Πολύ δυνατό, τόσο σε συμμετοχή όσο και σε πολιτική συζήτηση, ήταν το μονοήμερο εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από το θάνατο του Λένιν που οργάνωσε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα την Κυριακή 14 Απρίλη. Εργαζόμενες/οι, φοιτητές/ριες, αγωνιστές/ριες όλων των ηλικιών γέμισαν το αμφιθέατρο Αγγελόπουλου του ΕΚΠΑ και στις τρεις συζητήσεις για τη ζωή, τις ιδέες και τη δράση του ηγέτη της Ρώσικης Επανάστασης. Ξεχώρισε η παρέμβαση της νεολαίας που καθόρισε με τις ερωτήσεις και τις τοποθετήσεις της όλη τη διαδικασία.
Η έναρξη έγινε με τη συζήτηση «Πώς νίκησε ο Κόκκινος Οκτώβρης» και εισηγητή τον Λέανδρο Μπόλαρη. Η ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης, από το ξέσπασμά της τον Φλεβάρη του 1917 με τις εργάτριες στην πρώτη γραμμή, μέχρι την νίκη της τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου με την κατάληψη της εξουσίας από τα σοβιέτ, δέθηκε με την ανάδειξη των κρίσιμων επιλογών του Λένιν και των Μπολσεβίκων σε όλη της διάρκειά της. Από την πρώτη αυτή συζήτηση έγινε φανερό ότι ο καθοριστικός παράγοντας για να φτάσει η εργατική τάξη να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να χτίσει μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση ήταν η ύπαρξη ενός δυνατού αριθμητικά και πολιτικά επαναστατικού κόμματος.
Οι παρεμβάσεις που ακολούθησαν εστίασαν κυρίως σε αυτό το θέμα και πώς μπορεί να χτιστεί ένα τέτοιο κόμμα σήμερα. Μια σειρά σύντροφοι και συντρόφισσες μίλησαν για το ρόλο του ΣΕΚ στις απεργίες, τις φοιτητικές καταλήψεις και όλους τους αγώνες, στις πρωτοβουλίες του στην αντισεξιστική και αντιρατσιστική-αντιφασιστική πάλη, στις πολιτικές του θέσεις και επιλογές που στο κέντρο τους πάντα έχουν την επαναστατική προοπτική. Ενώ δεν έλειψαν και ερωτήσεις όπως το αν οι αλλαγές που έχουν γίνει στην κοινωνία και το σύστημα από την περίοδο της Ρώσικης Επανάστασης δεν επιτρέπουν μια τέτοια ανατροπή σήμερα.
Το δυναμικό ξεκίνημα του μονοήμερου συνεχίστηκε στην επόμενη συζήτηση με θέμα «Οδήγησε ο Λένιν στον Στάλιν; Πώς χάθηκε η Ρώσικη Επανάσταση» και εισηγητή τον Πάνο Γκαργκάνα. Όλα όσα ακολούθησαν μετά τη νίκη του Οκτώβρη και μέχρι την επικράτηση του σταλινισμού παρουσιάστηκαν από τον ομιλητή βήμα-βήμα, εξηγώντας ότι αυτή η επικράτηση δεν ήταν η συνέχεια αλλά η ανατροπή της επανάστασης, μια αντεπανάσταση.
Οι ερωτήσεις στη συνέχεια έπεσαν βροχή. Υπάρχουν σήμερα βιομηχανικοί εργάτες ή έχουμε περάσει στην οικονομία των υπηρεσιών; Η ΝΕΠ ήταν μια απόφαση από τα πάνω; Γιατί μια μεγαλειώδης επανάσταση κατέληξε στο σταλινικό καθεστώς και τη διάλυση των κινημάτων τα επόμενα χρόνια διεθνώς; Μπορούσε να υπάρχει κάποιος μηχανισμός μέσα στο κόμμα που να εμποδίσει αυτή την εξέλιξη; Πώς λειτουργούσε ο Κόκκινος Στρατός; Τί έκαναν οι Μπολσεβίκοι μετά τον εμφύλιο; Τί έγινε στην Κροστάνδη; Μπορούσε να απλωθεί η επανάσταση; Υπήρχε δημοκρατία στο κόμμα και το εργατικό κράτος; Ήταν μόνο κάποιες από τις ερωτήσεις που τέθηκαν πυροδοτώντας τη συζήτηση.
