Διαγραφή του χρέους για τρεις βασικούς λόγους: Πρώτον, γιατί δεν το δημιουργήσαμε εμείς. Σε αντίθεση με τους μύθους της άρχουσας τάξης το χρέος ούτε δημιουργήθηκε από το «σπάταλο» κράτος, ούτε το δημιουργήσαμε «όλοι μαζί».

 

Το χρέος δημιουργήθηκε με τα περίφημα «θαλασσοδάνεια» που έπαιρναν την δεκαετία του ’70 εφοπλιστές και βιομήχανοι κάνοντας όνειρα ότι η Μέση Ανατολή μπορούσε να γίνει το Ελντοράντο του ελληνικού καπιταλισμού. Η αύξηση της τιμής του δολαρίου την δεκαετία του ’80, με τα επιτόκια να εκτοξεύονται το 1985 στο 9% (από μόλις 1% έξι χρόνια νωρίτερα), σήμανε ότι οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις που ξανοίχτηκαν κατέληξαν «προβληματικές». Και η διάσωσή τους από το κράτος προκάλεσε την πρώτη κρίση χρέους στο δημόσιο.

 

Έτσι, οι τόκοι που πλήρωνε το ελληνικό κράτος εκτινάχθηκαν από 163,6 δις δραχμές το 1984 σε 548 δις το 1988, και στο ύψος των 3.010-3.280 δις δραχμών (ανά έτος) το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990. Όσο για τους επιχειρηματίες είχαν ήδη φυγαδεύσει τεράστια κεφάλαια στις ελβετικές τράπεζες.

 

Σε αυτά τα ύψη παρέμειναν (9 δις το χρόνο σε ευρώ) οι τόκοι και την δεκαετία του 2000, μέχρι το ξέσπασμα της νέας παγκόσμιας κρίσης το 2008 που τίναξε το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους στα ουράνια.

 

Δεύτερο, γιατί το χρέος το έχουμε ήδη πληρώσει. Σύμφωνα με τα στοιχεία του προϋπολογισμού του 2015 που κατατέθηκε στη Βουλή, το σύνολο των χρημάτων (σε ευρώ) που έχει πληρώσει το ελληνικό δημόσιο την τελευταία εικοσαετία είναι 334 δις ευρώ σε χρεολύσια και 210 δις ευρώ σε τόκους.

Δηλαδή το χρέος, που υπολογίζεται λίγο κάτω από τα 350 δις, έχει πληρωθεί και με το παραπάνω.

 

Τρίτο, γιατί χρειαζόμαστε όλα αυτά τα αμύθητα χρήματα που καταλήγουν στους τοκογλύφους για τις πραγματικές ανάγκες των απλών ανθρώπων: για μισθούς, συντάξεις, φάρμακα, δημιουργία θέσεων εργασίας, παραγωγή. Μόνο στη μνημονιακή πενταετία 2010-2014 τα λεφτά που πήγαν σε τοκοχρεολύσια φτάνουν τα 174 δις ευρώ, σχεδόν όσο είναι το σημερινό ΑΕΠ! Μόνο για τόκους στην ίδια περίοδο το ποσό φτάνει τα 54 δις ευρώ, σχεδόν όσο ένας ολόκληρος προϋπολογισμός.

 

Σε όσους ρωτάνε «που θα τα βρείτε τα λεφτά» η απάντηση είναι απλή και πεντακάθαρη: Πρώτο, θα διαγράψουμε το χρέος, δεν θα τα δώσουμε στους τοκογλύφους. Δεύτερο, θα φορολογήσουμε τους πλούσιους. Η Ελλάδα της μεγαλύτερης ανεργίας στην Ευρώπη είχε το 2013 τον δεύτερο ταχύτερα αυξανόμενο πληθυσμό «Ultra High Net Worth”, (στα ελληνικά βαθύπλουτων): Από 405 άτομα το 2012 αυξήθηκαν σε 505 το 2013 και το ίδιο διάστημα ο πλούτος τους ανέβηκε από τα 50 στα 60 δις δολάρια! 

