Την Κυριακή 4 Γενάρη συνεδρίασε το Πανελλαδικό Συμβούλιο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (ΣΕΚ) με τη συμμετοχή εκλεγμένων αντιπροσώπων από τους τοπικούς πυρήνες του πανελλαδικά. Ήταν η καθιερωμένη συνεδρίαση στην αρχή της νέας χρονιάς με την οποία ξεκινάει η πορεία προς την ετήσια Συνδιάσκεψη του ΣΕΚ. Αλλά ήταν και μια συνεδρίαση που έγινε την επόμενη μέρα από την επίθεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Βενεζουέλα και την άμεση κινητοποίηση στην αμερικάνικη πρεσβεία. Οι εξελίξεις τρέχουν δραματικά και η συζήτηση για την περίοδο και τα καθήκοντα είναι κατεπείγουσα. Δημοσιεύουμε σε αυτό το φύλλο το άνοιγμα από την Κεντρική Επιτροπή και μερικές από τις παρεμβάσεις που ακολούθησαν.
Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είναι το πρώτο γεγονός του 2026 που δείχνει ότι η πραγματικότητα για το σύστημα σε διεθνές επίπεδο είναι σταθερότης μηδέν. Εδώ, το πραγματικό διάγγελμα για τη νέα χρονιά έρχεται από τα αγροτικά μπλόκα.
Αυτή τη φορά τα μπλόκα δεν είναι όπως τις προηγούμενες φορές. Υπάρχει ένα νέο κομμάτι που είναι πολύ πιο ριζοσπαστικό από τις παραδοσιακές ηγεσίες και έχει την απαίτηση ότι τα μπλόκα θα κλιμακώσουνε. Βλέπουμε αυτή την αγροτική νεολαία με τις μαύρες πειρατικές σημαίες που παραπέμπουν σε αυτή που έχουν χρησιμοποιήσει οι εξεγερμένοι σε πολλές χώρες την προηγούμενη χρονιά. Τη βλέπουμε με τις παλαιστινιακές μαντήλες στον λαιμό.
Αυτή η κατάσταση, που είναι γνώρισμα διεθνές ,έχει να κάνει με την κρίση του συστήματος. Δεν είναι επιφανειακή κρίση, δεν έχει να κάνει με τις δυσκολίες του ενός ή του άλλου κόμματος ή επιχείρησης. Το υπόβαθρο βρίσκεται στη μακρόσυρτη κρίση του καπιταλισμού.
Είναι πρώτα από όλα οικονομική κρίση που επηρεάζει τα πάντα.
Για παράδειγμα η ΚΑΠ γενίκευε σε επίπεδο Ε.Ε (ΕΟΚ παλιότερα) μηχανισμούς τους οποίους είχε και το ελληνικό κράτος. Ένα σύστημα επιδοτήσεων αρκετό ώστε να επιβιώνει το αγροτικό νοικοκυριό αλλά να είναι κάτω από τον έλεγχο και του κράτους και των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών. Ήταν μηχανισμός ταξικής σταθερότητας για τους από πάνω. Τώρα τα κονδύλια της ΚΑΠ από 70% έχουν πέσει στο 30% του προϋπολογισμού της Ε.Ε και μπαίνουν σε φάση νέων περικοπών για τα επόμενα χρόνια. Διότι ο προϋπολογισμός έχει την πίεση των πολεμικών δαπανών και του χρέους. Γι’ αυτό εδώ οι Βορίδηδες και όλα τα λαμόγια κάνανε αγώνα δρόμου για το τι θα αρπάξουνε.
Η οικονομική κρίση διαπλέκεται και με τις πολεμικές τους εξορμήσεις και τις πολιτικές τους κομπίνες για να σταθεροποιηθούνε σε μια κατάσταση που δεν είναι καθόλου σταθερή.
Προσπαθούν να καλλιεργήσουν την ιδέα ότι η πολεμική βιομηχανία σημαίνει ανάπτυξη. Είναι παραμύθι. Για να βγαίνει ο λογαριασμός, για να έχει το κράτος αρκετά έσοδα ώστε να καλύπτει και τις στρατιωτικές δαπάνες και να ξεπληρώνει το χρέος, πρέπει η οικονομία να τρέχει με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, να γίνονται επενδύσεις. Αυτό συνέβαινε, για συγκεκριμένους λόγους, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που ήταν μια τεράστια καταστροφή κεφαλαίου.
