Γράμματα και σχόλια
Oλίγα ακόμη περί σινεμά

Εμένα η Eργατική Aλληλεγγύη με εξέπληξε ευχάριστα. Έστειλα ένα γράμμα με κόντρα-άποψη σε κείμενό της και το δημοσίευσε αυτούσιο. Κάτι όχι και τόσο αυτονόητο για την αριστερά. Ακόμη και για έντυπα του δικού μου χώρου του ΣΥΡΙΖΑ που θεωρείται ως ultra δημοκρατικός.

 Χάρηκα επίσης που το κείμενό μου έτυχε και σχολιασμού από το συναγωνιστή Γιαννουλέα. Είναι καλό να ανταλλάσσονται οι απόψεις δημόσια. Και ας μην επιτυγχάνεται η ταυτότητά τους. Ιδιαίτερα σε ένα τέτοιο θέμα –μια κινηματογραφική ταινία- που δεν είναι επιστημονικό. Και πώς να επιτευχθεί αυτή η ταυτότητα όταν υπεισέρχεται το συναίσθημα: με συγκίνησε ή δεν με συγκίνησε το έργο, με άγγιξε ή δεν με άγγιξε. Απλά πράγματα.

Εμένα ο Πάνας δεν με άγγιξε. Έλα όμως που εμείς οι μεγαλύτεροι –κάπου διαισθάνομαι ότι και ο σ. Ράγκος και ο σ. Γιαννουλέας είναι πολύ νεώτεροί μου- είμαστε και λίγο καχύποπτοι. Και βλέπουμε και άλλα πράγματα. Στημένα. Έχουμε πληρώσει βλέπεις το τίμημα.

 Γιατί παλιά με το σινεμά έπεφτε μεγάλο καπέλωμα. Ιδίως στο χώρο της αριστεράς. Φορτώνανε οι κριτικοί με αστεράκια κάτι μαλακίες και γράφανε αριστούργημα. Τρέχαμε εμείς, το έργο δεν μας άρεσε, χασμουριόμασταν στα σκοτάδια αλλά όταν βγαίναμε έξω λέγαμε «εργάρα». Ντρεπόμασταν να πούμε τη γνώμη μας. Νομίζαμε ότι δεν το καταλάβαμε. Που να πας κόντρα στους ειδικούς. Και μεγάλωναν οι ουρές έξω από το Στούντιο και την Αλκυονίδα. Παίρναμε δηλαδή και άλλο κόσμο στο λαιμό μας.

Μιλάω για έργα που χάθηκαν δεν ξανακούστηκαν ποτέ. Τα έχουν ξεχάσει και αυτοί που τα παίνευαν. Αν θεσπιζόταν αδίκημα: «παραπλάνηση θεατών κινηματογράφου» πολλοί βαρύγδουποι κριτικοί της 7ης  τέχνης που κάνουνε τους σπουδαίους θα εξέτιαν τώρα ποινές Κουφοντίνα.

Γι’ αυτό ρε παιδιά… έχουμε και εμείς τα δίκια μας.

Συγνώμη για την κατάχρηση της φιλοξενίας. Ευχαριστώ και να είστε πάντα γεροί στον αγώνα.

Με συναγωνιστικούς χαιρετισμούς

Δημήτρης  Κουκουλάς