Από το 2008 μέχρι σήμερα, οι ελληνικές τράπεζες έχουν λάβει πακέτα διάσωσης με εκατοντάδες δις ευρώ. Στην πορεία αυτών των ενισχύσεων η μεγάλη πλειοψηφία των λεγόμενων συστημικών τραπεζών έχει βρεθεί στα χέρια του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Και όμως στις διοικήσεις αυτών των τραπεζών εξακολουθούν να παραμένουν οι Σάλλες, οι Κωστόπουλοι (και οι νέες «φίρμες» όπως ο Δαυίδ) - εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν.

 

Ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσουμε ότι τα λεφτά δεν θα «πετάξουν» (και μόνο στο άκουσμα της «στάσης πληρωμών για το χρέος») και οι τράπεζες δεν θα πτωχεύσουν είναι η κρατικοποίησή τους χωρίς καμιά απολύτως αποζημίωση των τραπεζιτών, κάτω από εργατικό έλεγχο.

 

Έτσι μπορούμε να πετύχουμε και το χρήμα και οι κινήσεις των λογαριασμών να βρίσκονται σε συλλογική γνώση και σε συλλογικό έλεγχο από τους εργαζόμενους και τα λεφτά να κατευθύνονται για να καλύψουν επενδύσεις που αφορούν τις ανάγκες του κόσμου.

 

Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό βήμα, όσο την κάνουλα των επενδύσεων την κρατάνε στα χέρια τους οι ίδιοι τραπεζίτες και όσο τα αφεντικά έχουν την ελευθερία να μεταφέρουν τα λεφτά τους από τον ένα λογαριασμό στον άλλο, από την Ελβετία στο Λονδίνο και στα νησιά Καϊμάν. Την πρακτική δυνατότητα να ελέγξουν τις κινήσεις των λογαριασμών, να σταματήσουν τη φυγή κεφαλαίων την έχουν οι εργαζόμενοι στις τράπεζες. Ξέρουν καλύτερα από όλους ποια κόκκινα δάνεια ανήκουν σε μεροκαματιάρηδες και ποια είναι τα δανεικά και αγύριστα σε λαμόγια και κομπίνες. 

Η διαγραφή του χρέους αναγκαστικά σημαίνει ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση και με το ευρώ.

 Από το 1951, οπότε ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Χάλυβα και Άνθρακα μέχρι την ΕΕ των 28 σήμερα, αυτή η συμμαχία έκφραζε τα κοινά συμφέροντα των πιο δυνατών καπιταλισμών της Ευρώπης και ταυτόχρονα ήταν και είναι η αρένα στην οποία λύνουν τις διαφορές τους.

 

Η ΕΕ ποτέ δεν ήταν των λαών ήταν πάντα του κεφαλαίου. Είτε τις δεκαετίες του ’50-‘60 όταν ακολουθούσε κεϋνσιανές πολιτικές είτε από την δεκαετία του΄’90 και μετά ακολουθώντας τις επιταγές του νεοφιλελευθερισμού. 

Η ΕΕ ήταν πάντα η Ευρώπη του ιμπεριαλισμού. Όταν συγκροτήθηκε η ΕΟΚ οι χώρες αυτές είχαν ακόμα τον μισό πλανήτη σε αποικίες. Αλλά και όταν το 1999 βομβάρδιζαν στη Σερβία ή σήμερα στη Μέση Ανατολή, τον ίδιο ρόλο παίζουν.

 

Και βέβαια ήταν πάντα του ρατσισμού είτε όταν χρησιμοποιούσε τους μετανάστες σαν πολίτες β’ κατηγορίας για φθηνό εργατικό δυναμικό την δεκαετία του ‘50 και του ’60, είτε αργότερα κλείνοντας τα σύνορα και χτίζοντας ξανά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην «Ευρώπη-Φρούριο» του 21ου αιώνα. 

 

Όσο για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μόνο μηχανισμός εκβιασμών είναι, για να αναγκάζει κυβερνήσεις να υποτάσσονται στις απαιτήσεις των τραπεζιτών. 

