Ο Λ. Κύρκος εντάχθηκε στις γραμμές της αριστεράς και του ΚΚΕ από τα πολύ νεανικά του χρόνια. Φυλακίστηκε στη διάρκεια του Εμφυλίου και το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο, μαζί με τον Μανώλη Γλέζο. Στα επόμενα χρόνια έγινε ηγετικό στέλεχος και βουλευτής της ΕΔΑ. Το 1968 όταν διασπάστηκε το ΚΚΕ, ο Κύρκος βρέθηκε στην ηγεσία της «ευρωκομμουνιστικής» πτέρυγας, του ΚΚΕ Εσωτερικού. Το 1987 η πλειοψηφία του κόμματος άλλαξε όνομα σε «Ελληνική Αριστερά» και ως πρόεδρός της ο Κύρκος ήταν συμπρόεδρος του ενιαίου Συνασπισμού με τον Χ. Φλωράκη του ΚΚΕ. Έμεινε στον Συνασπισμό μέχρι το 2010 όταν με δήλωσή του έκφρασε την υποστήριξή του στην «Δημοκρατική Αριστερά» του Κουβέλη.
Νήμα
Το νήμα που διαπερνάει όλη την πορεία του Κύρκου είναι η μετακίνηση προς τα δεξιά. Στην ΕΔΑ της δεκαετίας του ’60 ήταν από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής που έκανε την Αριστερά ουρά της Ενωσης Κέντρου. Στις αναμνήσεις πρόβαλε ως δείγμα της ωριμότητας της Αριστεράς τα «πέντε σημεία» που πρότεινε η ΕΔΑ στις αρχές του 1966 –το ένα ουσιαστικά τη δέσμευε ότι δεν θα θέσει ζήτημα κατάργησης της μοναρχίας.
Στη μεταπολίτευση το ΚΚΕ Εσωτερικού αναζητούσε συμμαχίες με τη «φωτισμένη Δεξιά» την περίφημη ΕΑΔΕ. Και βέβαια, το κορυφαίο «επίτευγμα» του ενιαίου Συνασπισμού ήταν η συγκυβέρνηση με τη ΝΔ –στη κυβέρνηση Τζανετάκη- και κατόπιν η συμμετοχή στην «Οικουμενική» μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ: αντί για «κάθαρση» από τα σκάνδαλα του Κοσκωτά και του ΠΑΣΟΚ φτάσαμε στην σκανδαλώδη κυβέρνηση του Μητσοτάκη.
Όχι ότι ο Κύρκος ήταν ο «κακός δαίμονας» που επέβαλε μόνος του αυτές τις επιλογές. Τις μοιράζονταν όλες οι ηγεσίες της Αριστεράς, κι αυτές που δήλωναν ότι πολεμούσαν τους «αναθεωρητές» και «οπορτουνιστές». Όμως, ο Κύρκος ξεχώριζε για τη συνέπεια λόγων και έργων.
Δεν είναι παράξενο λοιπόν που ο Μητσοτάκης επαίνεσε το «ανοικτό πνεύμα χωρίς αγκυλώσεις» του Κύρκου, ο Βενιζέλος μίλησε για «εμβληματική φυσιογνωμία του ανανεωτικού αριστερού λόγου βασική παράμετρος του οποίου ήταν πάντα η στρατηγική της εθνικής ενότητας», ο Σαμαράς αναφέρθηκε στην «πολιτική κληρονομιά του» και τα φασισταριά του ΛΑΟΣ έχουν το θράσος να μας λένε ότι «πάντα συμβούλευε το σωστό».
Η Αριστερά αξίζει πολύ περισσότερα από τέτοιους «φίλους» και τους επαίνους τους.