Οι προεδρικές εκλογές της Σενεγάλης είναι ορισμένες για τις 26 Φλεβάρη. Ο 86χρονος Αμπντουλαγέ Ουάντ, πρόεδρος της χώρας από το 2000, προσπάθησε επανειλημμένα να προχωρήσει σε αντιδημοκρατικές αλλαγές που θα του εξασφάλιζαν το γάντζωμα στην εξουσία. Τον περασμένο Ιούνη είχε προσπαθήσει να κατεβάσει το ποσοστό εκλογής στον πρώτο γύρο στο 25% από 50%, όπως και να ορίσει θέση αντιπροέδρου στην οποία θα τοποθετούσε το γιο του για να τον διαδεχθεί μέσα στα εφτά χρόνια της επόμενης θητείας.
Οι αλλαγές αυτές δεν υλοποιήθηκαν χάρη στις κινητοποιήσεις. Οι ελπίδες της αντιπολίτευσης ήταν πως το δικαστήριο θα απέρριπτε την υποψηφιότητα του Ουάντ, μιας και έχει συμπληρώσει ήδη τις δύο θητείες που προβλέπει το Σύνταγμα. Όμως, στην απόφαση που εκδόθηκε την Παρασκευή, έγινε δεκτός ο ισχυρισμός του Ουάντ, σύμφωνα με τον οποίο οι προηγούμενες θητείες δεν μετράνε διότι υπάρχει καινούργιο Σύνταγμα. Ταυτόχρονα απορρίφθηκαν κάποιες από τις άλλες υποψηφιότητες, ανάμεσά τους αυτή του γνωστού καλλιτέχνη Γιουσού Ντουρ. Ο Ντουρ είχε καταθέσει περισσότερες από τις απαραίτητες δέκα χιλιάδες υπογραφές, αλλά το δικαστήριο έκρινε κάποιες από αυτές άκυρες.
Συγκρούσεις
Με το που έγινε γνωστή η απόφαση, ξέσπασαν διαδηλώσεις στο Ντακάρ, στήθηκαν οδοφράγματα και έγιναν συγκρούσεις με την αστυνομία. Την ίδια ώρα, καμιόνια γεμάτα με δακρυγόνα άρχισαν να περικυκλώνουν το προεδρικό μέγαρο. Στην πόλη Καολάκ, κάηκαν τα γραφεία του κυβερνητικού κόμματος, ενώ σημαντικές διαδηλώσεις έγιναν και στο Τσες, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη και βιομηχανικό κέντρο της χώρας.
Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν και το σαββατοκύριακο. Η κυβέρνηση κάνοντας επίδειξη δύναμης συνέλαβε τον Αλιούν Τιν, ακτιβιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και γνωστό στέλεχος του κινήματος Μ23 που συσπειρώνει την αντιπολίτευση. Αρκετοί από τους ακτιβιστές λένε ότι η μάχη ενάντια στον Ουάντ θα συνεχιστεί και πως σκοπεύουν να μετατρέψουν την κεντρική πλατεία του Ντακάρ, την “πλατεία του Οβελίσκου” σε πλατεία Ταχρίρ.
Η οργή του κόσμου ξέσπασε με αφορμή τις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, όμως ταυτόχρονα βράζει η οργή για τα κοινωνικά ζητήματα. Το 2008 η κυβέρνηση Ουάντ είχε καταστείλει τις διαδηλώσεις που ξέσπασαν για τις αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων και των καυσίμων. Ενώ από το 2010, παρότι επισήμως η οικονομία “έβγαινε από το τούνελ”, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους καινούργια κινήματα για το δικαίωμα πρόσβασης στις υπηρεσίες και στα δημόσια αγαθά. Μόλις την περασμένη βδομάδα πραγματοποιήθηκε τριήμερη απεργία με καθολική συμμετοχή στα λεωφορεία, ενώ είχε προηγηθεί ακόμη μια 48ωρη στις αρχές του χρόνου.
Η Σενεγάλη θεωρείται θετική εξαίρεση όσον αφορά τη δημοκρατία στη Δυτική Αφρική. Είναι η μόνη χώρα της περιοχής όπου δεν έχει πραγματοποιηθεί πραξικόπημα μετά το τέλος της αποικιοκρατίας, το 1960. Λειτουργεί πολυκομματική δημοκρατία και ο Τύπος κυκλοφορεί ελεύθερα. Η εκλογή του ίδιου του Ουάντ, το 2000, είχε θεωρηθεί δημοκρατικό κατόρθωμα, μιας και έγινε ομαλή διαδοχή κομμάτων μετά από 40 χρόνια διακυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Για τους ίδιους λόγους, η Σενεγάλη θεωρείται κέντρο σταθερότητας για ολόκληρη την περιοχή.
Όμως, πέρα από τις προσωπικές επιδιώξεις του Ουάντ και τις διαρκείς προσπάθειές του να δώσει εξουσίες στον, ελάχιστα δημοφιλή γιο του, οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων σε συνδυασμό με την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού είναι η ρίζα της αποσταθεροποίησης. Μέσα από τα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων και την κατάργηση των επιδοτήσεων, τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Η διαφθορά γιγαντώθηκε, τα προβλήματα με την τροφοδοσία ενέργειας επιδεινώθηκαν όπως και η βοήθεια του κράτους στην αντιμετώπιση των πλημμυρών. Ο κόσμος στη Σενεγάλη ξεσηκώνεται αυτές τις μέρες ενάντια και στους ντόπιους ηγέτες και σε ένα παγκόσμιο σύστημα που σπρώχνει τη χώρα προς τα πίσω.