Πώς έφτασε ο κλάδος των ΜΜΕ να βρίσκεται τόσο κοντά στην απεργία διαρκείας;
Νάσος: Τα τελευταία δύο με δυόμισι χρόνια οι κινητοποιήσεις και οι εξελίξεις που σημειώθηκαν στα ΜΜΕ ήταν πολλές και μεγάλες. Το καλοκαίρι του 2009 ήταν ο Ελεύθερος Τύπος και οι εργαζόμενοι εκεί που βγήκαν σε κινητοποιήσεις με απεργιακά φύλλα για να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στη δουλειά. Το φθινόπωρο του 2009 όταν το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία, υπήρξε πολύμηνο κίνημα κινητοποιήσεων από τους συμβασιούχους της ΕΡΤ εκείνης της χρονιάς που έφτασε μέχρι το καλοκαίρι του 2010. Είχαμε μεγάλες κινητοποιήσεις στον περιοδικό τύπο όπως αυτές στις Αττικές Εκδόσεις για απολύσεις και άλλα εργασιακά προβλήματα ή αυτές για αντίστοιχα ζητήματα στην Imako.
Συνεχώς είχαμε προβλήματα σε χώρους όπως ο ΣΚΑΙ με σειρά απολύσεων, την Αυριανή που ακόμα και σήμερα οι συνάδελφοι παραμένουν απλήρωτοι δίνοντας τους δικούς τους αγώνες, το Κέρδος όπου ξεκίνησαν κινητοποιήσεις με την απόλυση του τότε συνδικαλιστικού εκπροσώπου Τζ. Ρούσου για να καθαρίσει η εργοδοσία το τοπίο και να περάσει άλλες επιθέσεις. Σήμερα οι εργαζόμενοι στο Κέρδος αντιδρούν στις ατομικές συμβάσεις και βρίσκονται σε συνεχείς κινητοποιήσεις.
Φτάσαμε έτσι σε μία κατάσταση που στη συνείδηση των συναδέλφων καλλιεργήθηκε ότι πρέπει να είναι συλλογικές οι απαντήσεις από όλο τον κλάδο. Είχαμε τον Νοέμβρη του 2010 πολύ μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις που οδήγησαν τότε και στην αποδοκιμασία του τότε προέδρου της ΕΣΗΕΑ Πάνου Σόμπολου ακριβώς επειδή δεν προωθούσε απεργίες και συντονισμό του κλάδου. Για να φτάσουμε το 2011 την Άνοιξη στη μεγάλη τετραήμερη απεργία με περιφρουρήσεις έξω από χώρους εργασίας που τις οργάνωσε κόσμος της βάσης. Μπήκαμε ακολούθως στο καλοκαίρι του 2011 με το ξεκίνημα μεγάλων κινητοποιήσεων στην ΕΡΤ από τον Αύγουστο μέχρι και σήμερα με διάφορες μορφές, με στάσεις εργασίας, απεργίες, διαδηλώσεις άλλοτε των δημοσιογράφων και άλλοτε της ΠΟΣΠΕΡΤ.
Σε όλο αυτό το κύμα των κινητοποιήσεων να σημειώσουμε και τις κεντρικές κινητοποιήσεις που είχαν να κάνουν με τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση και η Τρόικα, είτε αυτές ήταν οι πανεργατικές της ΓΣΕΕ και συμμετείχαν τα ΜΜΕ είτε άλλες όπως η τελευταία των Εργατικών Κέντρων και της ΠΟΕΣΥ που οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ έδιναν πάντα το παρών. Αποτυπώθηκαν οι αγωνιστικοί συσχετισμοί και στις εκλογικές μάχες στην ΕΣΗΕΑ και την ΠΟΕΣΥ, ίσως όχι όσο θα μπορούσε γιατί πάρα πολλοί εργαζόμενοι παρότι έχουν δώσει τον καλύτερό τους εαυτό σε όλες τις μάχες δεν είναι μέλη των Ενώσεων. Αυτό δημιουργεί άλλη μία υποχρέωση στα Σωματεία να ανοίξουν τις πόρτες και τα καταστατικά τους να μπει ο κόσμος της δουλειάς μέσα που είναι ο πρώτος που την πληρώνει αλλά και ο πρώτος που τρέχει όπου υπάρχει το πρόβλημα.
