Η εκκένωση για δεύτερη φορά της βίλα Αμαλίας από την αστυνομία έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της να επαναφέρουν το γνωστό κλισέ: «τα άκρα συναντιούνται». Όλο το προηγούμενο διάστημα, όταν η κατακραυγή ενάντια στη δράση της Χρυσής Αυγής δεν μπορούσε πια να κρύβεται από τα μνημονιακά κόμματα, η καταδίκη των νεοναζί πήγαινε χέρι-χέρι με την επίθεση στην Αριστερά που «δεν καταδικάζει τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται». Σ’ αυτήν την εκδοχή τα φασιστικά πογκρόμ εξισώνονται με τις μούντζες των «αγανακτισμένων» και οι δολοφονίες μεταναστών με τον προπηλακισμό του Χατζηδάκη. Από κοντά οι ακροδεξιοί Πλεύρης και Γεωργιάδης τολμούν να μιλάνε για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως τη «Χρυσή Αυγή της Αριστεράς».
Η εξίσωση των νοσταλγών του Χίτλερ με τους αντιφασίστες συνιστά πρώτα απ’ όλα μια βαριά προσβολή στην ιστορική μνήμη. Το Ολοκαύτωμα των εβραίων, των αριστερών, των τσιγγάνων, των ομοφυλόφιλων και γενικώς καθενός που δεν εντασσόταν στο αρρωστημένο όραμα των ναζί για τη φυλετική καθαρότητα δεν είναι δυνατό να ισοσταθμιστεί με οποιοδήποτε άλλο έγκλημα της ιστορίας. Η θεωρία των δύο άκρων στη Δυτική Γερμανία της δεκαετίας του ’50 σήμαινε ότι η απαγόρευση του ναζιστικού κόμματος συνοδεύτηκε από την απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Έτσι, οι θύτες εξισώθηκαν με τα θύματα της ναζιστικής κτηνωδίας.
Στην Ελλάδα των Μνημονίων, η θεωρία των δύο άκρων αποτελεί το τελευταίο απεγνωσμένο καταφύγιο των κυβερνητικών εταίρων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ απέναντι στην άνοδο της Αριστεράς. Ειδικότερα, η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ως αποτέλεσμα της ριζοσπαστικοποίησης της εργατικής τάξης και της νεολαίας σηματοδοτεί το τέλος του μεταπολιτευτικού συμβιβασμού, όταν η εναλλαγή των δύο κομμάτων στην εξουσία μπορούσε να απορροφά ως ένα βαθμό τις κοινωνικές αντιδράσεις. Ο κόσμος έχει στραφεί μαζικά στην αναζήτηση αντισυστημικής διεξόδου. Στα θολά νερά αυτής της αναζήτησης προσπαθούν άλλωστε να ψαρέψουν και οι φασίστες εμφανίζοντας τους εαυτούς τους ως εναλλακτική λύση απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Συστημική “Χρυσή Αυγή”
Στην πραγματικότητα, όμως, η Χρυσή Αυγή είναι εκείνη που τροφοδοτείται από όλες τις εκφράσεις του συστήματος: το κοινωνικό προφίλ της το έστησαν εφημερίδες όπως το «Πρώτο Θέμα» με στημένα ρεπορτάζ για το δήθεν κοινωνικό τους έργο, το πολιτικό της προφίλ υπουργοί όπως ο Παπουτσής που συνομιλούσαν μαζί της «για να λυθεί το πρόβλημα του Αγίου Παντελεήμονα».
Η εμετική παρέμβαση του think tank του Σαμαρά Φαήλου Κρανιδιώτη σε άρθρο του στη «Δημοκρατία» δείχνει την πραγματική στόχευση της θεωρίας περί άκρων: «Οι εκατόμβες των μαχαιρωμένων αλλοδαπών υπάρχουν στην ευφάνταστη και βλακώδη προπαγάνδα της «προοδευτικιάς» δημοσιογραφίας και στις παρεμβάσεις της Κλάραμπελ και λοιπών φωταδιστών κοινοβουλευτικών του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ/«Βίλα Αμαλία». Τιμωρητέα η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να χωθεί στα κενά του κράτους, αλλά είναι ανόμοιο μέγεθος με την πλημμύρα της λαθροεισβολής και την εξ αυτής εγκληματικότητα».
Ο πραγματικός αντίπαλος του ναζισμού δεν είναι ένα άλλο άκρο, αλλά η μεγάλη αντιφασιστική πλειοψηφία του κόσμου που σιχαίνεται τους ναζί. Και πολιτικό στήριγμα στον αγώνα του ενάντια σ’ αυτούς και στο σύστημα που τους υποθάλπτει είναι η αριστερά. Μια αριστερά που κάνει πραγματικό «κοινωνικό έργο» στηρίζοντας τις απεργίες και τις διαδηλώσεις και κλείνοντας το δρόμο στους φασίστες, μια αριστερά που στέκεται στο πλευρό των μεταναστών και των προσφύγων και δεν αφήνει να τους μετατρέψουν τα ΜΜΕ σε αποδιοπομπαίους τράγους για την κρίση, μια αριστερά της ανατροπής αυτού του σάπιου συστήματος, που ανοίγει το δρόμο στην επαναστατική ελπίδα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.