Στίχους σαν τους παραπάνω που έγραψε ο 17χρονος Μεχντί Χασανί μπορεί να διαβάσει κανείς στο “Heart not shoes”, (“Καρδιά όχι παπούτσια”), ένα blog στο οποίο “νεαροί πρόσφυγες γράφουν για τη ζωή, την αυπνία, το παγωτό κρέμα”. Πρόκειται για το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής, το αποτέλεσμα της προσπάθειας της συγγραφέα Εύης Λαμπροπούλου που ξεκίνησε το 2009 στην Αγιάσο στη Λέσβο όταν άρχισε να δουλεύει σε Κέντρο Φιλοξενίας Ανηλίκων Προσφύγων. Οπως σημειώνει η ίδια:
“Σε 14 μήνες δουλειάς βεβαιώθηκα ότι οι μαθητές μου είναι και πολιτιστικοί πρόσφυγες εκτός από πολιτικοί. Διψάνε δηλαδή για μόρφωση, είτε αυτή είναι η αλφαβήτα, είτε μια ξένη γλώσσα, είτε το να διαπρέψουν στο πανεπιστήμιο, είτε το να κατανοήσουν τoν τάδε ράπερ... Με το Εργαστήρι «Hearts Not Shoes» επαληθεύτηκε αυτό που ήδη γνώριζα: η λογοτεχνία δίνει αυτοσεβασμό, ελπίδα, απαλύνει τα τραύματα: η λογοτεχνία σώζει”.
• Περισσότερα στο birdsontheroad.blogspot.com