Ο Αμπντελματζίντ Τεμπούν ορκίζεται νέος πρόεδρος της Αλγερίας αυτή τη βδομάδα, αλλά το κίνημα που συγκλονίζει τη χώρα εδώ και 44 βδομάδες δεν τον αναγνωρίζει και συνεχίζει τη μάχη για την ανατροπή ολόκληρου του καθεστώτος. Ο ξεσηκωμός ξεκίνησε στις αρχές του 2019 όταν κυκλοφόρησε μήνυμα του προέδρου Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα ότι θα είναι υποψήφιος (δηλαδή σίγουρος πρόεδρος) για 5η θητεία.
Ο Μπουτεφλίκα ήταν ήδη εξαφανισμένος για χρόνια λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά φάνηκε πως το καθεστώς δεν είχε εναλλακτική λύση από το να συνεχίσει με τον ίδιο επικεφαλής. Οι δρόμοι της Αλγερίας άρχισαν να γεμίζουν με κόσμο και συγκροτήθηκε το πιο συμπαγές και διαρκές κίνημα μετά την απελευθέρωση από τη Γαλλία. Το καθεστώς προσπάθησε να βρει ενδιάμεσες λύσεις, αλλά τελικά ο Μπουτεφλίκα παραιτήθηκε στις 2 Απρίλη.
Το κίνημα δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω. Κάθε Παρασκευή συνέχισε να πλημμυρίζει τη χώρα απαιτώντας να φύγουν όλοι, να ξηλωθεί όλο το σύστημα του κράτους που είχε εκπρόσωπο τον Μπουτεφλίκα. Την τελική διέξοδο διαφυγής το σύστημα προσπάθησε να τη βρει μέσω των εκλογών, όμως το κίνημα στο σύνολό του μποϊκοτάρισε τις εκλογές, καταγγέλλοντας ότι γίνονται σε συνθήκες ανελευθερίας και έχουν μόνο στόχο να νομιμοποιήσουν το καθεστώς. Μιλήσαμε με τον Αμίν Λιμάμ, Αλγερινό αγωνιστή από την Καμπυλία, την περιοχή των Αμαζίγ (Βερβέρων), μια ζώνη που βρίσκεται στην πρωτοπορία των αγώνων.
“Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν κάθε Παρασκευή. Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου δεν συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία. Παραδοσιακά, ο στρατός ψηφίζει μέσα στα στρατόπεδα. Τώρα όμως τους μοιράσανε σε κανονικά εκλογικά τμήματα, για να παρουσιάσουν φωτογραφίες με κόσμο να ψηφίζει.
Ο τρόπος με τον οποίο οργανώθηκαν οι εκλογές επιβεβαίωσαν στον κόσμο ότι το καθεστώς δεν θέλει να αλλάξει, όσα και αν δήλωναν τους τελευταίους μήνες. Συνεχίζουν να ελέγχουν απολύτως όλα τα ΜΜΕ και να διοχετεύουν την προπαγάνδα τους σε παντελή αντίθεση με την πραγματικότητα. Αυτό που θέλησαν να κάνουν ήταν μόνο να ανανεώσουν το σύστημα με καινούργια πρόσωπα. Όμως και οι πέντε υποψήφιοι ανήκουν στο βαθύ καθεστώς, υπουργοί και πρωθυπουργοί του Μπουτεφλίκα. Ο Τεμπούν υπήρξε και υπουργός και πρωθυπουργός. Ο Αλί Μπενφλίς, που από μερικά διεθνή ΜΜΕ παρουσιαζόταν σαν υποψήφιος `κοντινός στο κίνημα` ήταν ο πρωθυπουργός που το 2001-2002 απαγόρευσε τις απεργίες στο Αλγέρι και δολοφόνησε 126 ανθρώπους στην Καμπυλία.
