Υπάρχουν στιγμές μέσα στην ιστορία που ο χρόνος είναι τόσο συμπυκνωμένος που ξαφνικά συνειδητοποιείς γιατί αποτελεί την τέταρτη διάσταση. Τα δύο τελευταία χρόνια συμβαίνει αυτό το φαινόμενο στο οποίο πιστεύεις ότι αυτά που ζεις μόλις το πρωί έχει περάσει καμιά βδομάδα που έγιναν.
Αυτή η περιγραφή ταιριάζει απόλυτα στους εργατικούς χώρους που έχουν πάρει φωτιά. Αυτό που βλέπουμε μέσα στους εργατικούς χώρους και μιλώντας ειδικά για τον δικό μου, το υπουργείο Πολιτισμού, είναι μια πολιτική, πολιτιστική, συνειδησιακή επανάσταση. Μέχρι και τα βουνά κουνήθηκαν. Σε αυτή την αλλαγή στη οποία εργαζόμενοι δεν συμμετέχουν απλά σε διαδηλώσεις και απεργίες αλλά βάζουν στο τραπέζι ζητήματα από την οργάνωση των αγώνων μέχρι τι κοινωνία θα θέλαμε, έχει παίξει βασικό ρόλο η δουλειά με την Εργατική Αλληλεγγύη.
Ο κόσμος που τη διαβάζει είναι ο εργαζόμενος που εμπνέεται από τη δουλειά των νοσοκομείων, ξεσηκώνει τους συναδέλφους του, οργανώνει συζητήσεις στο χώρο του, δεν φοβάται μην χαλάσει την ωραία ατμόσφαιρα του τίποτα και θέτει όλα τα ζητήματα, ανοίγει το θέμα του ρατσισμού και έχει πεντακάθαρη στάση απέναντι στους φασίστες. Γιατί άλλωστε οι τελευταίοι δεν έχουν τολμήσει να εμφανιστούν στους χώρους δουλειάς!
Με τις εξορμήσεις μας με την Εργατική Αλληλεγγύη κατορθώσαμε να κερδίσουμε αρχικά τα αυτιά συναδέλφων από την Ακρόπολη, οργανώσαμε μαζι τέσσερις συζητήσεις προεκλογικά, συνεχίσαμε την παρέμβασή μας ανοίγοντας κάθε βδομάδα τα ζητήματα της συνέχειας του συντονισμού. Οι εργαζόμενοι φτιάξανε τη δική τους επιτροπή δράσης στο Βράχο της Ακρόπολης και είμαστε περήφανοι που αυτή η αναγκαιότητα συζητήθηκε στις εκδηλώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο χώρο.
Η πολιτική δουλειά στους εργατικούς χώρους δεν προχωράει πάντα γραμμικά. Ο κόσμος δέχεται τεράστιες πιέσεις, οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές. Όμως η επιμονή, η πολιτική συζήτηση και η έμπνευση που δίνουν οι σελίδες της Εργατικής Αλληλεγγύης είναι ο καλύτερος τρόπος για να προχωρήσουμε.