Διεθνή
Bρετανία: Διαδηλώσεις από την πρώτη μέρα

Με διαδηλώσεις στην Ντάουνινγκ Στριτ στο Λονδίνο αλλά και σε άλλες πόλεις της Βρετανίας υποδέχτηκαν από την πρώτη κιόλας μέρα την εκλογική νίκη του Μπόρις Τζόνσον, εργαζόμενοι, συνδικαλιστές, ακτιβιστές ενάντια στην κλιματική αλλαγή, το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα. Το κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνει βασικά σημεία από το άρθρο του Τσάρλι Κίμπερ που δημοσιεύθηκε στις 13/12, την επομένη των εκλογών στην εφημερίδα Socialist Worker.

Oι Συντηρητικοί κέρδισαν μια σημαντική πλειοψηφία στο κοινοβούλιο μετά τις γενικές εκλογές της Πέμπτης. Εξέλεξαν 365 βουλευτές ενώ το Εργατικό Κόμμα 203. Το Σκωτικό Εθνικό Κόμμα σάρωσε εκλέγοντας 48 βουλευτές σε σύνολο 59 στη Σκωτία. Η ψήφος των συντηρητικών σε ολόκληρη τη Βρετανία ήταν μόλις 1,2% υψηλότερη σε σύγκριση με το 2017.

Όμως, οι ψήφοι που πήρε το Εργατικό Κόμμα μειώθηκαν σχεδόν κατά 8% και οι Τόρις κατάφεραν να εκλέξουν βουλευτές σε περιφέρειες που ήταν εκλογικά οχυρά των Εργατικών, ακόμη και σε περιοχές που δεν είχαν προηγουμένως εκλέξει ποτέ ξανά βουλευτή του Συντηρητικού κόμματος σε γενικές εκλογές. Ο Τζέρεμι Κόρμπιν δήλωσε ότι δεν πρόκειται να οδηγήσει το Εργατικό Κόμμα σε επόμενες εκλογές και του ασκείται έντονη πίεση να παραιτηθεί. 

Χρειάζεται άμεσα να χτίσουμε την αντίσταση αλλά και να εξηγήσουμε αυτήν την ήττα. 

Όταν το Εργατικό Κόμμα παλαιότερα έχασε τις εκλογές κάτω από την ηγεσία του Γκόρντον Μπράουν ή του Εντ Μίλιμπαντ, η αριστερά του μπορούσε να εξηγήσει αυτές τις ήττες γιατί ήταν άμεσα δεμένες με τις πολιτικές λιτότητας που ακολουθούσε η δεξιά του πτέρυγα.  Αυτό δεν ίσχυε αυτήν τη φορά. Η αλήθεια είναι ότι η δεξιά πτέρυγα των Εργατικών έκανε ό,τι μπορούσε να σαμποτάρει την προεκλογική εκστρατεία του Κόρμπιν. Αλλά βέβαια η δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος και η εσωτερική αντιπολίτευση στον Κόρμπιν δεν προέκυψε χθες. Ο Κόρμπιν σίγουρα θα μπορούσε να είναι πιο αιχμηρός στα ντιμπέιτ που είχε με τον Τζόνσον πάνω στις ευθύνες για την καταστροφή του Γκρένφελ Τάουερ ή πάνω στις πολιτικές λιτότητας, και τις ρατσιστικές και ομοφοβικές δηλώσεις του δεύτερου. Αλλά πρέπει να κοιτάξουμε βαθύτερα. 

Το Mπρέξιτ ήταν βασικό ζήτημα. Κατάφερε να διασπάσει την εργατική τάξη, δίνοντας τη δυνατότητα σε έναν απατεώνα σαν τον Τζόνσον να εμφανίζει τον εαυτό του σαν τον φίλο των απλών ανθρώπων ενάντια στις ελίτ.

