Συνεντεύξεις
Jimmy Massey (IVAW): «O Στρατός υπόσχεται να σου δώσει λεφτά για να σπουδάσεις. Aλλα πρώτα πρέπει να πας να σκοτώσεις»

Oυάσιγκτον 27 Γενάρη

O Τζίμι Μάσεϊ, είναι πρώην λοχίας των Πεζοναυτών και μέλος της οργάνωσης «Βετεράνοι του Ιράκ ενάντια στον Πόλεμο». Εχει έρθει στην Ελλάδα καλεσμένος από την Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο και θα μιλήσει στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 17 Μάρτη. Επίσης, θα μιλήσει σε μια σειρά εκδηλώσεις σε σχολές και γειτονιές, συμβάλλοντας στις προετοιμασίες για την επιτυχία του συλλαλητήριου. Μίλησε στην Εργατική Αλληλεγγύη για τον πόλεμο, το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ. 

Πες μας για τους «Βετεράνους του Ιράκ ενάντια στον Πόλεμο». Πώς ξεκινήσατε, ποια είναι η δράση σας; 

Ξεκινήσαμε την οργάνωσή μας το καλοκαίρι του 2004. Στην αρχή ήμασταν εφτά μέλη, ήμουν ένας από τα ιδρυτικά μέλη. Ο πρωταρχικός σκοπός της οργάνωσής μας είναι να σταματήσει ο πόλεμος στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, να προωθήσουμε την ειρήνη και την κατανόηση και επίσης να εξασφαλίσουμε ότι οι αμερικάνοι στρατιώτες που πολεμάνε στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν θα πάρουν επαρκή ιατρική και οικονομική βοήθεια από την αμερικάνικη κυβέρνηση. Eπίσης θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι οι τραυματισμένοι πολίτες του Ιράκ και του Αφγανιστάν θα λάβουν την καλύτερη ιατρική βοήθεια που μπορούμε να δώσουμε. Εμείς, οι Αμερικάνοι, κάναμε τη ζημιά, εμείς πρέπει να πληρώσουμε για να διορθωθεί. 

Τώρα είμαστε περισσότερα από 300 μέλη στους «Βετεράνους του Ιράκ ενάντια στο Πόλεμο» που είναι σκορπισμένα σε όλο τον κόσμο. Πολλά από τα μέλη μας θέλουν να παραμείνουν ανώνυμοι γιατί υπηρετούν σε μάχιμες μονάδες του στρατού. Εγώ έχω δεχτεί πολλές απειλές ακόμα και για θάνατο  και έτσι καταλαβαίνετε ότι είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις ανοιχτά αν δεν είσαι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσεις τέτοιους κινδύνους. 

Δουλεύουμε με διάφορα προγράμματα και οργανώσεις. Κάποιες από αυτές είναι το «πριν καταταγείς». Βοηθάμε δηλαδή να απλωθεί η «εναλλακτική» πληροφόρηση όσο γίνεται πλατύτερα με σκοπό να απαντήσουμε στη προπαγάνδα που χρησιμοποιεί ο στρατός για να προσελκύσει νέους ανθρώπους να καταταγούν. Πηγαίνουμε σε σχολεία, σε σχολές και μιλάμε στη νεολαία. Ο στρατός υπόσχεται ότι θα σου δώσει πολλά λεφτά για να πας σε μια σχολή. Αλλά δυστυχώς θα πρέπει πρώτα να πας σε μια ξένη χώρα και να σκοτώσεις πρώτα αν θέλεις να σπουδάσεις μετά. Αυτό προσπαθούμε να πούμε στα νέα παιδιά. Στις ΗΠΑ αν δεν καταφέρεις να συνεχίσεις μετά το σχολείο σπουδές ή τις εγκαταλείψεις επειδή δεν έχεις λεφτά, οι πιθανότητες να καταλήξεις στο στρατό είναι πραγματικά αστρονομικές. 

