Το 2010, κάθε μέρα, πάνω από 11 άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους από τέτοιες νάρκες. Το Ισραήλ ξεχωρίζει για τα κατορθώματά του. Μόλις τρία κράτη συνέχισαν το 2011 να τοποθετούν νέες νάρκες: το Ισραήλ, η Λιβύη και η Μιανμάρ. Η διαφορά είναι ότι η Λιβύη του Καντάφι και η Μιανμάρ δεν αντιμετωπίζονταν όπως το Ισραήλ, δηλαδή σαν ένα “ισότιμο μέλος της διεθνούς κοινότητας” που μπορεί να κάνει μπίζνες και στρατιωτικές συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα. Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει το προνόμιο να παραβιάζει όλες τις ανθρωπιστικές συμφωνίες αλλά ταυτόχρονα να προβάλλεται ως προπύργιο της “δημοκρατίας”.
Η χρήση των ναρκών από το Ισραήλ καταγγέλλεται από την Διεθνή Εκστρατεία για την Απαγόρευση των Ναρκών ως “σοκαριστική” και “αισχρή”. Οι χαρακτηρισμοί είναι εύλογοι. Το 2010 το Ισραήλ δεν είχε τοποθετήσει νέες νάρκες. Όμως τον Αύγουστο του 2011 ανακοινώθηκε ότι φυτεύονται καινούργιες στα υψώματα του Γκολάν, κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία. Η αφορμή ήταν οι διαδηλώσεις άοπλων πολιτών, Παλαιστίνιων και Σύριων στις 15 Μάη του 2011, τη μέρα μνήμης για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες. Ο στρατός είχε επιτεθεί τότε άγρια στους διαδηλωτές και στη συνέχεια θεώρησε πως έπρεπε να τοποθετήσει και νάρκες εναντίον τους.
Πέρα από το Ισραήλ, υπάρχει και μια δεύτερη σειρά κρατών που δεν τηρούν τους κανόνες ενώ έχουν υπογράψει. Ανάμεσά τους και η Ελλάδα η οποία παραβιάζει τη συνθήκη από το Μάρτη του 2008 όταν έπρεπε ήδη να έχει καταστρέψει 1,5 εκατομμύριο νάρκες. Η αναφορά λέει πως περίπου 610 χιλιάδες νάρκες καταστράφηκαν σε εργοστάσιο των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων στη Βουλγαρία. Όσο για τις υπόλοιπες, παραμένουν στοιβαγμένες μέχρι να ανανεωθεί η σύμβαση έργου.
Παράλληλα η Ελλάδα δεν έχει καν υπογράψει τη Σύμβαση για τις Βόμβες Διασποράς. Συνεχίζει να αγοράζει, να πουλάει, να αποθηκεύει και να τις χρησιμοποιεί δίνοντας ως επίσημη δικαιολογία: “δεν είμαστε σε θέση να κυρώσουμε τη συνθήκη τόσο για λόγους εθνικής άμυνας, όσο και για οικονομικούς λόγους”.