Ο Μαρξ έλεγε ότι οι κρίσεις οφείλονται στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους. Και ότι μετά από μια περίοδο κρίσης που καταστρέφονται κεφάλαια, επανέρχεται το ποσοστό κέρδους και ξαναρχίζουν οι επενδύσεις. Έτσι είχαμε ρυθμούς ανάπτυξης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σήμερα δεν υπάρχει αυτή η εικόνα. Η κρίση χρέους σέρνεται από το 2008. Γιατί, παρά τη νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα, έγινε μια τεράστια κρατική παρέμβαση για να σωθούν τράπεζες και επιχειρήσεις. Είχαμε κρίση χωρίς καταστροφή κεφαλαίου. Σήμερα οι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης δεν έχουν καμιά σχέση με ό,τι συνέβαινε πριν 50 κι 60 χρόνια.
Η κρίση παρατείνεται, οι ανισότητες διευρύνονται, τα κέρδη ανεβαίνουν αλλά πάνε σε φούσκες και ταυτόχρονα το κοινωνικό μεροκάματο χτυπιέται. Γι’ αυτό όλες οι κυβερνήσεις βρίσκονται σε αδιέξοδο, υποφέρουν από πολιτική κρίση.
Μπαίνουμε στο 2026 και οι συνθήκες, πολιτικά, μοιάζουν με το 2012. Τότε μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης Παπαδήμου πήγανε σε εκλογές και η ΝΔ πήρε λιγότερο από 19%. Το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει 13%. Τώρα η ΝΔ δίνει μάχη για να κρατηθεί πάνω από το 20% στις δημοσκοπήσεις και το ΠΑΣΟΚ δεν ανεβαίνει. Η διαφορά είναι ότι τότε απογειώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτό δεν υπάρχει σήμερα. Δεν υπάρχει κόμμα που να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη και να λειτουργήσει ως εκτόνωση απέναντι στη πιο μισητή κυβέρνηση.
Βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθειες για να αντιμετωπίσουν αυτό που είναι κοινός τόπος, ότι η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη. Και του Τσίπρα, για ένα μέτωπο που μπορεί και να το λένε προοδευτικό αν κι ο ίδιος προτιμάει τον όρο «νέος πατριωτισμός». Καμιά αναφορά στις παλιές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Φοβούνται την πολιτικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου και αποφεύγουν τις υποσχέσεις. Είναι πολύ ορατή αυτή η μετατόπιση στα δεξιά. Προφανώς ισχύει για το ΠΑΣΟΚ που κουβαλάει όλη την κληρονομιά της δεξιάς προσαρμογής. Το ίδιο ισχύει για όλο το φάσμα.
Δεν ελέγχουν τον κόσμο τους. Το είδαμε στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ, όπου δεν συμμετέχουν εκπρόσωποι συνελεύσεων, αλλά αντιπρόσωποι αντιπροσώπων από ομοσπονδίες. Κι όμως, και εκεί δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τον έλεγχο να μην γίνει απεργία για τον προϋπολογισμό.
Το ΚΚΕ εμφανίζεται ως η πραγματική αριστερή αντιπολίτευση και καταφέρνει να έχει άνοδο, όχι τόσο δημοσκοπικά αλλά στα συνδικάτα. Όμως, παραμένει ένα ρεφορμιστικό κόμμα. Ισχύει η διαπίστωση των μπολσεβίκων και της τρίτης διεθνούς για αυτά τα κόμματα: «Ο σοσιαλισμός είναι όραμα μακρινό, στο μεταξύ πρέπει να είμαστε προσγειωμένοι».
Αυτά είναι απαραίτητα στοιχεία ανάλυσης. Όχι για να καταγγείλουμε τους πάντες, αλλά για να εντοπίσουμε τα περιθώρια για το εργατικό κίνημα να αντιμετωπίσει αυτές τις συνθήκες. Πώς μπορεί να βρει διέξοδο η ριζοσπαστικοποίηση.
Χρειαζόμαστε αυτή την ανάλυση για να διαμορφώσουμε την ενιαιομετωπική τακτική μας. Αλλά δίπλα σε αυτήν χρειάζεται μια δεύτερη βάση, η επαναστατική στρατηγική. Ο κοινοβουλευτικός δρόμος δεν έχει δουλέψει, κι αυτό είναι εμπειρία ενός μεγάλου κομματιού της εργατικής τάξης και της νεολαίας.