Ενας από τους λόγους που εγώ πήγα στο στρατό είναι ότι δεν είχα λεφτά να πάω σε σχολή. Διάβαζα για να γίνω μηχανικός αυτοκινήτων και ξέμεινα από λεφτά και είπα είτε θα κάνω κάτι ή θα γυρίσω σπίτι να με τρέφει η μάνα μου. Στην πραγματικότητα τη στιγμή που κατατάχτηκα ήμουν άστεγος, ζούσα στους δρόμους –στη Νέα Ορλεάνη.  Πλησίασα ένα στρατολογητή των Πεζοναυτών και του είπα αν μου αγοράσεις ένα χάμπουργκερ από τα Μακντόναλντ θα ακούσω τι έχεις να «πουλήσεις». Αυτός ρώτησε αν έχω πάρει απολυτήριο γυμνασίου και όταν του είπα ναι, μου είπε θα σου αγοράσω ένα Μπιγκ Μακ. Ετσι πήγα στους Πεζοναύτες, ήταν αμέσως μετά τον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου το 1992, γιατί μου φάνηκε καλύτερη απόφαση από το να ζω στους δρόμους της Νέας Ορλεάνης. 

Οταν μπήκα πρώτη φορά στο Ιράκ, μέσα Μάρτη του 2003, η πρώτη πόλη μετά τα σύνορα με το Κουβέιτ ήταν το Σάφγουαν. Περίμενα να δω μια «τριτοκοσμική» χώρα. Δεν ήταν αυτό που είδα. Επίσης ο κόσμος μας υποδέχτηκε καλά. Δεν υπήρξε αντίσταση. Αν ένας Αμερικάνος σας πει ότι πολέμησε για το Ιράκ θα λέει ψέματα. Ο ιρακινός λαός ήθελε δημοκρατία και ελευθερία, αλλά τη δικιά του όπως θα την επέλεγε αυτός, όχι τη δικιά μας που θέλαμε να του επιβάλλουμε. Ομως, ο ιρακινός λαός είδε από πολύ νωρίς τη βαρβαρότητα των αμερικάνικων δυνάμεων. Οταν έγινε το Αμπου Γκράιμπ, πίστεψα πια ότι αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Είπαν, πώς μπορείτε να μας βασανίζετε και μάλιστα στο ίδιο μέρος που έκανε τα βασανιστήριά του ο Σαντάμ. 

Στο στρατόπεδό μας στο Κουβέιτ μας επισκέπτονταν «ενσωματωμένοι» δημοσιογράφοι από διάφορα κανάλια. Τους κάναμε μια ξενάγηση και τους λέγαμε «Τα βλέπετε όλα αυτά; Τα τρόφιμα, τα ιατρικά εφόδια; Είναι για τον λαό του Ιράκ». Οταν φύγαμε από το Κουβέιτ για το Ιράκ μας διέταξαν να αφήσουμε όλα αυτά τα εφόδια πίσω. Από την αρχή λοιπόν, ο αμερικάνικος στρατός έλεγε ψέματα στο λαό του Ιράκ και στον υπόλοιπο κόσμο. 

Επρεπε να διώξω ένα διαβητικό παιδάκι, λιγότερο από δέκα χρονών, επειδή δεν είχα ινσουλίνη να δώσω. Το είχε φέρει η οικογένειά του στο στρατόπεδό μου στο Καρμπάλα ζητώντας βοήθεια. Μίλησα με το στρατιωτικό γιατρό στον ασύρματο. Ηρθε, κοίταξε το παιδάκι και είπε δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Και τρελάθηκα, του είπα διαθέτουμε τόσα εφόδια, τόσα τρόφιμα, και δεν μπορείς να δώσεις λίγη ινσουλίνη σε ένα διαβητικό παιδί; Τί κάνουμε εδώ; 

Μετά από δεκατρία χρόνια κυρώσεων, αυτός ο λαός δεν είχε τη θέληση, τις δυνάμεις να πολεμήσει. Αυτό άλλαξε δραματικά. Πώς μπορείς να πεις σε έναν 25χρονο Ιρακινό, που είδε τον αδελφό του να δολοφονείται βάρβαρα και αναίτια σε ένα φυλάκιο των Πεζοναυτών,  να μην πάει στους «τρομοκράτες»; Για την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού στο Ιράκ δεν είναι «τρομοκράτες» είναι μαχητές της ελευθερίας. Ο αμερικάνικος στρατός έχει ανακοινώσει ότι αυτός ο πόλεμος δεν κερδίζεται. Και ακόμα περισσότερο, ανώτατοι αξιωματικοί δηλώνουν ότι όσο μένουμε εκεί τόσο πιο επικίνδυνο γίνεται. Θέλουν όμως να ξεκινήσουν έναν αεροπορικό πόλεμο ενάντια στο Ιράν και στη Συρία. Αυτό νομίζω ήταν το σχέδιο από την αρχή. 

