"Τώρα είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχασαν την μεγαλύτερη ευκαιρία που είχαν για να ξεπεράσουν την κρίση" έγραφε χαρακτηριστικά την επομένη η εφημερίδα Financial Times, η πιο "έγκυρη" εφημερίδα των αφεντικών στην Ευρώπη.
Η σύνοδος ήταν πράγματι άτολμη. Σε αυτό δεν έχουν άδικο. Στις Βρυξέλλες οι ηγέτες της Ευρώπης απλά επικύρωσαν όσα είχαν ήδη συμφωνήσει τα μέλη της Ευρωζώνης στις 11 Μάρτη -την ενίσχυση του "προσωρινού" Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΜΧΣ), την δημιουργία του μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ) που θα τον αντικαταστήσει μετά το 2013, τη νομοθετική επιβολή της μόνιμης λιτότητας σε όλη την Ευρώπη. Αλλά οι "λεπτομέρειες" και η τελική συμφωνία για όλα αυτά τα σχέδια αναβλήθηκαν για τον Ιούνη. Η αιτία, όμως, αυτής της "ατολμίας" δεν ήταν μόνο οι καυγάδες τους και η ανικανότητά τους: αυτό που τους ανάγκασε στην αναβολή, τους δισταγμούς και την ατολμία ήταν η πολιτική κρίση που έχει αρχίσει να χτυπάει τη μια χώρα της Ευρώπης μετά την άλλη.
Πρώτα απ’ όλα ήταν η "σφαλιάρα" της Πορτογαλίας -η πτώση της "σοσιαλιστικής" κυβέρνησης του Σόκρατες μετά την αποτυχία της να περάσει ένα ακόμα πακέτο (θα ήταν το τέταρτο μέσα σε 12 μήνες) λιτότητας και περικοπών. Τυπικά η παραίτηση του Σόκρατες προκλήθηκε από την άρνηση της δεξιάς αντιπολίτευσης να στηρίξει το νέο πακέτο περικοπών. Στην πραγματικότητα, όμως, όλοι ξέρουν ότι αυτός που ανάγκασε πραγματικά τον Σόκρατες να φύγει ήταν η οργή του κόσμου -που εκφράστηκε με ένα κύμα μεγάλων κινητοποιήσεων μέσα στις προηγούμενες βδομάδες. Η δεξιά, άλλωστε, είχε στηρίξει, χωρίς δισταγμούς και δεύτερες σκέψεις και τα τρία προηγούμενα πακέτα περικοπών: αλλά τώρα όλοι αντιλαμβάνονταν ότι, ακόμα και αν ψηφιζόταν το νέο πακέτο, η εφαρμογή του θα ήταν πολύ δύσκολη (αν όχι αδύνατη) υπόθεση.
Ναδίρ
Ύστερα είναι η Γαλλία. Στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών που έγιναν στη Γαλλία στις 27 Μάρτη το UMP, το δεξιό κόμμα του Σαρκοζί, πήρε μόλις το 20%. Στα γκάλοπ που είχαν προηγηθεί, το 68% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι αποδοκιμάζει τον πρόεδρο. Τα ποσοστά "αποδοχής" του έχουν πέσει στο ναδίρ. Οι εκλογές αυτές ήταν οι τελευταίες πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2012.
Και φυσικά είναι η ίδια η Γερμανία. Στις εκλογές στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης στις 27 Μάρτη, η "μαυροκίτρινη" συμμαχία της Μέρκελ υπέστη πραγματική πανωλεθρία, με το FDP, το νεοφιλελεύθερο κόμμα του Βεστερβέλε, του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, να καταφέρει κυριολεκτικά την τελευταία μόνο στιγμή να περάσει το όριο του 5% και να μπει στη Βουλή.
Η σύνοδος κορυφής της 25 Μάρτη έδειξε την αδυναμία τους όχι μόνο να ξεπεράσουν την οικονομική τους κρίση αλλά και να συνεχίσουν να κυβερνούν το "βασίλειό" τους.
Στις Βρυξέλλες οι ηγέτες της Ευρώπης πήγαν με ένα και μοναδικό στόχο: να σώσουν τις τράπεζες φορτώνοντας τα σπασμένα στους εργάτες. Πίσω από όλες τις λεπτομέρειες, τα ταμεία και τους μηχανισμούς στήριξης, τα σύμφωνα για την ανταγωνιστικότητα και το Ευρώ κρύβεται ένα απλό σχέδιο: να αναστυλώσουν την κερδοφορία του κεφαλαίου μέσα από την αύξηση της εκμετάλλευσης -μια επανάληψη της "επανάστασης" της Θάτσερ που κατάφερε, τη δεκαετία του 1980, μέσα από μια μετωπική αντιπαράθεση με το εργατικό κίνημα να διπλασιάσει το μερίδιο των αφεντικών στο παραγόμενο προϊόν.
Η ιστορία, όμως, δεν επαναλαμβάνεται. Η ιστορία, όπως έλεγε ο Μαρξ, γράφεται από τους ζωντανούς ανθρώπους, μέσα από τις μάχες τους ενάντια σε ηγέτες, αποφάσεις και συνθήκες που δεν ελέγχουν. Και ο παλμός της ιστορίας τις βδομάδες και τους μήνες που διανύουμε δεν γράφτηκε στους διαδρόμους των Βρυξελλών: γράφηκε στους δρόμους -στο Λονδίνο και το Βερολίνο την περασμένη εβδομάδα, στην Λισαβώνα και την Αθήνα λίγο πριν. Στο Κάιρο και την Τύνιδα λίγες βδομάδες πρωτύτερα.
Οι ηγέτες της Ευρώπης θα συνεχίσουν να απεργάζονται μαζί με τις "τρόικες" και τις κυβερνήσεις "των προθύμων" τα φριχτά τους σχέδια. Το αν θα υλοποιηθούν ή δεν θα υλοποιηθούν αυτά τα σχέδια, αυτό θα καθοριστεί μόνο από ένα: από τις αντιστάσεις μας, από τους αγώνες μας.