Δεν είμαστε απλά προπαγανδιστές της επαναστατικής προοπτικής. Το έχουμε κάνει, και δεν θα σταματήσουμε να το κάνουμε. Το 2012 λέγαμε ότι υπάρχει μεταβατικό πρόγραμμα για να φύγουμε από τον καπιταλισμό και να περάσουμε στη σοσιαλιστική επανάσταση. Όμως, δεν είχαμε τις ρίζες και τις σχέσεις στους εργατικούς χώρους που έχουμε σήμερα.
Αυτή είναι η πρόκληση που ανοίγεται μπροστά μας για τη νέα χρονιά. Πως θα ξεδιπλώσουμε τις πρωτοβουλίες που θέλει ο κόσμος για να παλέψει. Παίζοντας αυτόν τον ρόλο έχουμε τη δυνατότητα να πάμε ένα βήμα παραπέρα αυτή την καινούργια ριζοσπαστικοποίηση, να της δώσουμε επαναστατική στρατηγική. Να σηκώσουμε το κόμμα μας στη δύναμη που απαιτείται για να μπορέσουμε να παίξουμε αυτόν τον ρόλο.
Νέα καθήκοντα
Ο Λένιν είχε δίκιο όταν περιέγραφε τις συνθήκες για μια επαναστατική κατάσταση. Διαμορφώνονται τέτοιες συνθήκες και πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η επανάσταση περιμένει πίσω από τη γωνία. Λέμε ότι οι από πάνω βρίσκονται σε κρίση οικονομική, πολιτική και ιδεολογική. Αυτό σημαίνει ότι η κυρίαρχη ιδεολογία δεν μπορεί πια να εξασφαλίσει τη διαίρεση και τη συναίνεση της εργατικής τάξης.
Σημαίνει συνθήκες όπου η εργατική πρωτοπορία το πιο μαχητικό και δυναμικό κομμάτι της τάξης μπορεί να παίρνει το πάνω χέρι, κι αυτό έχει αρχίσει να συμβαίνει. Αν αυτό το κομμάτι είναι οργανωμένο σε επαναστατικό κόμμα οι συνθήκες αλλάζουν φοβερά.
Η εργατική πρωτοπορία είναι με την Παλαιστίνη. Αλλά για να οργανωθεί μια απεργία για την Παλαιστίνη χρειάζεται ένα επαναστατικό κόμμα. Ένα μικρό κομμάτι αυτής της πρωτοπορίας έβαλε να οργανώσει στους εργατικούς χώρους μια τέτοια απεργία. Η απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 16 Δεκέμβρη είναι παράδειγμα του να παίρνεις μια πρωτοβουλία και σε αυτή να μπαίνουν όλοι. Είμαστε με το ενιαίο μέτωπο, όχι με το «εμείς, εμείς οι μόνοι συνεπείς».
Και η εργατική πρωτοπορία χαρακτηρίζεται από αντιφατική συνείδηση, όχι καθαρή συνείδηση. Τμήματα που μπορεί να είναι πρωτοπόρα απεργιακά μπορεί να είναι πιο πίσω σε άλλες μάχες του κινήματος. Η δουλειά των επαναστατών είναι να κερδίζουν κομμάτια που βρίσκονται κάτω από την επιρροή ρεφορμιστών μέσα στις μάχες αλλά και στην προοπτική. Είμαστε για την πάλη για μεταρρυθμίσεις, άλλωστε οι ρεφορμιστές έχουν παραιτηθεί από αυτήν. Αλλά θέλουμε να κερδίσουμε τον κόσμο που παλεύουμε μαζί στην επαναστατική προοπτική.
Πώς μεγαλώνει ένα επαναστατικό κόμμα; Γιατί έχει συστηματική σχέση με αυτή την πρωτοπορία όχι μόνο στις μάχες, αλλά παντού όπου ζει, δουλεύει και παλεύει. Σε αυτό βοηθάει η επαναστατική εφημερίδα. Η διακίνησή της χέρι με χέρι σημαίνει διάλογο με την εργατική πρωτοπορία. Αυτή είναι η αξία των εξορμήσεων βδομαδιάτικα με την Εργατική Αλληλεγγύη. Έτσι μάθαμε να παρεμβαίνουμε στους εργατικούς χώρους, με την εφημερίδα και όχι γιατί είχαμε κάποια επιφοίτηση.