Θυμάμαι ότι μπήκαμε σε μια εγκαταλειμένη βάση τεθωρακισμένων κοντά στο άγαλμα του Σαντάμ που είδατε τότε να πέφτει. Μας διέταξαν να ψάξουμε και να συλλέξουμε πυρομαχικά και ότι άλλο. Βρήκαμε αμέτρητα κιβώτια με αμερικάνικα πυρομαχικά που ήταν εκεί από την εποχή του πολέμου Ιράν-Ιράκ. Ακόμα και αμερικάνικα τανκς υπήρχαν εκεί! Οι πεζοναύτες μου ερχόταν και με ρωτούσαν «Λοχία, τι δουλειά έχουν εδώ αμερικάνικα τανκς;!» ήταν αποσβολωμένοι, έβλεπαν όπλα του Σαντάμ ζωγραφισμένα με αμερικάνικες σημαίες! Τελικά, αρχίσαμε να νιώθουμε ότι είμαστε απλά κρέας για τα κανόνια. 

Στις 27 Γενάρη είχατε μια τεράστια διαδήλωση στην Ουάσιγκτον. Είμαστε μπροστά σε μια νέα ανάπτυξη του αντιπολεμικού κινήματος στην Αμερική; 

Ναι, το κίνημα ειρήνης αναζωογονείται και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που η αμερικάνικη κυβέρνηση στήνει τις δικές της οργανώσεις για να στριμώξει τα κινήματα ειρήνης. Bετεράνοι γράφονται σε τέτοιες φιλοκυβερνητικές οργανώσεις και παίρνουν λεφτά. Πάνε για παράδειγμα στην ΜακΝτόνελ Ντάγκλας [την εταιρεία που φτιάχνει τα F-16] και λένε δώστε μας 20.000 δολάρια. Τέτοια πράγματα έχουν αρχίσει να γίνονται τώρα τελευταία, γιατί η αμερικάνικη κυβέρνηση μας βλέπει σαν πραγματική απειλή. Και επίσης το να «ακουστείς» στα ΜΜΕ είναι σχεδόν αδύνατον. Είχαμε 500.000 ανθρώπους τον Γενάρη στην Ουάσιγκτον. Κι όμως, ήταν στα «ψιλά» των ειδήσεων, πιο πολύ ακούστηκε η πορεία στο εξωτερικό. Πράγματι λοιπόν, μεγαλώνει το κίνημα και η κυβέρνηση προσπαθεί να το καταστείλει. 

Αυτό που κάναμε ήταν να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε αντιπολεμικές ομάδες και κινήσεις σε Πολιτείες και περιοχές που ψήφιζαν παραδοσιακά Pεπουμπλικάνους. Και πέτυχαν. Αυτό φάνηκε στις εκλογές που έγιναν για το Κογκρέσο. Πολλές από τις περιοχές που είχαν ψηφίσει την επανεκλογή του Μπους, τώρα τους μαύρισαν, εξαιτίας του πολέμου. Αυτό έγινε για παράδειγμα στη δυτική Βόρεια Καρολίνα που ζω τώρα, για δώδεκα και παραπάνω χρόνια οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν εκεί μια μεγάλη και «σίγουρη» πλειοψηφία. 

Η αμερικάνικη κυβέρνηση συνειδητοποίησε τη στροφή που συντελείται και θέλει να την σταματήσει, γιατί έρχονται και εκλογές το 2008. Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία για το αμερικάνικο κίνημα ειρήνης να έχει όσο γίνεται περισσότερη διεθνή υποστήριξη. Είναι πολύ κρίσιμο για μας το επόμενο διάστημα. Αν δεν τους σταματήσουμε, το Ιράν και η Συρία θα είναι ο επόμενος στόχος. 

