Είμαστε σε μια περίοδο που τα λαϊκά στρώματα και η εργατική τάξη δέχονται ένα νέο κύμα επιθέσεων από τον δικομματικό πλέον θίασο, ο οποίος σαν χτυπημένο σκυλί ορμάει με μεγαλύτερη λύσσα, μετά την απομάκρυνση του τρίτου κυβερνητικού εταίρου.
Στους αγώνες όμως σήμερα συμβαίνουν και λίγο ίσως παράδοξα πράγματα, τα οποία σηκώνουν ιδιαίτερη ανάλυση. Αφορμή δίνεται με την επίθεση του ΚΚΕ με δημοσιεύματα στον τύπο του ενάντια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπου την εμφανίζουν να τρέχει πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ και την εγκαλούν γιατί δεν κάνει το ίδιο που κάνει το κόμμα τους στο κίνημα. Και βέβαια πόσο… οπορτουνιστικό είναι το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της.
Μπαίνοντας στο ζουμί της υπόθεσης, έχει συναίσθηση τι κάνει άραγε σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ πρακτικά και καθημερινά στο κίνημα πέρα από διακηρύξεις και κορώνες;
Τι βλέπουμε; Στην ΕΡΤ μετά τις πρώτες μέρες ουσιαστικά αποσύρθηκε το ΠΑΜΕ από τον αγώνα των εργαζόμενων που δεν έχει τελειώσει ακόμη. Στον αγώνα των εργαζόμενων της ΜΕΒΓΑΛ, όποιοι άλλοι συμπαραστάθηκαν λοιδορήθηκαν. Στον αγώνα των καθηγητών ήταν εξαρχής ενάντια στην κινητοποίηση διαρκείας.
Στον νικηφόρο δίμηνο αγώνα των εργαζόμενων στο Βουγιουκλάκειο θεραπευτήριο, το κλαδικό σωματείο που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ, τους άφησε στη μέση, να συνεχίσουν μόνοι τους.
Στους αγώνες των εργαζόμενων των ΟΤΑ αυτές τις μέρες ενάντια στις απολύσεις, εντελώς τυπική ήταν η συμμετοχή του ΠΑΜΕ. Στην γενική απεργία στις 16 Ιουλίου και στη συγκέντρωση τους στην Αθήνα έσπασαν τα ρεκόρ της γρήγορης απόσυρσης από το κέντρο. 10.30 με 12.30 και τέλος.
Στην ΕΙΝΑΠ στους γιατρούς αρνήθηκαν την συγκρότηση αγωνιστικού προεδρείου που μπορούσε να φτιαχτεί. Τέλος, στο ΕΚΑ έχοντας το ΠΑΜΕ την πρωτιά εδώ και δύο μήνες, αρνούνται την συγκρότηση αγωνιστικού προεδρείου, όπως πρότεινε η Ταξική Αγωνιστηκή Ενότητα, λοιδορώντας όλους σαν συμβιβασμένους.
Συμπληρώνοντας όλο αυτό το παζλ καταλαβαίνουμε τα αποτελέσματα μιας επιζήμιας και αδιέξοδης τακτικής στο εργατικό κίνημα και έτσι εξηγείται η πρεμούρα της ηγεσίας του ΚΚΕ ενάντια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία πρωτοστατεί σήμερα σ’ όλους σχεδόν τους αγώνες.
Σήμερα δεν έχουμε την πολυτέλεια να σνομπάρουμε ή να διασπάμε τους αγώνες, μπορούμε όμως να τους μπολιάζουμε με τους στόχους του Μετώπου Ρήξης και Ανατροπής αυτής της βάρβαρης πολιτικής που βιώνουμε. Και σ’ αυτόν τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς.
Βασίλης Τουμπέλης