και οι φοιτητές

Ο Ομάρ είναι φοιτητης του τμήματος ΜΜΕ στο Κάιρο:

“Ολη η ενεργεια και ο ακτιβισμός των φοιτητών βγήκε στο προσκήνιο τις μέρες της επανάστασης. Τώρα υπάρχουν δύο απόψεις. Μία που λέει ότι η επανάσταση τελείωσε και πρέπει να επιστρέψουμε στην ομαλότητα. Και η δική μας που λέμε ότι η επανάσταση ανέτρεψε τις κορυφές του καθεστώτος αλλά πρέπει να συνεχισουμε μέσα στους χώρους μας. Ο πρόεδρος του τμήματός μας ηταν ο βασικός πολιτικός σύμβουλος του Μουμπάρακ και απαιτούμε να φύγει. Βρισκόμαστε στην 74η μέρα της κατάληψης. Οι αρχές προσπάθησαν να εξαγοράσουν φοιτητές με υποσχέσεις ότι θα τους βρουν δουλειές σε μεγάλες εφημερίδες. Την 18η μέρα ήρθε η στρατιωτική αστυνομία. Μας χτύπησαν άγρια, έκοψαν το ηλεκτρικό και μας πήραν τα λάπτοπ. Αργότερα μας επιτέθηκαν σεκιουριτάδες με ξύλο και μηνύσεις. Βρίσκομαι υπό δίωξη για απόπειρα δολοφονίας. Ολα αυτά δείχνουν ότι η επανάσταση είναι μισή. Όμως η ορμή που έχει αποκτήσει το κίνημα δεν σταματάει. Για χιλιάδες φοιτητές, αυτή είναι η πρώτη τους συμμετοχή σε οποιαδήποτε κινηματική διαδικασία. Με την αρχή του νέου εξαμήνου θα είμαστε έτοιμοι για περισσότερες μάχες.”

Ο σύντροφος που συντονίζει τη συζήτηση θυμίζει στον Ομάρ ότι ξέχασε κάτι σημαντικό: “Εφτά χιλιάδες φοιτητές από τις εστίες κατέβηκαν σε διαδήλωση συμπαράστασης γύρω από την κατάληψη των ΜΜΕ”.

Ο Μουστάφα είναι φοιτητής του Πανεπιστημίου Άιν Σαμς. Ο αδερφός του βρίσκεται υπό κράτηση από το στρατό. “Πριν από την επανάσταση στους φοιτητικούς συλλόγους συμμετείχαν μόνο οι πολιτικοποιημένοι. Τώρα οι παραδοσιακές ηγεσίες είναι μειοψηφία. Χρειάζεται όμως οργάνωση ώστε παραδείγματα σαν των ΜΜΕ να μεταφέρονται παντού. Το κύριο ζήτημα είναι η σύνδεση με το τι συμβαίνει έξω από τα Πανεπιστήμια. Ο στρατός φοβάται το φοιτητικό κίνημα γιατί οι φοιτητές μπορούν να γίνουν το κέντρο της πολιτικής συζήτησης για όλα τα μεγάλα θέματα. 30 οργανωμένοι επαναστάτες σε ένα Πανεπιστήμιο αρκούν για να οργανωθούν τεράστια γεγονότα.”

Η Νάχλα είναι φοιτήτρια στο Πανεπιστημιο της Αλεξάνδρειας, όπου όπως σχολιάστηκε οι φοιτητές έχουν καταφέρει να κερδίσουνε μεγαλύτερα περιθώρια δράσης. “Στην Αλεξάνδρεια φτιάξαμε το κίνημα Χάκι 'Το δικαίωμά μου'. Κάνουμε καταλήψεις και διαδηλώσεις. Καταφέραμε πράγματα γιατί δέσαμε τα αιτήματά μας με το τι συμβαίνει έξω. Συμμετείχαμε στο κίνημα για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Και θα συνεχίσουμε γιατί ούτε ελευθερία, ούτε κοινωνική δικαιοσύνη έχουμε. Μια από τις μεγάλες πρωτοβουλίες είναι για την αλλαγή του κανονισμού στα πανεπιστήμια που είναι ίδιος από την εποχή του Σαντάτ. Θέλουμε να εκλέγουμε τους προέδρους των τμημάτων και να μη διορίζονται από το κράτος. Έχουμε ανακαλύψει ότι τα αιτήματα, η οργάνωση και η ενότητα είναι δύναμη. Αυτό είναι το μάθημα της πλατείας Ταχρίρ που φέρνουμε μέσα στα Πανεπιστήμια.”