Εργατικό κίνημα
Tα ταμεία στα χέρια των εργατών

Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου στο ΤΕΑΔΥ οι αποκαλύψεις πέφτουν βροχή για τη λεηλασία των αποθεματικών των ταμείων από τα αρπακτικά του χρηματιστήριου και τις «γαλάζιες» διασυνδέσεις τους. Μετά το ΤΕΑΔΥ έχουμε την περίπτωση του ΤΣΠΕΑΘ (του ταμείου των δημοσιογράφων και των διοικητικών υπαλλήλων Τύπου) που έχασε τα 33 από τα 133 εκατομμύρια ευρώ που «επένδυσε» στο «μυστικό ομόλογο». Παρόμοια πανωλεθρία έπαθε το Ταμείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων. Ακόμα και η κυβέρνηση ομολογεί ότι οι απώλειες των ταμείων από τα παιχνίδια με τα «δομημένα ομόλογα» φτάνουν τα 230 εκατομμύρια ευρώ. 

Ο κατάλογος δεν έχει τέλος και η βρώμα που συνδέει τους τζογαδόρους του χρηματιστήριου τα μεγαλοστελέχη της ΝΔ  και τα βλαστάρια τους –λέγε με Αγάπιο- με τις διοικήσεις των Ταμείων, αναδύεται όλο και πιο δυνατή. Εχει ανοίξει πλατιά η συζήτηση ποια μπορεί να είναι η απάντηση των συνδικάτων σε αυτή την κατάσταση. 

Το σύνθημα «δώστε πίσω τα κλεμένα» είναι το πρώτο που έρχεται στο μυαλό όλων, όπως και ότι οι απατεώνες της κάθε «Ακρόπολις Χρηματιστηριακή» και οι πολιτικοί τους προστάτες να πάνε φυλακή.  Ομως,  το ζήτημα δεν τελειώνει  εδώ. Οχι μόνο γιατί κανείς εργαζόμενος δεν θέλει μετά από όλο αυτό το σκάνδαλο, τα πράγματα να επιστρέψουν στην «ομαλότητα» της «αξιοποίησης» των αποθεματικών με τα κερδοσκοπικά παιχνίδια. Αλλά και γιατί το σύνθημα «δώστε πίσω τα κλεμένα» -που το πρωτοφώναξαν πριν από χρόνια οι συνταξιούχοι στις διαδηλώσεις τους- αφορά συνολικά τη λεηλασία που έχει κάνει το κράτος μαζί με τους εργοδότες σε βάρος του ιδρώτα των εργαζομένων, δηλαδή της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων τους. 

Η κυβέρνηση δηλώνει ότι θα εξασφαλίσει τη «χρηστή διαχείριση» της περιουσίας των ταμείων κάνοντας αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο της λειτουργίας τους, για παράδειγμα με το να διορίζονται οι διοικήσεις τους από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Δηλαδή ο λύκος να φυλάει τα πρόβατα. Αλλες προτάσεις λένε ότι η βουλή πρέπει να εγκρίνει και να ελέγχει τους διορισμούς των ΔΣ των Ταμείων. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η βουλή ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο στα σκάνδαλα, το παράδειγμα των «μιζών» για τα εξοπλιστικά προγράμματα είναι πολύ πρόσφατο.

Η λύση που πρέπει να διεκδικήσουν τα συνδικάτα πρέπει να είναι σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Οι εργαζόμενοι είναι ο κύριος χρηματοδότης των ταμείων με τις εισφορές τους –η συμβολή του κράτους και των εργοδοτών είναι μικρή ακόμα και όταν πληρώνουν και δεν εισφοροδιαφεύγουν. Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, λοιπόν, πρέπει να διοικούν τα Ταμεία να ορίζουν οι ίδιοι και τα σωματεία τους τις διοικήσεις τους, όχι απλά να στέλνουν μερικούς εκπροσώπους με μοναδικό ρόλο να βάζουν την υπογραφή τους. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί πραγματικά ότι η περιουσία των εργαζόμενων δεν θα καταλήγει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις φούσκες του χρηματιστήριου και σε κάθε άλλον αετονύχη επενδυτή. 

Τα ασφαλιστικά Ταμεία έχουν μια τεράστια κινητή και ακίνητη περιουσία. Η διαχείρισή της δεν πρέπει να είναι υπόθεση ούτε των γιάπηδων των χρηματιστηριακών αλλά ούτε και των μεγάλων τραπεζών που μπορεί να υπόσχονται «ασφαλείς αποδόσεις», δηλαδή του κάθε Αράπογλου ή Λάτση. Θέλουμε τα ταμεία να περάσουν στον έλεγχο των εργαζόμενων σαν το πρώτο βήμα για να περάσει όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα στον δημόσιο έλεγχο των εργαζόμενων και της κοινωνίας. Μ’ αυτή την προοπτική να δώσουμε τους αγώνες μας ενάντια στα σκάνδαλα της αγοράς και την κυβέρνηση της ΝΔ.