Το κίνημα απάντησε ότι δεν πάμε σε εκλογές όσο έχουμε κόσμο στις φυλακές που κρατείται για λόγους ιδεολογικούς, ή γιατί συμμετείχε στις διαδηλώσεις. Δεν πάμε σε εκλογές όσο κάθε Παρασκευή έχουμε καταστολή στους δρόμους. Γι’ αυτό και η διαδικασία ήταν μια αποτυχία. Στην Καμπυλία δεν πήγε κανένας να ψηφίσει, το κίνημα είχε ελέγξει τα περισσότερα εκλογικά κέντρα και δεν επέτρεψε να στηθούν κάλπες. Η κατάσταση εκεί δείχνει ότι το καθεστώς έχει χάσει μεγάλο μέρος της δυνατότητάς του να ελέγχει.
Αποσχιστικές τάσεις
Στην Καμπυλία έχουν αυξηθεί και οι αποσχιστικές τάσεις στη διάρκεια αυτής της χρονιάς. Το καθεστώς χρησιμοποίησε την προπαγάνδα του διχασμού και του μίσους ενάντια στους Αμαζίγ. Απαγόρευσαν τις σημαίες, προσπάθησαν να πουν ότι πίσω από το κίνημα βρίσκονται οι “αποσχιστικές δυνάμεις” που παίζουν το παιχνίδι ξένων δυνάμεων. Αλλά αυτές τις μέρες στις διαδηλώσεις σε άλλα σημεία της Αλγερίας, ακούγεται το σύνθημα “Είμαστε όλοι παιδιά του Αμιρούς”, του ήρωα της αλγερινής Αντίστασης κατά των Γάλλων. Είναι σύνθημα που στέλνει μήνυμα ότι δεν θα μας διχάσετε (ο Αμιρούς ήταν από την Καμπυλία). Και στις μεγάλες πόλεις με αραβικό πληθυσμό, εκτός Καμπυλίας, η συμμετοχή στις εκλογές ήταν ελάχιστη. Η αδυναμία φάνηκε και αλλού. Δεν κατάφεραν να οργανώσουν μεγάλες συγκεντρώσεις των υποψηφίων, ούτε ντιμπέιτ, ούτε κανενός είδους δημόσιο διάλογο για τις διαφορετικές πολιτικές μεταξύ των υποψηφίων.
Τώρα υπάρχουν εξελίξεις στο εσωτερικό του καθεστώτος. Υπάρχει συζήτηση αν θα βγάλουν από τη φυλακή τους καπιταλιστές που έβαλαν όταν ξεκίνησε το κίνημα. Ο στρατός κινήθηκε εκείνες τις μέρες εναντίον ενός μέρος των επιχειρηματιών, προσπαθώντας να δείξει ότι θέλει να τα βάλει με τη διαφθορά του καθεστώτος. Τώρα όμως θέλουν να τα ξαναβρούν και να πουν ότι οι εκλογές έλυσαν τα προβλήματα. Ξεκίνησαν ένα νέο γύρο καταστολής. Αυτή τη στιγμή επιτίθενται βάρβαρα στον κόσμο που διαδηλώνει στο Οράν. Είναι όλοι τους μια μαφία, και ο στρατός πρώτος μεταξύ όλων. Λείπουν δισεκατομμύρια ευρώ από τα δημόσια ταμεία και τα περισσότερα έχουν φαγωθεί από το στρατό.
Οι ευρωπαϊκές χώρες κάνουν ότι δεν τα βλέπουν όλα αυτά. Γιατί γι΄αυτούς η Αλγερία είναι από τη μια μεριά το φυσικό αέριο και οι αγωγοί που εξασφαλίζουν ‘ενεργειακή ασφάλεια’ στην Ευρώπη. Και από την άλλη είναι οι συμφωνίες για τον περιορισμό της ‘παράνομης μετανάστευσης’. Η Ρωσία επίσης ήταν ο παραδοσιακός προστάτης του καθεστώτος, αλλά τα τελευταία χρόνια του Μπουτεφλίκα το είχαν αγκαλιάσει και οι ΗΠΑ. Οι αγώνες θα συνεχιστούν μέχρι να φύγει όλο αυτό το καθεστώς”.
Ο Αμίν Λιμάμ μίλησε στον Νίκο Λούντο