Για πολλοστή φορά, ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποιεί την έκφραση “κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων” με υποτίμηση. Είναι πολύ παράξενο να χρησιμοποιεί κανείς ως παράδειγμα προς αποφυγή τη μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία της εργατικής τάξης, όταν οι Ρώσοι εργάτες λίγους μήνες αφού είχαν ρίξει τον Τσάρο κατέλαβαν την εξουσία και πήραν την παραγωγή και τον πλούτο της χώρας στα χέρια τους. Όμως υπάρχει μια καινούργια αντίφαση στη δήλωση του Τσίπρα. Μέχρι τώρα έλεγε ότι η Αριστερά δεν πρέπει να περιμένει τη “δευτέρα παρουσία” της επανάστασης και του σοσιαλισμού. Τώρα παραδέχεται ότι η επανάσταση δεν είναι “δευτέρα παρουσία”, αλλά μπορεί να βρίσκεται στην ατζέντα του επόμενου διαστήματος και γι' αυτό δηλώνει ανήσυχος που οι εξελίξεις σπρώχνουν τον κόσμο προς τη σύγκρουση.
Πέρα από τις σταθερές στρατηγικές διαφωνίες, οι τελευταίες τοποθετήσεις του ΣΥΡΙΖΑ με συνεχείς επιθέσεις προς τα αριστερά του έχουν μεγάλη πολιτική σημασία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποφασίσει να κάνεις συνεχείς προσαρμογές προς τα δεξιά, νομίζοντας πως έτσι θα κερδίσει ευκολότερα κομμάτι της βάσης του ΠΑΣΟΚ που αποδεσμεύεται. Οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν φουσκωμένα τα ποσοστά της Δημοκρατικής Αριστεράς, σπρώχνουν τον Τσίπρα να εμφανίζεται κουβελικότερος και “δημοκρατικότερος”.
Δεν είναι προσωπικό καπρίτσιο του προέδρου του ΣΥΝ. Από εφημερίδες “αριστερότερων” συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε η αρθρογραφία με πολεμική ενάντια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στο ΚΚΕ, με κεντρικό ζήτημα την προοπτική της αριστερής κυβέρνησης. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ, σύμφωνα με αυτή τη λογική περιμένουν τη “δευτέρα παρουσία” και δεν εντάσσονται εδώ και τώρα σε ένα άμεσο σχέδιο για τις ερχόμενες εκλογές.
Πίσω από τις εξυπνάδες περί “δευτέρας παρουσίας” ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να κρύψει την μετατόπισή του προς τα δεξιά, που συμβαίνει στο σήμερα. Γιατί άραγε οι συνδικαλιστές του στην ΑΔΕΔΥ δεν ψήφισαν υπέρ της απεργίας στις 17 Γενάρη σε συμπαράσταση με τη Χαλυβουργία; Γιατί οι συνδικαλιστές του στο Εργατικό Κέντρο του Βόλου, όχι μόνο δεν ψήφισαν απεργία, αλλά παπαγάλισαν και τα επιχειρήματα του βιομήχανου Μάνεση για το “άσκοπο” της απεργίας. Αυτές οι μάχες δεν δίνονται στη “δευτέρα παρουσία” αλλά εδώ και τώρα, και ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει να βρίσκεται εκτός. Γιατί το “εδώ και τώρα”, σύμφωνα με αυτή την κοντόθωρη λογική, είναι ένα και μόνο πράγμα: οι επικείμενες εκλογές.
Δεξιά προσαρμογή
Οι δεξιές προσαρμογές του ΣΥΡΙΖΑ απλώνονται σε όλα τα ζητήματα. Από το θέμα του ευρώ, που δεν χάνει ευκαιρία να κατακεραυνώσει όσους υποστηρίζουν ότι πρέπει να συγκρουστούμε με το ζουρλομανδύα του ενιαίου νομίσματος, μέχρι το μεταναστευτικό.
Σε πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας σε ένα ακροδεξιό(!) μπλογκ αναπαρήγαγε όλα τα κλισέ για τους μετανάστες, ρίχνοντας το φταίξιμο μόνο στην ΕΕ και πρότεινε ως λύση όχι τη νομιμοποίηση των μεταναστών, αλλά το να... πάνε αλλού: “Η Ελλάδα έχει γίνει ένα διαμετακομιστικό κέντρο, όπου έχει ανοιχτή την πρόσβαση και κλειστή την έξοδο. Φορτωνόμαστε εμείς όλο αυτό το βάρος, την ίδια στιγμή που οι κύριοι Ευρωπαίοι μας φορτώνουν άλλα βάρη.” Το εννιάχρονο κορίτσι που πέθανε μαζί με τον παππού του στον Έβρο την περασμένη βδομάδα, προφανώς ερχόταν από την “ανοιχτή πρόσβαση” που είδε ο Α. Τσίπρας.
Στην ίδια συνέντευξη, αφού δήλωσε πως δεν μπορείς να καταγγέλλεις αόριστα το κεφάλαιο, γιατί υπάρχουν και επενδύσεις που είναι καλές, ανακάλυψε ότι ο Καραμανλής ήθελε να συγκρουστεί με τα συμφέροντα. “Και ο Κώστας ο Καραμανλής είχε αποφασίσει να έρθει σε ρήξη, προσπάθησε με το βασικό μέτοχο αλλά στο τέλος τους ανέχτηκε.”
Αν οι εκκλήσεις συνεργασίας και ενότητας που κάνει αφειδώς ο ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να κάνουν την Αριστερά χειροκροτητές του Καραμανλή, δεν θα πάρουμε. Ισως έχει δίκιο ο αρθρογράφος της Αυγής, Κώστας Ζαχαριάδης που αποκαλεί τη σημερινή πρόταση συνεργασιών του ΣΥΡΙΖΑ “Κοινό πόρισμα 2012”, για να θυμίσει το Κοινό Πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ του 1988 που κατέληξε στη συγκυβέρνηση του '89 με τη Νέα Δημοκρατία.
Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύουμε για το χτίσιμο μιας Αριστεράς που δίνει τη μάχη εδώ και τώρα, χωρίς να υποτιμάει κανέναν καθημερινό αγώνα της εργατικής τάξης. Αλλά ταυτόχρονα ξέρει και προετοιμάζει τους αγωνιστές ότι μπροστά μας δεν έχουμε δρόμο στρωμένο ούτε με ροδοπέταλα, ούτε με κοινοβουλευτικές έδρες, αλλά με περισσότερους και δυνατότερους αγώνες μέχρι την τελική νίκη.