Μεγάλωμα σημαίνει νέα μέλη. Εδώ χρειαζόμαστε τον Γκράμσι. Που έλεγε ότι κάθε μέλος του επαναστατικού κόμματος είναι «οργανικός διανοούμενος» της εργατικής τάξης.
Η κυρίαρχη τάξη διαθέτει τεράστιο κομμάτι δικών της διανοούμενων, θεσμούς, ιδρύματα, διευθυντικά στρώματα, επιθεωρητές. Η εργατική τάξη χρειάζεται τους δικούς της διανοούμενους. Κι αυτό δεν γίνεται επειδή κάποιος γράφεται απλά μέλος. Είδαμε πού καταντάνε κόμματα που λένε «γράψου με δυο ευρώ και έλα να ψηφίσεις». Χρειάζεται το κόμμα να είναι οργανωμένο. Και σε αυτή τη διαδικασία παίζουν τεράστιο ρόλο οι τοπικοί πυρήνες.
Οι τοπικοί πυρήνες οργανώνουν την καθημερινή δουλειά του κόμματος σε όλους τους χώρους. Δεν είναι ένα άθροισμα μελών, καθορίζουν και συγκεκριμενοποιούν την κομματική δουλειά. Οργανώνουν τη δράση, πρωτοβουλίες στην πάλη ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες, ενάντια στον σεξισμό, ενάντια στον πόλεμο και για αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη και στη Βενεζουέλα, για τις απεργίες.
Για να γίνουν πράξη αυτά, ο πυρήνας χρειάζεται να συζητάει συστηματικά. Χρειάζεται να συζητάει για τη στρατηγική και πως διαμορφώνονται οι συνθήκες, συζητάει για τη θεωρία. Δεν μπορεί να υπάρχει κανένας πυρήνας που να μην συνδυάζει θεωρία και πράξη. Γι’ αυτό οι πυρήνες χρειάζεται να οργανώνονται έτσι ώστε να εξασφαλίζουν τη συμμετοχή των νέων μελών και στη δράση και στη συζήτηση. Για να φτάνουν στην εμπειρία και τις ιδέες που έχουν παλιότεροι σύντροφοι/ισσες.
Οι τοπικοί πυρήνες έχουν δικές τους ηγεσίες που εξασφαλίζουν αυτή τη λειτουργία, την οργανώνουν. Οργανώνουν τη διακίνηση της εφημερίδας και του περιοδικού, την πολιτική συζήτηση. Με την εφημερίδα φτάνουμε παντού με το περιοδικό συνεχίζουμε και βαθαίνουμε τη συζήτηση.
12/12, Διαδήλωση στο Εφετείο τη μέρα της εισαγγελικής πρότασης στη δίκη της ΧΑ. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης
25/11, Διαδήλωση ενάντια στη βία κατά των Γυναικών. Φωτό: Σοφία Γαρμπή
Έχουμε μεγάλες μάχες μπροστά με πρωτοβουλίες ξεκινημένες σε όλα τα μέτωπα. Τις μάχες ενάντια στους φασίστες και την ακροδεξιά απειλή, ενάντια στον ρατσισμό για να τιμωρηθούν οι ένοχοι για την Πύλο και τη δολοφονία του Καμράν που έχει ανοίξει η ΚΕΕΡΦΑ. Τη μάχη για την απελευθέρωση των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των τρανς που την κάναμε απεργιακή και θα την ξανακάνουμε. Την αλληλεγγύη για την Παλαιστίνη και τώρα και τη Βενεζουέλα. Την πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, σε κάθε εργατικό χώρο σε κάθε γειτονιά. Για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι των Τεμπών και να μην γίνουν «Τέμπη» ούτε στα τρένα ή στα αεροπλάνα ούτε στα νοσοκομεία.
Το ΣΕΚ είναι δεμένο με αυτούς τους αγώνες. Και θέλουμε ένα πολύ μεγαλύτερο κόμμα για να στηρίζει αυτές τις μάχες στο εργατικό κίνημα, στις σχολές, στις γειτονιές, μέχρι τη νίκη.
