Προτού μπούμε στην πλατεία, κάποιοι μας σταμάτησαν. Όχι, δεν ήταν μπλόκο της αστυνομίας αλλά η περιφρούρηση της διαδήλωσης. Μας ζήτησαν να δείξουμε ταυτότητες και ν’ ανοίξουμε τα σακίδιά μας, ενώ στους άνδρες έκαναν και σωματική έρευνα. Το κίνημα μαθαίνει από τις εμπειρίες του. Μόλις πριν λίγους μήνες η αστυνομία έστελνε οπλισμένους ασφαλίτες και τραμπούκους, μεταμφιεσμένους σε διαδηλωτές, για να προκαλέσουν ταραχές μέσα στο πλήθος.
Όμως, εκείνη τη μέρα η συγκέντρωση έμοιαζε με μεγάλη γιορτή. Άνδρες νέοι αλλά και μεγαλύτεροι, οικογένειες με μικρά παιδιά, αλλά και άνθρωποι που ήρθαν από την επαρχία για να διαδηλώσουν. Πολλές γυναίκες συμμετείχαν ενεργά στα δρώμενα. Ναι, οι περισσότερες φορούσαν μαντίλι στο κεφάλι, περίτεχνα δεμένο, ή ακόμη και δύο μαντίλια μαζί, παίζοντας με τις χρωματικές αντιθέσεις. Άλλες ήταν ντυμένες στα μαύρα, με καλυμμένο πρόσωπο. Κάποιοι από τους άνδρες είχαν μακριές γενειάδες και φορούσαν κελεμπίες. Ισλαμιστές. Λίγο παραπέρα μια ομάδα κρατούσε μαύρες σημαίες με αραβικά γράμματα. Ήταν το Κίνημα της 6ης Απριλίου.
Παράξενη αίσθηση να βλέπεις τους Αδελφούς Μουσουλμάνους να διαδηλώνουν μαζί με την Αριστερά – κι όμως, εκείνη την ημέρα όλες οι συνιστώσες του κινήματος ήταν εκεί. Ο στόχος: να διαμαρτυρηθούν ενάντια στις συνταγματικές αλλαγές που προωθούσε το στρατιωτικό συμβούλιο που κυβερνά τη χώρα. Οι εκλογές της 28ης Νοεμβρίου βρίσκονταν σε απόσταση αναπνοής, όμως οι διάδοχοι του Μουμπάρακ δεν ήταν διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν την εξουσία τους.
Παρωδία
Ωστόσο, ο λαός στην Αίγυπτο είναι θυμωμένος. Οι αναμνήσεις από τις εκλογές βίας και νοθείας που γίνονταν όλα αυτά τα χρόνια τούς στοιχειώνουν. Γιατί να πιστέψουν ότι αυτές εδώ θα είναι διαφορετικές; Άλλωστε, η ίδια η δίκη του Μουμπάρακ εξελίσσεται σε παρωδία. Τελείται κεκλεισμένων των θυρών και με παραποιημένα στοιχεία. Κι ακόμη, οι αιτίες που οδήγησαν στο επαναστατικό ξέσπασμα του Γενάρη παραμένουν: η φτώχεια, η ανεξέλεγκτη ανεργία, τα στρατοδικεία, οι φυλακές, τα βασανιστήρια.
Γι’ αυτό κι ο κόσμος ξεχύθηκε μαζικά στους δρόμους εκείνη την ημέρα. Τρία εκατομμύρια υπολογίζεται ότι διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα. Ανάμεσά τους και οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές, με το δικό τους δυναμικό μπλοκ. Διαδηλώσαμε μαζί στους γύρω δρόμους πριν μπούμε οργανωμένα στην πλατεία. Ήταν εκεί και ο δημοσιογράφος Χισάμ Φουάντ, ένας από τους βασικούς ομιλητές του Μαρξισμού 2011 στην Αθήνα.
Οι πικέτες, τα αυτοκόλλητα, οι ντουντούκες των συντρόφων βροντοφώναζαν ενωτικά συνθήματα: «Εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι», «Όλοι μαζί ενάντια στην τυραννία», «Όλοι μαζί ενάντια στη φτώχεια», «Όλοι μαζί ενάντια στο στρατιωτικό συμβούλιο».
Η επιλογή αυτή δεν ήταν τυχαία, καθώς οι θρησκευτικές διακρίσεις χρησιμοποιούνται για να κρατήσουν το λαό διαιρεμένο και αδύναμο. Η σφαγή των χριστιανών Κοπτών στις 9 Οκτωβρίου, που οδήγησε στο θάνατο τουλάχιστον 26 ανθρώπους, είναι πολύ πρόσφατη. Το ίδιο και οι μεγάλες καλοκαιρινές διαδηλώσεις των Σαλαφιστών, που απαιτούσαν να μετατραπεί η Αίγυπτος σε ισλαμικό κράτος. Ο φόβος ότι η χώρα μπορεί να εξελιχθεί σε νέο Ιράν βασανίζει όχι μόνο τους χριστιανούς/ές αλλά και πολλούς μουσουλμάνους/ες.
Όμως, στη συγκέντρωση της 18ης Νοεμβρίου η ενότητα ήταν μια απτή πραγματικότητα. Η διαδήλωση αυτή άναψε ξανά τη σπίθα της εξέγερσης, δείχνοντας ότι η Αραβική Άνοιξη δεν έχει τελειώσει. Αντίθετα, έχει τη δυναμική να μετατραπεί σε διαρκή επανάσταση με προεκτάσεις που μόνο να διαισθανθούμε μπορούμε. Παράλληλα, ο άνεμος που φυσάει από την Ταχρίρ γεμίζει οξυγόνο όχι μόνο τις εξεγέρσεις στη Μέση Ανατολή, αλλά και τα κινήματα της Ευρώπης και της Αμερικής. Άλλωστε, μέσα σε μια περίοδο άγριας οικονομικής κρίσης, η μάχη ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού είναι κοινή για όλους!
Χαρίτα Μήνη