 

Γι’ αυτό η έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ είναι μονόδρομος. Έχουμε την πεποίθηση ότι ενάντια στους καπιταλιστές της ΕΕ, που χωρίς αμφιβολία θα χρησιμοποιήσουν όλη τους την πολιτική, οικονομική και διπλωματική δύναμη εναντίον μας, θα έχουμε πολύτιμο σύμμαχο την εργατική τάξη όλων αυτών των χωρών που ασφυκτιούν, από την Ιταλία και την Ισπανία μέχρι την Ιρλανδία και την ίδια τη Γερμανία, όπου κι εκεί οι εργάτες μισούν τους τραπεζίτες. Η ιστορία διδάσκει ότι το μικρόβιο της ρήξης και της ανατροπής λειτουργεί μεταδοτικά.

\r\n

Εργατικός έλεγχος

\r\n

Ο εργατικός έλεγχος δεν αφορά μόνο τις τράπεζες, είναι η άμεση απάντηση στα προβλήματα που γεννάει η κρίση, στα κλεισίματα των εργοστασίων και των επιχειρήσεων.

 

Εργατικός έλεγχος σημαίνει ότι μπορούμε να βάλουμε μπρος εμείς τις μηχανές για να παράγουμε αδιαφορώντας για το ύψος της κερδοφορίας, με διπλό όφελος: Αφενός οι δουλειές δεν θα χαθούν, αφετέρου παράγονται χρήσιμα πράγματα που έχει ανάγκη η κοινωνία. Στα ναυπηγεία αυτό μπορεί να σημαίνει ένα πρόγραμμα για κατασκευή τραίνων που να ξαναζωντανέψουν το σιδηρόδρομο και ασφαλών πλοίων που θα ενώνουν σταθερά και τακτικά όλα τα νησιά με την ηπειρωτική χώρα. Στη φαρμακοβιομηχανία θα σήμαινε τεράστια ελάφρυνση για το ΕΣΥ με την στροφή στην παραγωγή φαρμάκων που έχουν ανάγκη τα νοσοκομεία και οι ασφαλισμένοι -αντί όπως συμβαίνει σήμερα, να παράγουν άχρηστα φάρμακα που εξάγονται στο εξωτερικό γιατί έτσι εξασφαλίζει περισσότερα κέρδη ο κάθε Λαυρεντιάδης. 

 

Στην εμφιάλωση, στην Κόκα Κόλα-3Ε θα σήμαινε μια μεγάλη κρατική βιομηχανία που να παράγει αναψυκτικά, χυμούς, εμφιαλωμένο νερό σε φθηνές τιμές. Στην Χαλυβουργία και στα Τσιμέντα θα σήμαινε να γυρίσουν πίσω όλοι οι εργαζόμενοι και να δώσουν τσιμέντο και χάλυβα προκειμένου να φτιαχτούν καινούργιες ανθρώπινες κατοικίες, λιμάνια στα νησιά, να φτιαχτούν επιτέλους οι ξεχαρβαλωμένοι δρόμοι και τα πεζοδρόμια– να πιάσουν δουλειά οι οικοδόμοι. Ο κατάλογος μπορεί να συνεχίσει, βιομηχανία ζάχαρης, καπνού, ελαιόλαδου προσθέστε όσα παραδείγματα θέλετε. 

 

Σε αντίθεση με την απατηλή κοινοτοπία της «ψωροκώσταινας» ζούμε σε μια χώρα με αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις και μια πεπειραμένη και εξειδικευμένη εργατική τάξη. Φτάνει ο έλεγχος να περάσει από τα χέρια μιας χούφτας άπληστων τραπεζιτών, βιομήχανων και εφοπλιστών στα δικά της χέρια.

 

Διαβάστε ακόμα: Το Αντι-Μνημόνιο: Nα πάρουμε πίσω όσα μας λεηλάτησαν http://ergatiki.gr/?id=10956

 

Το Αντι-Μνημόνιο: Κίνημα επιστροφής στις δουλειές μας http://ergatiki.gr/?id=10957