Το κλείσιμο της ημέρας, με τη συζήτηση «Ο Λένιν και η εργατική πρωτοπορία – πώς συγκροτείται η εργατική τάξη σε ηγετική δύναμη» και εισηγήτρια την Μαρία Στύλλου (τα βασικά σημεία της ομιλίας της στη διπλανή σελίδα), συμπύκνωσε την επικαιρότητα του Λένιν και της προοπτικής της εργατικής επανάστασης. Οι παρεμβάσεις σε αυτή τη συζήτηση έφεραν εικόνες από τις μεγάλες μάχες στους χώρους δουλειάς και της νεολαίας σήμερα και τη δυνατότητά τους να φτάσουν στη νίκη.
Η επιτυχία του μονοήμερου φάνηκε και από το γεγονός ότι η κουβέντα συνεχιζόταν σε πηγαδάκια και στα διαλείμματα, ενώ πόλος έλξης για όλες και όλους έγινε το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο με τις εκδόσεις του.
Λένα Βερδέ
Ήταν ένα μονοήμερο με πλούσιες συζητήσεις και καταιγιστικές ερωτήσεις. Κρατάω δύο πράγματα. Ότι ο λόγος που ασχολούμαστε με τον Λένιν δεν είναι επειδή είμαστε ιστοριοδίφες ή επειδή απλά μας αρέσει να κοιτάμε το παρελθόν. Είναι επειδή κάποια ζητήματα που είχαν τεθεί και τότε, βοηθάνε στην επαναστατική στρατηγική σήμερα, όπως το δίπολο μεταρρύθμιση ή επανάσταση και ο αριστερισμός. Είναι ζητήματα τα οποία βλέπω και στις σχολές όπου παρεμβαίνω, με λογικές που είτε αποσκοπούν μόνο σε μια εκλογική αποτύπωση των αγώνων, είτε άρνησης ανοιχτής και πλατιάς συζήτησης στα σχήματα. Επίσης κρατάω την ανάγκη ύπαρξης επαναστατικού κόμματος και γι’ αυτό βάζουμε νέους κόμβους όπως η απεργία στις 17 Απρίλη. Χρειάζεται να ανοίξουμε τις πύλες μας όπως έλεγε και ο Λένιν και να συνεχίσουμε ακόμα πιο δυνατά την παρέμβασή μας στους χώρους δουλειές και τις σχολές μας.
Ήταν ένα εξαιρετικό μονοήμερο στο πλαίσιο όσων συμβαίνουν πλέον στην καθημερινότητά μας με την οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση. Μπορούμε να συνδέσουμε τα 100 χρόνια από το θάνατο του Λένιν και την επανάσταση εκείνη την εποχή, με τα σύγχρονα δεδομένα και να προσπαθήσουμε να τα χρησιμοποιήσουμε για νίκες σήμερα με ένα δυνατό επαναστατικό κόμμα.
Το μονοήμερο για τα 100 χρόνια Λένιν δεν έγινε επειδή έχουμε φετίχ μαζί του. Ήταν ευκαιρία να συζητηθούν οι επαναστατικές ιδέες και η δράση του και το πώς εμείς από αύριο θα κάνουμε πράξη την οργάνωση των αγώνων. Με βοήθησε να ξεκαθαρίσω, με παραδείγματα και ιστορικά και πρακτικά, πως πρέπει να είναι ένα επαναστατικό κόμμα, πως λειτουργεί, πως δρα. Ότι χρειάζεται να έχει ανεξαρτησία αλλά και ταυτόχρονα να παρεμβαίνει ενωτικά και αιχμηρά στην τάξη και τις μάχες. Πραγματικά το σημερινό μας δίνει όπλα στην πολιτική μας φαρέτρα για να ετοιμαστούμε για την παρέμβασή μας στους χώρους. Στο Βόλο έχουμε πλούσια δράση στις εργατικές μάχες, στα νοσοκομεία, αλλά και στις σχολές με νέα σχήματα όπως στην Αρχιτεκτονική. Δεν σταματάμε, παντού προτείνουμε την συνέχεια των αγώνων με πρώτο άμεσο βήμα την απεργία στις 17 Απρίλη. Για να κλιμακώουμε μέχρι τη νίκη.