Τα τελευταία δύο χρόνια το Εργατικό Κόμμα μετακινήθηκε όλο και πιο κοντά σε μια θέση υπέρ της παραμονής στην ΕΕ και έφτασε να καλέσει τελικά σε δεύτερο δημοψήφισμα. Ήταν μια μεγάλη μετατόπιση από την αρχική του θέση του 2017 ότι το “Εργατικό Κόμμα αποδέχεται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και θα αναζητήσει τρόπους να ενώσει τη χώρα γύρω από από μια συμφωνία εξόδου που θα δουλέψει υπέρ όλων των κοινοτήτων της Βρετανίας”.  

Lexit

Αυτή η μετατόπιση ήταν καταστροφική. Αποξένωσε μαζικά εκείνους που είχαν ψηφίσει έξοδο από την ΕΕ. Η ψήφος στο Εργατικό Κόμμα έπεσε κατά μέσο όρο 10% στις περιοχές που ήταν υπέρ της εξόδου -παρόλο που έπεσε και 6% στις περιοχές που ήταν υπέρ της παραμονής. Η θέση του Lexit, για ένα Μπρέξιτ των Εργατών με αριστερό πρόσημο, μπορεί να έγινε αντικείμενο ειρωνείας από πολλούς μέσα στο Εργατικό Κόμμα, αλλά τελικά ήταν η σωστή θέση. 

Η υποχώρηση της ηγεσίας των Εργατικών κάτω από τις πιέσεις που κατηγορούσαν τον Κόρμπιν για αντισημιτισμό ήταν επίσης καταστροφική. Αντί να πουν ότι δεν είναι αντισημιτισμός να είσαι κατά του σιωνισμού και του Κράτους του Ισραήλ, στην ουσία πρόδωσαν τους Παλαιστίνιους.  

Η άνοδος του Κόρμπιν στην ηγεσία των Εργατικών έδωσε μια μεγάλη ώθηση στην Αριστερά αλλά δεν μεταφράστηκε σε αγώνες καθώς προτάχθηκε η προβολή της κοινοβουλευτικής δραστηριότητας του κόμματος. Δεν οργανώθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις ή απεργίες και ακόμη και όταν οι Συντηρητικοί φαίνονταν να ρίχνουν το καράβι τους στα βράχια, δεν υπήρχε απάντηση ούτε στους δρόμους ούτε στους χώρους δουλειάς. Όταν πριν ένα χρόνο η συμφωνία εξόδου της Μέι γνώριζε μια από τις μεγαλύτερες κοινοβουλευτικές ήττες δεν έγινε καμιά απόπειρα να οργανωθούν μαζικές κινητοποιήσεις που θα έριχναν τους συντηρητικούς. Όταν στη συνέχεια ο Τζόνσον βρισκόμενος σε αδιέξοδο πρότεινε εκλογές στις 14 Οκτώβρη, το Εργατικό Κόμμα προτίμησε να κάνει συμμαχίες με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες και άλλους προκειμένου να σταματήσουν ένα Μπρέξιτ χωρίς συμφωνία από το να πάνε στις κάλπες. 

Σε τελική ανάλυση το πρόβλημα βρίσκεται στην κυρίαρχη μέσα στο Εργατικό Κόμμα ιδέα ότι το κοινοβούλιο αποτελεί την πρώτη του και βασική προτεραιότητα. Γι' αυτό χρειαζόμαστε μια ανεξάρτητη επαναστατική οργάνωση. Ο Τζόνσον έχει να αντιμετωπίσει μια σειρά από σοβαρά προβλήματα. Το Μπρέξιτ θα χρειαστεί πολλές ακόμη διαπραγματεύσεις και πολλοί από αυτούς που τον ψήφισαν θα δουν τις όποιες προσδοκίες τους να διαψεύδονται. Νέα οικονομικά σοκ μπορεί να χτυπήσουν ξανά την παγκόσμια οικονομία και την Βρετανία.  

Χρειαζόμαστε σήμερα δράση που να οργανώσει τους αγώνες και όχι δικαιολογίες.  

Το κίνημα στη Γαλλία δείχνει πόσο γρήγορα μπορούν να πάρουν μεγάλες διαστάσεις οι αγώνες ακόμα και μετά από μια εκλογική ήττα.