Την ίδια στιγμή η πανεργατική της Πέμπτης εγκαινιάζει μια νέα φάση στην πάλη των εργατών και της νεολαίας. Είναι η πανεργατική που και μπορεί και πρέπει να γίνει αφετηρία κλιμάκωσης των αγώνων με απεργίες διαρκείας και γενική απεργία μέχρι να ανατραπούν και τα μέτρα και η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ.
Κάθε πανεργατική απεργία τα τελευταία δύο χρόνια έπαιζε διπλό ρόλο. Από τη μία, συγκέντρωνε και ενοποιούσε τις αντιστάσεις που ξεσπούσαν σε μια σειρά κλάδους μετατρέποντας τα πολλά και διαφορετικά ρυάκια σε ένα μεγάλο ποτάμι. Από την άλλη, κάθε μία πανεργατική έδινε αυτοπεποίθηση και απελευθέρωνε νέες δυνάμεις στο κίνημα πολλαπλασιάζοντας τα ρυάκια που οδηγούσαν στην επόμενη πανεργατική.
Αυτή η δυναμική υπάρχει σήμερα σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Στην Πανεργατική της Πέμπτης θα συναντηθούν χώροι και κλάδοι που έχουν ξανασυναντηθεί πολλές φορές τα τελευταία δυο χρόνια. Οι εμπειρίες και οι μορφές πάλης όμως έχουν προχωρήσει. Σήμερα θα ενωθούν οι καταληψίες της ΓΕΝΟΠ που αρνούνται να κόψουν το ρεύμα στον κόσμο με τους απεργούς της Ελευθεροτυπίας που τα βάζουν με εργοδοσία και τραπεζίτες. Και οι απεργοί της Χαλυβουργίας που βρίσκονται σε απεργία διαρκείας ενάντια στις απολύσεις με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ που παλεύουν τις εφεδρείες-απολύσεις.
Αντίστοιχα, η πανεργατική της Πέμπτης αναδεικνύει πιο έντονα από ποτέ ότι η κλιμάκωση του αγώνα σε κάθε χώρο είναι μονόδρομος. Απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις που σχεδιάζει να υλοποιήσει η νέα κυβέρνηση όπως για παράδειγμα στη ΔΕΗ, η απάντηση δε μπορεί να είναι παρά η απεργία διαρκείας της ΓΕΝΟΠ. Απέναντι στις εφεδρείες σε στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι παρά οι καταλήψεις και οι απεργίες παντού.
Μέχρι την οριστική ανατροπή τους
Απέναντι στις άγριες περικοπές του νέου προϋπολογισμού, η απάντηση δε μπορεί να είναι παρά οι απεργίες σε σχολεία, δήμους, νοσοκομεία. Απέναντι στις απολύσεις στα ΜΜΕ η απάντηση δε μπορεί να είναι παρά η απεργία διαρκείας σε όλο τον κλάδο. Απέναντι σε όλες τις επιθέσεις των μνημονίων, νέων και παλιών, που ανέλαβαν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μαζί με τους φασίστες του ΛΑΟΣ να υλοποιήσουν, η απάντηση δε μπορεί να είναι άλλη από τη γενική απεργία μέχρι την οριστική ανατροπή τους.
“Η μόνη δύναμη που έχουν οι εργαζόμενοι απέναντι στους μηχανισμούς που ενορχηστρώνουν την επίθεση, τις τράπεζες, τους βιομήχανους, το ΔΝΤ, την ΕΕ και την Κυβέρνηση, είναι η συλλογικότητά τους σαν τάξη, η δύναμη να αφήσουν τα εργαλεία, να κατεβάσουν τους διακόπτες, τα ρολά και να σβήσουν τις οθόνες των υπολογιστών τους”¨, έγραφε το Μάρτη του 2010 το περιοδικό 'Σοσιαλισμός από τα Κάτω' (Νο74). Ισχύει στο ακέραιο σήμερα όχι σαν πρόταση δράσης αλλά σαν εμπειρία πια χιλιάδων εργαζόμενων.
Το στοίχημα συνεχίζει να είναι η οργάνωση αυτής της δύναμης από τα κάτω. Τα βήματα που έγιναν το προηγούμενο διάστημα χρειάζεται να γενικευτούν. Με κάλεσμα παντού για νέες γενικές συνελεύσεις στις οποίες συζητά και αποφασίζει η βάση των εργαζόμενων. Με ενεργοποίηση των επιτροπών αγώνα που έχουν δημιουργηθεί ήδη σε μια σειρά χώρους και συγκρότηση παντού νέων για να δώσουν συνέχεια στον αγώνα. Με περιφρουρήσεις που εξασφαλίζουν τη συμμετοχή στην απεργία και τη διαδήλωση. Με συντονισμό των χώρων που βρίσκονται σε απεργία. Με δημιουργία απεργιακών ταμείων που στηρίζουν οικονομικά τους απεργούς. Η πανεργατική της Πέμπτης είναι η ευκαιρία για κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια να ξεκινήσει όλες αυτές οι προσπάθειες.
Η πολιτική πρόταση είναι το ίδιο σημαντική. Από το σύνθημα “την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές” με το οποίο ξεκίνησε ορμητικά αυτό το κίνημα, μια σειρά χώροι πλέον οπλίζονται με την αντικαπιταλιστική προοπτική της διαγραφής τους χρέους και του εργατικού ελέγχου. Η Πανεργατική της Πέμπτης είναι βήμα για την επιβολή τους.