Πάνω από μισό εκατομμύριο κόσμου ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της «Συλλογικότητας για μια Απεργία των Γυναικών» στις 14 Ιούνη. 70.000 στη Ζυρίχη, 40.000 στη Βέρνη, 40.000 στη Βασιλεία, 50.000 στη Λωζάνη και πάνω από 20.000 στη Γενεύη. Η συμμετοχή ήταν εξίσου μεγάλη και σε πολλές μικρότερες πόλεις, όπως 12.000 στη Σιόν, στο Φριμπούρ και στο Νοϊσατέλ. Η μόνη πιο μεγάλη κινητοποίηση στην ιστορία της χώρας είναι αυτή της μοναδικής γενικής απεργίας του 1918. Το αίτημα που σίγουρα ένωσε όλον αυτόν τον κόσμο, γυναίκες και άντρες όλων των γενιών, μετανάστριες και μετανάστες, ήταν αυτό της ισότητας μισθών και συντάξεων και των παροχών υπηρεσιών (παιδικοί σταθμοί, μονάδες δημιουργικής απασχόλησης). Τα συνθήματα, όμως, άνοιγαν μια σειρά από διεκδικήσεις ενάντια στο σεξισμό και τη σεξιστική βία, την ομοφοβία και τη τρανσοφοβία, την σεξουαλική καταπίεση κ.α. 

Απεργία

Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία αυτού του κινήματος ήταν η επανανομιμοποίηση της λέξης και της έννοιας της απεργίας. Σε μια χώρα που τα αφεντικά έχουν επιβάλει ότι απαραίτητος όρος υπογραφής κάθε συλλογικής σύμβασης είναι η αποδοχή από τα συνδικάτα της εργασιακής ειρήνης και όπου τα συνδικάτα είναι ένας γραφειοκρατικοποιημένος μηχανισμός με επαγγελματικό προσωπικό και χωρίς αντιπροσώπους από τους χώρους δουλειάς, το να απεργήσει κανείς είναι πολύ σπάνιο και δύσκολο, καθώς οι προϋποθέσεις για να μην βγει μια απεργία παράνομη είναι πολλές και χρονοβόρες και οι συνέπειες βαριές. Απεργίες κάνουν οι Γάλλοι, λέμε έδώ. Κι όμως απέργησαν χιλιάδες. Δεκάδες σχολείων και υπηρεσιών έμειναν κλειστά, εκατοντάδες χώροι έκαναν στάση εργασίας έστω και λίγων λεπτών, ενημερώσεις ή εκεί που ήταν αδύνατο οι υπάλληλοι φορούσαν μωβ παρά τις απειλές σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και για απολύσεις!

1991

Η ταινία Θεϊκή Πρόνοια της Πέτρα Βόλπε παρουσιάζει λαμπρά το πως κερδήθηκε με αγώνες το δικαίωμα των γυναικών στην Ελβετία να ψηφίζουν, μόλις το 1971. 20 χρόνια μετά, όμως, στις 14 Ιούνη του 1991 η αντίστοιχη ΓΣΕΕ (UNIA) καλούσε σε απεργία γιατί το δικαίωμα στην ισότητα, ψηφισμένο το 1981, καταπατούνταν από τα αφεντικά αλλά ακόμα και στο δημόσιο τομέα και την τοπική αυτοδιοίκηση. Τότε πάνω από μισό εκατομμύριο εργαζομένων είχαν κινητοποιηθεί. Αυτός είναι και ο λόγος που το γυναικείο κίνημα διάλεξε τις 14 Ιούνη και όχι την 8 Μάρτη για τη φετινή απεργία, η οποία εάν και έχει τις αναφορές της σε εκείνη του 1991 πήρε την έμπνευση και τη δύναμή της από τις τεράστιες κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων στην Ισπανία, την Ιταλία αλλά και τη Νότιο Αμερική. 