Τα πράγματα αλλάζουν. Μετά το Βιετνάμ, κατά τη γνώμη μου, το κίνημα ειρήνης στις ΗΠΑ στην πραγματικότητα σταμάτησε. Επρεπε να ξεκινήσουμε να πιάσουμε αυτό το νήμα από την αρχή. Ηταν ένας πολύ δύσκολος δρόμος. Αν δεν ήταν άνθρωποι σαν την Σίντι Σίχαν, που κατάφερε να ενώσει τόσες χιλιάδες διαφορετικούς ανθρώπους για ένα σκοπό, δεν ξέρω που θα είμαστε. 

Οι φοιτητές έπαιξαν πραγματικά σημαντικό ρόλο στην αναζωογόννηση του κινήματος. Οταν πάω σε σχολεία και σχολές, τις συγκεντρώσεις τις έχουν οργανώσει ομάδες φοιτητών και εκπαιδευτικού προσωπικού. Μέχρι πριν δυο τρία χρόνια αυτά τα πράγματα, τέτοιες ομάδες και δραστηριότητες,  δεν υπήρχαν. Ξεκίνησαν από τότε που έκανε την κατασκήνωσή της η Σίντι Σίχαν. 

Αυτό που βλέπω είναι μια μεγάλη στροφή στην «κουλτούρα» του κόσμου στην Αμερική. Από μια νοοτροπία σχεδόν «νεοναζιστική» στην αρχή του πολέμου, τώρα σε μια νοοτροπία που έχει στο κέντρο της την ειρήνη. Στην αρχή όσοι ήταν υπέρ του πολέμου ακούγονταν δυνατά, μπορούσαν να μας βρίζουν «προδότες» κλπ. Τώρα τους έχει κοπεί αρκετά η φωνή. 

Επίσης ο κόσμος έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί κι άλλα πράγματα. Είμαι από την Νέα Ορλεάνη. Πώς μπορούμε να την ανοικοδομήσουμε, όταν όλα τα λεφτά πάνε για τον πόλεμο; Οι επόμενες γενιές θα πληρώνουν ακόμα γι΄ αυτό τον πόλεμο, όταν ο κύριος Μπους θα έχει πεθάνει. 

Πιστεύω ότι ο αμερικάνικος λαός έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι δεν μπορούμε πια να χρησιμοποιούμε τον ιμπεριαλισμό για να κυριαρχούμε στο κόσμο με σκοπό το κέρδος. Ο λαός έχει επιτέλους ξυπνήσει απ’ αυτό τον πόλεμο, εξαιτίας όλων των ψεμάτων, των τεράστιων ψεμάτων που άκουσε. Από τους Δίδυμους Πύργους μέχρι το ουράνιο που υποτίθεται ήθελε ο Σαντάμ από την Αφρική, μέχρι τα βιοχημικά όπλα που υποτίθεται διέθεται. Ο αμερικάνικος λαός δεν μπορεί πια να κρατάει τα μάτια κλειστά. 

Τί έχεις να πεις στο αντιπολεμικό κίνημα εδώ; 

Θέλω να στείλετε αυτό το μήνυμα στην Αμερική και παντού με τη δράση σας. Τα αμερικάνικα στρατεύματα πρέπει να αποσυρθούν αμέσως από το Ιράκ και το Αφγανιστάν.  Οι Αμερικάνοι πρέπει να πληρώσουν για όλες τις καταστροφές που έκαναν. Αναγνώριση του Διεθνούς Δικαστηρίου και να οδηγηθούν σε αυτό όλοι οι υπεύθυνοι για αυτόν τον πόλεμο. 

Πείτε στον αμερικάνικο λαό να καταψηφίσει όλους τους γερουσιαστές και αντιπροσώπους στο Κογκρέσο που ψήφισαν και στηρίζουν αυτό τον πόλεμο. Είναι εγκληματίες πολέμου όσο είναι κι ο Μπους Και, η γερουσιαστής Χίλαρι Κλίντον, είναι κι αυτή εγκληματίας πολέμου, αφού από την αρχή στήριξε φανατικά αυτόν τον πόλεμο. Δεν την υποστηρίζουμε.