Τώρα είμαστε μπροστά σε μια κρίσιμη εκλογική μάχη, καθώς για να βγει απόφαση πρέπει μία πρόταση να πάρει το 50 συν 1 των ψηφισάντων και το γεγονός ότι πάνε τρεις προτάσεις στην κάλπη δημιουργεί δυσκολίες. Η μία είναι η εργοδοτική, οι άλλες δύο είναι οι απεργιακές προτάσεις και νομίζω ότι έχει κάνει λάθος η παράταξη του ΠΑΜΕ που κατεβάζει ξεχωριστή πρόταση. Πιστεύω πάντως ότι ακόμα και αν δεν κερδίσουμε την ψηφοφορία οι εξελίξεις θα μας φέρουν ξανά γρήγορα μπροστά στο ζήτημα της απεργίας διαρκείας.
Πόσο συνέβαλε η συγκρότηση απεργιακών επιτροπών στην κλιμάκωση της μάχης σήμερα;
Γιάννα: Η εργασιακή επιτροπή στο ΔΟΛ δημιουργήθηκε στο ΔΟΛ το 2004 για να αποτρέψει -και το κατάφερε- τις κάμερες τις οποίες η εργοδοσία αποφάσισε να βάλει στο χώρο εργασίας. Ενεργοποιήθηκε ξανά το Φλεβάρη του 2010 όταν η διοίκηση μας ζήτησε εθελούσιες απολύσεις και η ηγεσία του Σωματείου μας κρατούσε στάση αναμονής. Η εργασιακή επιτροπή πρότεινε κινητοποιήσεις πριν γίνουν οι απολύσεις, καταφέρνοντας μία ακόμα νίκη. Ακολούθησε τον Οκτώβριο του 2010 μία τεράστια επίθεση από τη διοίκηση με απόλυση 65-70 συναδέλφων διοικητικών και σχέδιο να φτάσει στις 150 απολύσεις. Ηταν μια κορυφαία στιγμή για τη σημασία που έχει η εργασιακή επιτροπή καθώς με συνεχή ενημέρωση, περιοδείες στα γραφεία, κάλεσμα για έκτακτη γενική συνέλευση και συζήτηση με τους συναδέλφους βγήκαμε σε εφταήμερη απεργία χωρίς να περιμένουμε το πότε θα καλύψει την κινητοποίηση το Σωματείο. Ηταν δύσκολη μάχη, δεν καταφέραμε να έχουμε μαζί τους δημοσιογράφους, η διοίκηση χρησιμοποίησε το όπλο της διάσπασης. Παρόλα αυτά καταφέραμε για επτά μέρες να βρισκόμαστε στην είσοδο με τα πανό μας, με ψηφίσματα από άλλους χώρους, αποτρέποντας έτσι τη συνέχιση των απολύσεων.
Συνεχίσαμε τον αγώνα μαζί με τους εργαζόμενους στα Ελληνικά Γράμματα που η εργοδοσία είχε κλείσει ένα μήνα νωρίτερα, φτάνοντας σε μια κοινή συναυλία έξω από το κτίριο του ΔΟΛ στην Μιχαλακοπούλου. Ενα μήνα μετά, όταν η διοίκηση ανακοίνωσε το κλείσιμο του ημερήσιου Βήματος και την απόλυση 20-25 δημοσιογράφων, πάλι η εργασιακή επιτροπή ήταν αυτή που κατάφερε να κινητοποιήσει τους δημοσιογράφους. Στην τετραήμερη απεργία του Απρίλη του 2011 φάνηκε επίσης το πόσο κρίσιμη είναι η οργάνωση από τα κάτω, αφού όπου υπήρχαν εργασιακές επιτροπές λειτούργησε η περιφρούρηση.
Τους επόμενους μήνες η διοίκηση του ΔΟΛ σχεδίαζε το πώς θα προχωρήσει σε μειώσεις μισθών και τον Νοέμβρη εξαπέλυσε την επίθεση. Ξανά η εργασιακή επιτροπή έπαιξε ρόλο με συχνές ανακοινώσεις, με συζήτηση και ενίσχυση των συναδέλφων, με προσπάθεια συντονισμού διοικητικών και δημοσιογράφων καταλήγοντας σε κοινή μαζικότατη συνέλευση που αποφάσισε απεργίες επαναλαμβανόμενες αν ζητηθούν ατομικές συμβάσεις -μια επιτυχία που ανήκει στους διοικητικούς, ας μου επιτραπεί να το πω, γιατί είναι το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι στο χώρο που καταφέρνει πάντα να καθορίζει τις συνελεύσεις.