Από τα κάτω

Σε αντίθεση με το 1991, η φετινή 14 Ιούνη δεν οργανώθηκε από τα πάνω, από τα μεγάλα συνδικάτα, αλλά από τα κάτω. Πριν από ένα χρόνο, μετά από ένα κάλεσμα ακτιβιστριών της Αριστεράς και συνδικαλιστριών βάσης, που είχαν δουλέψει μαζί για το δημοψήφισμα ενάντια στην αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης των γυναικών στα 65, περίπου εκατό γυναίκες συναντήθηκαν στη Λωζάνη και αποφάσισαν να πάρουν την πρωτοβουλία και να οργανώσουν αυτή την ημέρα. Φάνταζε αδύνατο. Δρώντας τοπικά η πρωτοβουλία ρίζωσε αρχικά σε Λωζάνη και Γενεύη, πόλεις όπου και το εργατικό κίνημα είναι παραδοσιακά πιο δυνατό. Προχώρησε στη σύνταξη και δημοσιοποίηση ενός μανιφέστου 19 σημείων που άγγιζαν όλες τις πτυχές της καταπίεσης των γυναικών και σε ένα κάλεσμα. Όταν το Σεπτέμβρη το μπλοκ της πρωτοβουλίας κατέβαινε στη Βέρνη στην ετήσια συμβολική διαδήλωση της UNIA δεν ήταν καλοδεχούμενο. Χάρη όμως στην υπομονετική δουλειά των συνδικαλιστριών, πρώτα το συνδικάτο του δημοσίου και ύστερα η UNIA στήριξαν την απεργία χωρίς όμως ποτέ να την οργανώσουν. Εκεί όπου υπήρχαν ενεργές συνδικαλίστριες, όπως στην ωρολογοποιία του καντονιού του Βο, γνωστή για τη σκληρότητα των αφεντικών, η συμμετοχή ήταν ιστορική. Το κίνημα σιγά σιγά απλώθηκε σε δεκάδες πόλεις διασχίζοντας τα γλωσσικά σύνορα στο εσωτερικό της χώρας. Τους δύο τελευταίους μήνες οι ομάδες πολλαπλασιάζονταν σε γειτονιές και εργατικούς χώρους. Οργανωτικές συναντήσεις, ανοιχτές μόνο στις γυναίκες ξεφύτρωναν παντού και από δίπλα τους άρχισαν να δημιουργούνται τοπικές αλληλέγγυων αντρών. Εάν και οργανωτικά το κίνημα ήταν αποκλειστικά γυναικείο, τελικά ανοίχτηκε σε όλους και όλες και χιλιάδες εργάτες και εργάτριες βάδισαν μαζί. 

Οι διαστάσεις που πήρε ανάγκασαν πολιτικούς ακόμα και της δεξιάς να στηρίξουν στα λόγια. Τα ΜΜΕ που αρχικά επιτίθονταν ενορχηστρωμένα στο κίνημα λέγοντας ότι κυριαρχούταν από την άκρα αριστερά και ότι δεν αφορούσε όλες τις γυναίκες και ότι ήταν ενάντια στους άντρες, αναγκάστηκαν τους τελευταίους μήνες να το αγκαλιάσουν προσπαθώντας βέβαια συγχρόνως να το δαμάσουν και να στρογγυλέψουν όλα τα αιτήματα. Την ίδια στιγμή, τα αφεντικά θύμιζαν διαρκώς ότι η απεργία θα ήταν παράνομη.

Ήταν μια μέρα που θα γραφτεί στις πρώτες σελίδες της ιστορίας του εργατικού και γυναικείου κινήματος της χώρας και που έδωσε μεγάλη έμπνευση. Έμπνευση που η αριστερά πρέπει και μπορεί να μετατρέψει σε οργανωμένη αντίσταση στις βίαιες επιθέσεις που η άρχουσα τάξη έχει στα σκαριά. 

Η Μαρίζα στην απεργία

Διαβάστε επίσης 

Θα τα βρείτε στο

Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο
www.marxistiko.gr
Φειδίου 14 πίσω από Τιτάνια-ΡΕΞ τηλ. 2105247584