Ο λόγος στους αντιπροσώπους
Πλούσια ήταν η συζήτηση που ακολούθησε τις εισηγήσεις, με δεκάδες συντρόφους και συντρόφισσες να παίρνουν τον λόγο και να μεταφέρουν την εμπειρία από την παρέμβαση στις μάχες του προηγούμενου διαστήματος. Δημοσιεύουμε κάποιες από αυτές τις παρεμβάσεις.
16/12, Απεργία ενάντια στον Προϋπολογισμμό. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης
«Στην Κυψέλη άνοιξε το ζήτημα με το μαχαίρωμα στο 15ο Λύκειο που η κυβέρνηση προσπάθησε να το χρησιμοποιήσει για να πει ότι χρειάζεται μεγαλύτερος έλεγχος περισσότερη καταστολή.
Εμείς το ανοίξαμε και ο κόσμος ανταποκρινόταν στην ανάλυσή μας. Με πρωτοβουλίες ενιαιομετωπικές μπορούμε να ανοίγουμε την κόντρα με την κυβέρνηση και το σύστημα. Έτσι, επειδή έχουμε παρέμβαση, αποφασίσαμε να κάνουμε μια εκδήλωση για την εκπαίδευση που θέλουμε. Ο κόσμος δεν έχει στεγανά για το τι θέλει να παλέψει».
Δημήτρης Τ.,
πυρήνας Κυψέλης
«Η εικόνα ότι οι από πάνω θέλουν να μας οδηγήσουν στη βαρβαρότητα αλλά οι από κάτω το παλεύουν, διαπερνάει τα πάντα.
Πριν δυο χρόνια ανέλαβε ο Άδωνις και πήγε να απολύσει τις καθαρίστριες του Αγ. Σάββα, πελώρια μάχη, μετά πήγε να διαλύσει τα συνδικάτα, την Αριστερά, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δυο χρόνια μετά, ο πιο μισητός υπουργός της ΝΔ έχει απομονωθεί, μέχρι και την ΕΙΝΑΠ έχασε. Γι’ αυτό κάνανε προσπάθεια στο νοσοκομείο που νομίζουν ότι μπορεί να το ελέγξουν ξανά με τις πλάτες του Άδωνι. Και ήταν μια αποτυχία η φιέστα που κάνανε. Χτίζουμε μια συλλογική ομάδα στο νοσοκομείο που μπορεί να καθορίσει όλες τις μάχες.
Κώστας Κ.,
πυρήνας Γκύζη, νοσοκομείο Έλενα
«Ένα βασικό που διαπιστώσαμε όταν πήγαμε στη Νίκαια στην πανελλαδική επιτροπή των μπλόκων, είναι ήταν το μίσος για την κυβέρνηση. Μιλάμε για μια περιοχή που είχε διαδοχικά τον Ιανό τον Ντάνιελ, καταστροφές, αγρότες που κυνηγούσαν τον Αγοραστό να τον δείρουν. Μια περιοχή που ανοίγανε τα μπλόκα για να πάνε οι δικηγόροι στη δίκη των Τεμπών. Ανοίγανε ζητήματα για την ΚΑΠ, για το τι θέλουνε να κάνουνε οι πολυεθνικές στη Θεσσαλία.
Κάναμε μια μεγάλη εκδήλωση που μαζί με τον δικό μας σύντροφο ομιλητή είχαμε κι ομιλήτρια μια πανεπιστημιακό από τη ΝΕ.ΑΡ, μια εκδήλωση που κατέληξε να συζητάει τι σημαίνει συγκεκριμένα το δίλημμα μεταρρύθμιση ή επανάσταση σήμερα. Σε αυτή τη συζήτηση το πάνω χέρι το έχουνε οι απόψεις μας, μια μεγάλη διαφορά με τι ίσχυε δέκα και πάνω χρόνια πριν. Χρειάζεται μεγάλη τόλμη από τη δική μας πλευρά, για να κερδίσουμε κόσμο στα μεγάλα, στις μεγάλες ιδέες».
Τάσος Τ.,
πυρήνας Βόλου
«Είμαι καινούργιο μέλος, γνώριζα την ΟΣΕ στο λύκειο, αλλά συνδέθηκα με το κόμμα μέσα από το αντιπολεμικό κίνημα. Συνειδητοποίησα ότι όλα τα ζητήματα συνδέονται. Από την Παλαιστίνη, την Πύλο, τα Τέμπη, μέχρι όλες τις επιθέσεις της κυβέρνησης. Πρέπει να κερδίσουμε κόσμο στις ιδέες της ανατροπής και του αντικαπιταλισμού.