Η μάχη συνεχίστηκε όταν ο Ψυχάρης προσπάθησε παράνομα μονομερώς να κόψει τους μισθούς. Η αντίδρασή μας ήταν άμεση και μέσα από μια σειρά κινήσεις κερδίσαμε την καταβολή και του υπόλοιπου μισθού. Ομως η εργοδοσία επέστρεψε στην προσφιλή της τακτική της διάσπασης δημοσιογράφων και λοιπών εργαζόμενων για να περάσει τα λεγόμενα σύμφωνα εργασίας. Τη Δευτέρα 30/1 τα Σωματεία καλούν στάση εργασίας 12-4μμ. Είναι μια προσπάθεια να βγούμε συσπειρωμένοι και να συνεχίσουμε τον αγώνα γιατί η μάχη για τις συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις είναι μπροστά. Υπάρχει η κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση στην ΕΣΗΕΑ και σαν εργασιακή επιτροπή θα προτείνουμε στους δημοσιογράφους να στηρίξουν την απεργία διαρκείας.
Τι ρόλο έπαιξαν οι Financial Crimes σε αυτήν την πορεία;
Κώστας: Ο ρόλος των Crimes όλα αυτά τα χρόνια που ξεδιπλώνονται οι συγκρούσεις βδομάδα τη βδομάδα, μήνα το μήνα ήταν καθοριστικός και έχει αναγνωριστεί και από πολλούς συναδέλφους τώρα που η μάχη έχει πάρει φωτιά. Πρόβαλλαν και υπεράσπιζαν πάντα την προοπτική της απεργίας διαρκείας πρώτον για να κοπεί η φόρα στα αφεντικά, δεύτερον γιατί ένωνε τον κλάδο, τρίτον γιατί είναι η μορφή αγώνα που μπορεί να εμπνεύσει όλη την κοινωνία όπως μας δείχνουν τώρα το Alter, η Ελευθεροτυπία, η Χαλυβουργία. Ομως ο ρόλος των Crimes δεν ήταν μόνο σε συνδικαλιστικό επίπεδο και σε κόντρα με την τρομοκρατία που υπάρχει στα μαγαζιά, όπως στον Μπόμπολα και το ΔΟΛ με τις μεθοδεύσεις των εργοδοτικών που έφταναν σε ωμούς εκβιασμούς, σε στήσιμο κάλπης αν θα βγει απεργία κλπ.
Ηταν και τα πολιτικά ζητήματα, ήμασταν το κομμάτι που προσπαθούσε συστηματικά να αντικρούσει όλα τα επιχειρήματα της άλλης μεριάς, όπως για παράδειγμα ότι δεν αξίζει ο αγώνας γιατί έτσι θα κλείσουν τα μαγαζιά. Εμείς βάζαμε την ανάποδη εικόνα, ότι η κρίση του καπιταλισμού κλείνει τα μαγαζιά όπως κλείνει και τα εργοστάσια. Ανοίγαμε παράλληλα το ζήτημα της σύνδεσης με ολόκληρη την κοινωνία. Δίναμε επίσης τη μάχη να περάσει η οργάνωση των αγώνων στα χέρια της βάσης με εργασιακές επιτροπές και να μην μένει στις ηγεσίες των Ενώσεων. Το ότι είναι στην ημερήσια διάταξη και παίζεται η απεργία διαρκείας, είναι γιατί πήραμε κοινές πρωτοβουλίες μαζί με μια σειρά άλλα κομμάτια συναδέλφων, οργανωμένα και μη, για να δημιουργήσουμε το προηγούμενο διάστημα τη διακλαδική, ή να γίνει μάζεμα πριν την τετραήμερη για να οργανωθούν συγκεκριμένα οι περιφρουρήσεις.
Ενεργοποιήσαμε έτσι ένα ευρύτερο δυναμικό κόσμου που σήμερα απαιτεί την απεργία διαρκείας όπως φάνηκε και στη συνέλευση. Αν βγει η απεργία διαρκείας, αυτή η δράση από τα κάτω θα χρειαστεί να κλιμακωθεί. Θα καλέσουμε νέα σύσκεψη των εργασιακών επιτροπών, των εκπροσώπων του Μικτού και όλων των εργαζόμενων για να συγκροτηθεί απεργιακή επιτροπή που θα πάρει πάνω της την οργάνωση της απεργίας.