Εκατοντάδες σπίτια έχουν υποστεί ζημιές σε όλη την Ήπειρο, χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης καταστράφηκαν, χωριά εκκενώθηκαν, ενώ μεγάλα κομμάτια του οδικού δικτύου κατέρρευσαν σε όλους τους νομούς. Ένα αποτέλεσμα που δεν οφείλεται στη "θεομηνία", αλλά στην υποταγή της φύσης στα συμφέροντα του κεφαλαίου, αλλά και στις περικοπές των κονδυλίων σε δήμους και περιφέρεια.

 

Στο νομό Άρτας περίπου 400 σπίτια, 70 επιχειρήσεις έχουν υποστεί ζημιές και χιλιάδες στρέμματα καλλιεργημένων εκτάσεων έχουν πνιγεί κυρίως στις περιοχές Ανθότοπος, Συκιές, Λουτρότοπος και Κεραμάτες. Στη Θεσπρωτία τα νερά του Καλαμά έπνιξαν το κάμπο της Βρυσέλλας, στη Πρέβεζα, στους δήμους Ζηρού και Πάργας είχαμε επίσης μεγάλες πλημμύρες και ζημιές, ενώ και στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων υπήρχε η αντίστοιχη εικόνα σε περιοχές όπως η Πεδινή, το Πέραμα.

 

Οι ευθύνες για αυτή την καταστροφή δε μπορούν να αποδοθούν μόνο στα ακραία καιρικά φαινόμενα, αν και η ίδια η κλιματική αλλαγή, η αύξηση της θερμοκρασίας είναι καθοριστικός παράγοντας για την ακραία βροχόπτωση σε συνδυασμό με το πρόωρο λιώσιμο του χιονιού στις ορεινές μάζες της Ηπείρου που έφεραν την υπερχείλιση των ποταμών. Οι ευθύνες βαραίνουν την πολιτική της λιτότητας και των περικοπών που για το κυνήγι του κέρδους αφήνουν ολόκληρες περιοχές να πλημμυρίζουν.

 

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της διοίκησης της ΔΕΗ που ελέγχει τη διαχείριση των υδάτων μέσω των φραγμάτων στις πηγές του Αωού και Πουρναρίου Άρτας. Ενώ οι προβλέψεις των μετεωρολόγων κατέδειξαν αυτό τον κίνδυνο δε προέβησαν σε προληπτική διάνοιξη των φραγμάτων γιατί θα μειωνόταν η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, με αποτέλεσμα όταν το νερό έφτασε στα όρια υπερχείλισης του φράγματος να ανοίξει απότομα και να πλημμυρίσουν όλες αυτές οι περιοχές. Οι αγώνες για να μην ιδιωτικοποιηθεί η ΔΕΗ, να γίνουν προσλήψεις και να λειτουργεί κάτω από εργατικό έλεγχο αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

 

Έχουμε να παλέψουμε για να δοθούν τα λεφτά που παράγουμε σε αντιπλημμυρικά έργα και υποδομές, να δίνονται χρήματα για τη προστασία και τη συντήρηση ιστορικών μνημείων όπως του γεφυριού της Πλάκας που κατέρρευσε, καθώς και ο έλεγχος των υδάτων να περάσει στα χέρια της πλειοψηφίας για να μην έχουμε αυτές τις τραγικές καταστροφές.

 

 

Ο Έβρος είναι ο δεύτερος σε μέγεθος ποταμός της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (μετά τον Δούναβη), πηγάζει από την Βουλγαρία και διασχίζει την Τουρκία και την Ελλάδα. Ο Έβρος στις εκβολές του σχηματίζει ένα τεράστιο και δαιδαλώδες δέλτα το οποίο αποτελεί και το φυσικό σύνορο Ελλάδας και Τουρκίας.

 

Για εθνικιστικούς λόγους ο ποταμός ευθυγραμμίστηκε και φτιάχτηκαν χωμάτινα αναχώματα στην κοίτη του, με ευθύνη των κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας, με αποτέλεσμα το πλάτος του ποταμού από 2.000 μέτρα να έχει περιοριστεί σήμερα στα 200 μέτρα και σε περίπτωση μεγάλης ποσότητας νερού η ροή να μην είναι ομαλή. Τα χωριά που προϋπήρχαν, μετά το στένεμα επεκτάθηκαν και συγχρόνως δόθηκαν εκτάσεις για καλλιέργεια σε περιοχές που φυσικά ανήκαν στο ποτάμι.

 

Με ευθύνη και των τριών χωρών για οικονομικούς φυσικά λόγους, τα χωμάτινα αναχώματα δεν έχουν συντηρηθεί όπως θα έπρεπε, ενώ κάποια χρήματα δίνονταν τελευταία στιγμή για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα και τα οποία συνήθως “χάνονται” από δω κι από κει. Ο ποταμός πλημμυρίζει κάθε χρόνο, με αποτέλεσμα να φθείρονται όλο και περισσότερο τα αναχώματα και δεν είναι η πρώτη φορά που εκκενώνονται χωριά. Ακόμα εκκρεμούν αποζημιώσεις αγροτών και κατοίκων από προηγούμενες πλημμύρες. 

 

Όσο κι αν προσπαθεί να πείσει ο Καμμένος ότι ο στρατός προσπαθεί να σώσει την περιοχή, η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχουν πολύ λίγα μηχανήματα. Ακόμα και περισσότερα να στείλουν, η κατάσταση είναι πια ανεξέλεγκτη. Η εθνικιστική πολιτική των κλειστών συνόρων κι όχι μόνο, που αντιπροσωπεύει ο Καμμένος, μας έφερε ως εδώ. Εκατομμύρια ευρώ δόθηκαν για να χτιστεί ο φράχτης του μίσους στον Έβρο κι όχι για να προφυλαχτούν οι κάτοικοι απο τις πλημμύρες.