφόνοι και όλοι ανεξαιρέτως πρέπει να βοηθήσουν σε αυτό τον σκοπό. Το άρθρο του Θανάση Καρτερου (Αυγή, 8/5) είναι χαρακτηριστικό. Αφού ειρωνεύεται ότι είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά το συμπέρασμα κάποιων ότι φταίει η εργοδοσία, η κυβέρνηση και σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός, γράφει:

“Δεν ήταν ασφαλώς τυχαίο το έγκλημα της Marfin. Πρέπει να δώσουν λόγο όσοι το προετοίμασαν, όσοι άφησαν γυμνούς στους λύκους τους εργαζόμενους, όσοι κερδοσκοπούν με την οδύνη. Αλλά πρέπει πρωτίστως να δώσουν λόγο οι δολοφόνοι. Που από καιρό έγραφαν μπροστά στα μάτια μας το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας. Συστηματικά, οργανωμένα, προβοκάροντας κάθε είδους εκδήλωση, καταστρέφοντας και καίγοντας, κρυμμένοι συχνά πίσω από την αριστερή λογική κι ευαισθησία, που έρχονται από μακριά, από τίμιους αγώνες και άγριες διώξεις τίμιων ανθρώπων. Ε, λοιπόν, φτάνει. Κανείς δε δικαιούται πια να επικαλείται άγνοια και αγνές προθέσεις”.

Απάντηση

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος για την Αριστερά αυτή τη στιγμή από το να κεντράρει τη δράση της στο κυνήγι «ύποπτων» αναρχικών. Πιστεύει κανένας ότι θα πάψουν να γίνονται επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας αν η Αριστερά συνεργαστεί με την Αστυνομία σε ένα τέτοιο κυνήγι; Η κοινωνική ένταση θα εκτονωθεί όταν η κυβέρνηση αναγκαστεί να πάρει πίσω τα μέτρα, αυτή είναι η αριστερή απάντηση στους κήρυκες του νόμου και της τάξης. Ο ρόλος της Αριστεράς δεν είναι να κυνηγάει διαδηλωτές, είναι να τους οργανώνει σε ακόμα πιο μεγάλους και διαρκείας αγώνες για την ανατροπή της επίθεσης της κυβέρνησης.

Χρειάζεται να θυμηθούμε ανάλογες εμπειρίες. Στην Ιταλία, η σύμπλευση της Αριστεράς με την αστυνομική καταστολή των Ερυθρών Ταξιαρχιών πριν από 33 χρόνια δεν ωφέλησε το κίνημα «απομονώνοντας τους προβοκάτορες». Αντίθετα, πισωγύρισε και το κίνημα και την Αριστερά για πολλά χρόνια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά δέχεται πιέσεις να υιοθετήσει την τακτική των “ίσων αποστάσεων”. Όταν το 2001 έγινε η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, όλοι οι φίλοι του Μπους στην χώρα μας, από τη Ντόρα Μπακογιάνη μέχρι το Σημίτη προσπάθησαν να στρέψουν την Αριστερά στο σύνθημα “ούτε ΝΑΤΟ, ούτε Ταλιμπάν”. Η Ντόρα είχε μάλιστα προχωρήσει και σε συλλαλητήρια “κατά της τρομοκρατίας”. Η Μαρία Δαμανάκη που ήταν τότε πρόεδρος του ΣΥΝ και είχε συμπλεύσει σε εκείνη την εκστρατεία, τώρα αντιμετωπίζει την Αριστερά από τους θώκους των Βρυξελλών. Τα κομμάτια της Αριστεράς που δεν υπέκυψαν σε αυτή την πίεση και προσανατόλισαν το κίνημα στο σύνθημα “Εχθρός είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός” αποδείχτηκε ότι είχαν δίκιο. Το αντιπολεμικό κίνημα φούσκωσε και έγινε η “νέα υπερδύναμη”, η προπαγάνδα “του πολέμου κατά της τρομοκρατίας” διαλύθηκε.

Δεν είναι ώρα για “εκδηλώσεις μνήμης”, λοιπόν. Αυτές ας τις κάνει η Ντόρα Μπακογιάννη με ή χωρίς πατερίτσες. Είναι ώρα για κλιμάκωση των απεργιών, κόντρα στο σκηνικό που θέλει να στήσει η κυβέρνηση. Η 24ωρη πανελλαδική απεργία που κήρυξε η ΟΤΟΕ την επόμενη της Πανεργατικής Απεργίας ήταν η καλύτερη απάντηση σε όσους θέλουν να βάλουν ταφόπλακα στους αγώνες των εργατών. Το ίδιο και το συλλαλητήριο των συνδικάτων την ίδια μέρα το απόγευμα έξω από τη Βουλή που συγκέντρωσε ξανά χιλιάδες διαδηλωτές φωνάζοντας στους πραγματικούς ενόχους για τη δολοφονία “Ληστές-ληστές καπιταλιστές, τα κέρδη σας κοστίζουν ανθρώπινες ζωές”.