Πρέπει να υπάρχει δράση. Αλλά πρέπει να έχει βάση τη θεωρία. Στον πυρήνα αναλαμβάνει ο καθένας ένα θέμα κάθε βδομάδα, αλλά αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να ψάξουμε και την ιστορία, όπως εγώ όταν έκανα εισήγηση για το ενιαίο μέτωπο. Σημαντική είναι κι η δράση, με τον κόσμο στη γειτονιά που του δίνουμε την εφημερίδα ξανά και ξανά. Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας, κάποιες φορές απογοητεύομαι αλλά δεν το βάζω κάτω. Είναι η περίοδος που δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω».
Σοφία Φ.
Πυρήνας Πειραιά
«Θα μιλήσω σαν γυναίκα, μετανάστρια, άνεργη. Μεγάλωσα στα Πατήσια, μετακόμισα στο Παγκράτι και ένα μεγάλο κομμάτι από αυτό το ταξίδι το έκανα στο τρόλεϊ 11. Σε αυτό το τρόλεϊ θα δεις κυρίως μετανάστες.
Η κατάργηση των τρόλεϊ θα επηρεάσει κυρίως μετανάστες εργαζόμενους που γυρνάνε πολύ αργά από τις δουλειές τους. Ο διαγωνισμός για ηλεκτρικά λεωφορεία ακυρώθηκε, θα αντικατασταθεί μόνο το 40% του δικτύου. Είναι μια επίθεση στην εργατική τάξη που δεν κάνει τόσο ‘μπαμ’. Όταν είσαι σε φάση που ο κόσμος αναγκάζεται να μετράει τις δεκάρες σημαίνει ότι θα γυρίζω πτώμα μετά από 13ωρη εργασία που δεν πληρώνομαι καλά επειδή είμαι γυναίκα και μετανάστρια ενώ δίπλα γίνεται πόλεμος. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους παλεύουμε, για την εργατική τάξη που γυρίζει πτώμα στο σπίτι, να της δείξουμε τον δρόμο».
Ειρήνη Μ.,
πυρήνας Παγκρατίου
«Οι Αμερικάνοι θα τα βρούνε σκούρα στη Βενεζουέλα, ο λαός δεν θα παραδοθεί εύκολα.
Η χρονιά ξεκίνησε δυναμικά με τη χτεσινή πορεία και το αντιπολεμικό κίνημα θα δυναμώσει. Οι υγειονομικοί είναι στα κάγκελα, οι εκπαιδευτικοί είναι στα κάγκελα. Στο Περιστέρι είχαμε δυο δυναμικές πορείες το καλοκαίρι και το φθινόπωρο για τις επιθέσεις των φασιστών σε τρανς άτομα. Κανένας και κανένα δεν είναι μόνο του. Στους εκπαιδευτικούς συνεχίζεται η μάχη ενάντια στην αξιολόγηση-πειθάρχηση, ενάντια στις συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολείων. Όλες οι μάχες είναι μπροστά μας, ανοιχτές».
Αθηνά Σ.,
εκπαιδευτικός, πυρήνας Περιστερίου
«Δεν θα μπορούσαμε να παίξουμε αυτόν τον ρόλο για να βγει η απεργία για τον προϋπολογισμό αν στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ δεν είχαμε περισσότερους αντιπροσώπους.
Ήταν αποτέλεσμα μιας μεγάλης δουλειάς. Χρειάζεται να είμαστε ταυτόχρονα καλοί συνδικαλιστές και καλοί επαναστάτες. Το τρίπτυχο μαρξισμός-θεωρία και πράξη είναι μια καθημερινή διαδικασία και όχι εύκολη. Για να έχει ο κόσμος αυτοπεποίθηση να τσαλακώνει υπουργούς, για να τραβάς την υπόλοιπη αριστερά σε κάθε μάχη χρειάζεται και να μπαίνεις μπροστά στη δράση αλλά και να συζητάς για την προοπτική ότι πάμε να ανατρέψουμε και τον Μητσοτάκη και το σύστημα αλλά και ότι έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε.
