Ήταν μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις στην ιστορία της χώρας. Υπήρχαν αντιπροσωπείες και μπλοκ από όλα ανεξαιρέτως τα συνδικάτα της χώρας, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο. Και μαζί διαδήλωσαν πρωτοβουλίες ενάντια στις περικοπές, συνταξιούχοι, φοιτητές και άνεργοι. Σημαντική ήταν και η αντιπολεμική παρουσία με συνθήματα ενάντια στην επέμβαση στη Λιβύη.
Ο κόσμος ήταν τόσο πολύς που όταν οι ομιλίες ξεκίνησαν στο Χάιντ Παρκ, όπου κατέληξε η κεφαλή της διαδήλωσης, πολλοί ήταν αυτοί που ακόμη έφταναν στο Εμπάνκμεντ όπου βρισκόταν η ουρά της πορείας. Κομμάτια της διαδήλωσης σταματούσαν κοντά στην πρωθυπουργική κατοικία στην οδό Ντάουνινγκ για ένα μαζικό γιουχάισμα του Ντέιβιντ Κάμερον. Επί πέντε ώρες οι δρόμοι του Λονδίνου ήταν γεμάτοι από εργατικά συνθήματα, εργατικά πανό και εργατικά τραγούδια -κάθε άλλο παρά μια συνηθισμένη μέρα.
Μετά το τέλος της συγκέντρωσης που είχε καλέσει το TUC (η βρετανική ΓΣΕΕ) ακολούθησε ακόμη μια συγκέντρωση στην πλατεία Τραφάλγκαρ με πρωτοβουλία εργατικών δικτύων βάσης όπως το “Δικαίωμα στη δουλειά”, φοιτητικών συντονιστικών που ενεργοποιήθηκαν στο πρόσφατο κύμα καταλήψεων, και οργανώσεων της Αριστεράς. Το κεντρικό σύνθημα, με έμπνευση από την πλατεία Ταχρίρ, ήταν “Ο λαός απαιτεί αλλαγή καθεστώτος”. Η αστυνομία επέλεξε να επιτεθεί σε αυτή τη συγκέντρωση, χτυπώντας με ρόπαλα, περικυκλώνοντας και συλλαμβάνοντας διαδηλωτές. Οι δυνάμεις καταστολής έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να προκαλέσουν και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων τις επόμενες μέρες πρόβαλλαν τις σκηνές “βίας” με τις συγκρούσεις. Όμως ο κόσμος που συμμετείχε στις 26 του Μάρτη ήταν τόσο πολύς που δεν μπορούσε να ξεγελαστεί από τα στημένα ρεπορτάζ. Αντίθετα σε όλους τους εργατικούς χώρους υπάρχει αίσθηση επιτυχίας και ενθουσιασμού για τη συνέχεια.
Η συζήτηση για το τι πρέπει να ακολουθήσει τις 26 Μάρτη έχει ήδη ανοίξει. Ακόμα και στην ίδια τη συγκέντρωση στο Χάιντ Παρκ την καλύτερη υποδοχή πήραν όσοι τόνιζαν ότι η διαδήλωση ήταν ένα πρώτο βήμα, αλλά χρειάζεται απεργιακή συνέχεια. Υπάρχουν συνδικαλιστές, ακόμα και σε πολύ υψηλό επίπεδο, που προτείνουν την απεργιακή κλιμάκωση και την κήρυξη γενικής απεργίας. Ο Λεν ΜακΚλάσκι, επικεφαλής του Unite, του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας, μιλώντας στη συγκέντρωση του Σαββάτου είπε: “Είναι μόνο η αρχή. Χρειαζόμαστε ένα σχεδιασμό αντίστασης που θα περιλαμβάνει τη συντονισμένη απεργιακή δράση.” Ο Μαρκ Σερβότκα, γενικός γραμματέας του PCS (συνδικάτου των δημοσίων υπαλλήλων) στην τοποθέτησή του τόνισε: “Φανταστείτε τι διαφορά θα έκανε αν όλοι εμείς αντί απλά να διαδηλώνουμε όλοι μαζί, οργανώναμε μια απεργία όλοι μαζί.” Στη συγκέντρωση της Τραφάλγκαρ, ο Τζον ΜακΝτονελ, βουλευτής της αριστερής πτέρυγας του Εργατικού Κόμματος κάλεσε τo TUC «να αναλάβει τον ιστορικό του ρόλο και να μην αφήσει την κάθε απεργία να απομονώνεται. Είναι ώρα για τα συνδικάτα να προχωρήσουν σε απεργία όλα μαζί -είναι ώρα για μια γενική απεργία”. Το Εργατικό Κόμμα έχει πάρει θέση υπέρ των κινητοποιήσεων και ενάντια στην κυβέρνηση, αλλά ο νέος του αρχηγός, Εντ Μίλιμπαντ είπε ότι “κάποιες τουλάχιστον περικοπές είναι απαραίτητες”.
Την κινητοποίηση ενοποιούσε το αίτημα να σταματήσουν οι περικοπές στο δημόσιο τομέα, από την εκπαίδευση και την υγεία, μέχρι τους δήμους και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Αλλά την ίδια ώρα, υπήρχαν κομμάτια που έχουν να αντιμετωπίσουν και πιο ειδικές μάχες, όπως οι Ταχυδρομικοί που δεν θέλουν να επιτρέψουν την ιδιωτικοποίηση στο χώρο τους. Οι εκπαιδευτικοί (τα συνδικάτα NUT και UCU) μαζί με τους δημόσιους υπαλλήλους ξεκινάνε διαδικασίες για κήρυξη μιας κοινής απεργίας στις 30 Ιούνη. 700 χιλιάδες εργαζόμενοι σε 24ωρη απεργία θα είναι ένα σημαντικό βήμα προς τα μπρος. Οι σύντροφοι του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (SWP) δίνουν τη μάχη για να περάσει η απεργιακή απόφαση από όλα τα σωματεία, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, ταυτόχρονα με τη συνολικότερη πίεση πάνω στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να κηρύξει γενική απεργία, μέσα από ψηφίσματα και αποφάσεις σωματείων και ομοσπονδιών.