Ένα χρόνο ακριβώς μετά, το Γενάρη του 2011 η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με την κατάληψη της Νομικής από τους τριακόσιους μετανάστες από την Κρήτη που ζητούσαν τη νομιμοποίησή τους. Παρά την αποκρουστική ρατσιστική υστερία και την γκαιμπελική προπαγάνδα εκείνων των ημερών, που δεν σταμάτησαν όσες μέρες κράτησε η κατάληψη να ζητάνε αίμα και είσοδο των ΜΑΤ στη Νομική, τελικά η υπόθεση έληξε με συμβιβασμό και δεν υπήρξε εισβολή.
Το παραπάνω παράδειγμα δείχνει ότι η απόσταση ανάμεσα στην ψήφιση ενός νόμου που καταργεί το άσυλο και στην υλοποίησή του είναι πάρα πολύ μεγάλη. Αυτό που έλειψε από την κυβέρνηση εκείνες τις μέρες των διαπραγματεύσεων στη Νομική δεν ήταν η νομική κάλυψη, αλλά ο φόβος ότι η πολιτική απόφαση να εισβάλλουν τα ΜΑΤ σπάζοντας το άσυλο μπορούσε να πυροδοτήσει μια έκρηξη και ένα πολιτικό κόστος που η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να χειριστεί. Οι λίγες σχετικά φορές που οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης έχουν σπάσει το άσυλο με οργανωμένες μαζικές επιχειρήσεις (πχ, Πολυτεχνείο 1992 και 1995) δείχνουν ότι αυτός ο φόβος κυριαρχεί από το Νοέμβρη του 1973 και μετά.
Λεονταρισμοί
Με αυτήν την έννοια, οι λεονταρισμοί και οι πανηγυρισμοί της Διαμαντοπούλου και των κολλητών της σε ΝΔ και ΛΑΟΣ για την ψήφιση της κατάργησης του ασύλου στη Βουλή είναι το λιγότερο πρόωροι. Αν αύριο, η κυβέρνηση βρεθεί αντιμέτωπη με τις φοιτητικές καταλήψεις, πόσο αποφασισμένη είναι πραγματικά να στείλει τα ΜΑΤ, τους ΔΙΑΣ τους ΔΕΛΤΑ και όλες τις υπόλοιπες ένστολες συμμορίες ανεγκέφαλων τραμπούκων να κυνηγάνε τους φοιτητές στους διαδρόμους και να κάνουν λαμπόγυαλα τα εργαστήρια πχ των Τοπογράφων ή της Ιατρικής;
Η σημερινή προπαγάνδα κυβέρνησης-ΝΔ-ΛΑΟΣ («βάνδαλοι», «καταστροφές», «εξωπανεπιστημιακοί» κλπ) δεν απέχει και πολύ από τις παλαιότερες:
“Στη Νομική του 1973 η Σύγκλητος έδωσε άδεια για την είσοδο της αστυνομίας κάνοντας λόγο για «ομάδα ελαχίστη εν σχέσει προς τον όγκον του φοιτητικού κόσμου», η οποία «προσπαθεί να εμποδίσει την άσκησιν του αναφαιρέτου δικαιώματος των φοιτητών, όπως μορφωθούν»….Την επαύριο της σφαγής του Πολυτεχνείου με απόφασή της (19/11/73) η Σύγκλητος του ΕΜΠ αποδοκίμαζε «τους προκαλέσαντας τα δραματικά γεγονότα, ως και τους καταχρασθέντας του ασύλου του Ιδρύματος», με το επιχείρημα ότι «η μεγάλη πλειονότης των συγκεντρωθέντων εντός του Ιδρύματος απετελείτο από πρόσωπα διαφόρων κατηγοριών ξένων προς το Πολυτεχνείον»…
Tον Μάιο του 1977, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευστάθιος Μπλέτσας γνωμοδότησε, έπειτα από σχετικό ερώτημα του Yπουργείου Δημόσιας Τάξης, ότι πανεπιστημιακό άσυλο δεν υφίσταται κι ότι η αστυνομία έχει δικαίωμα και καθήκον να μπαίνει όποτε θέλει στα ΑΕΙ, να παρίσταται στις φοιτητικές συνελεύσεις «εάν αυταί παρεξέκλιναν του σκοπού τους και μετατράπηκαν σε πολιτικές συναθροίσεις», καθώς και «να ανακαλύπτει και να προσαγάγει σε δίκη τους φυσικούς ή ηθικούς αυτουργούς» των «εγκλημάτων» της αφισοκόλλησης, της ανάρτησης πανό και της αναγραφής...” (από άρθρο του Α. Μανιτάκη στην Ελευθεροτυπία το 1996 στο Blog του Παραλληλογράφου).
Οση καταστολή και να χρησιμοποίησε η κυβέρνηση Καραμανλή τη δεκαετία του ‘70, ό, τι νομικά ερείσματα κι αν χρησιμοποίησε, λίγα χρόνια μετά το άσυλο έγινε νόμος του κράτους κάτω από την τεράστια δύναμη του κινήματος. Αν η Αννούλα νομίζει ότι έχει τη δύναμη να τα καταργήσει όλα αυτά, ας νομίζει. Μολών λαβέ.