Κατερίνα Π.,
νοσοκομείο Αγ. Σάββας, πυρήνας Πετρούπολης
«Θέλω να σταθώ στην Εργατική Αλληλεγγύη. Δεν θα μπορούσαμε να καταφέρουμε όσα κάναμε χωρίς το βασικό μας εργαλείο, την εφημερίδα, την οποία διακινούμε στους εργατικούς χώρους και τη χρησιμοποιούν τα μέλη μας.
Λίγο πριν τις 16 Δεκέμβρη βγήκαν οργανωμένα και συντονισμένα 15 εξορμήσεις σε εργατικούς χώρους της περιφέρειας του Βορείου Κέντρου. Έγινε πολύ καλή δουλειά από τους συντρόφους, με άνοιγμα σε σχολεία, νοσοκομεία και δήμους. Αυτό πρέπει να γίνεται συστηματικά και σταθερά κάθε βδομάδα. Είναι δύναμη και βοήθεια και για τα μέλη μας μέσα στους εργατικούς χώρους. Έχουμε κάνει βήματα μπορούμε να κάνουμε περισσότερα».
Ειρήνη Ζ.,
πυρήνας Εξαρχείων
«Στην περιοχή μας το τελευταίο διάστημα έγιναν κινητοποίηση για το κλείσιμο των ΕΛΤΑ στον Άλιμο, αντιφασιστική πορεία για την επανεμφάνιση Χρυσαυγιτών στην Αργυρούπολη, δύο απεργίες στο εργοτάξιο Ελληνικού, εκλογές σε 3 Συλλόγους Δασκάλων με μέλη μας υποψηφίους και εκδήλωση του σωματείου (πρωτοβουλία μας) στο Αιγινήτειο για την Παλαιστίνη.
Η παρέμβαση στο εργοτάξιο του Ελληνικού είναι ένα ΣΧΟΛΕΙΟ για όλα τα μέλη. Από πολλές απόψεις. Δεν είναι τυχαίο ότι σύντροφοι που έχουν δυσκολία ή χρόνια να "πουλήσουν εφημερίδα", σε αυτή την εξόρμηση, θέλουν να έρθουν. Όταν είσαι ανοιχτός, με την εφημερίδα, ανακαλύπτεις όλες τις ταχύτητες της εργατικής τάξης. Για παράδειγμα (ξανά) στο Ελληνικό, δεν είναι μόνο οι Άραβες οικοδόμοι, μιλάμε με μηχανικούς "των 2000€ευρώ" που λένε ανοιχτά "ψήφιζα Δεξιά δεκαετίες, τώρα ψηφίζω Αριστερά" και αγοράζουν εφημερίδα επί τόπου».
Κατερίνα Σ.,
περιφέρεια Νοτίων
«Η μάχη ενάντια στην εκμετάλλευση, τον ρατσισμό και τα εγκλήματα της Lamda Development επηρέασαν τον τελευταίο καιρό τον πυρήνα μας στη δράση και την παρέμβαση μας. Σε αυτήν την τεράστια επένδυση όπου μέσα σε έναν μήνα δύο Αιγύπτιοι εργάτες έχασαν την ζωή τους πάνω στην δουλειά.
Τα έντυπα μας βοήθησαν να φτάνουμε και στις τρείς γλώσσες αγγλικά, αραβικά, ελληνικά στους μετανάστες εργάτες του Ελληνικού στις εξορμήσεις μας εβδομαδιαία στο εργοτάξιο. Οι ίδιοι εργάτες κουβαλούν μια σειρά εμπειρίες από το τι ήταν η Αραβική Άνοιξη το 2010 και τα ποτάμια των εξεγέρσεων εκείνη τη περίοδο.
Με αυτόν τον κόσμο βαδίσαμε μαζί στις 10 Δεκέμβρη στην πανελλαδική απεργία των οικοδόμων όπου με μαζική συμμετοχή διαδηλώσαμε κρατώντας το πανό του σωματείου εργαζομένων του Ελληνικού. Ήταν εντυπωσιακή η εικόνα τόσο της συμμετοχής των μεταναστών όσο και της θέλησης να οργανωθούν και να παλέψουν ενάντια στα αφεντικά και τους εργολάβους που τους εκμεταλλεύονται. Μαζί με δεκάδες εργάτες ακολούθησε σύσκεψη της ΚΕΕΡΦΑ όπου υπέγραψαν και άφησαν τα στοιχεία τους για να συνεχίσουμε μαζί αυτόν τον αγώνα».
Στέφανος Κ.,
πυρήνας Ελληνικού