Ισως δεν έχει υπάρχει άλλη Βουλή που να έχει περάσει τόσα μέτρα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, (19 συνολικά το 2012) προκειμένου να αποφύγει κρίσιμες ψηφοφορίες. Τους τελευταίους έξι μήνες, η συγκυβέρνηση Σαμαρά, (μετά και τη λαχτάρα των 153 ψήφων τον Οκτώβρη) έχει αναδειχθεί ο πρωταθλητής της “ψηφοφοριοφοβίας”.
Ζωντανή απόδειξη ήταν η έντονη ανησυχία για το χειρισμό της προανακριτικής επιτροπής για τη Λίστα Λαγκάρντ την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή: Χρειάστηκαν δεκατέσσερις ώρες συνεδρίασης, συνεχείς ελιγμοί και πλήρης καταστρατήγηση της λεγόμενης “μυστικότητας” της ψηφοφορίας και του Συντάγματος προκειμένου να κρατηθεί όρθια η αδύναμη συγκυβέρνηση Σαμαρά – που ακόμα και το μπόνους των 50 βουλευτών στο πρώτο κόμμα της πέφτει λίγο.
Ο τρόπος ψηφοφορίας που επέλεξαν οι Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης ήταν να στηθούν τέσσερις κάλπες, μια για κάθε όνομα που προτεινόταν για παραπομπή σε προανακριτική χωρίς όμως να είναι υποχρεωτική η ψήφος και στις τέσσερις κάλπες. Ετσι οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί μπορούσαν να ελέγξουν όλους τους υποψήφιους κομματικής απειθαρχίας που θα τολμούσαν να ψηφίσουν σε κάλπη της οποίας τα πρόσωπα δεν προτείνονταν για παραπομπή από τους ίδιους.
Σε αυτήν την κατεύθυνση ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος έτρεξαν να δώσουν το παράδειγμα ψηφίζοντας μόνο σε μια κάλπη. Από τους εναπομείναντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ όλοι ψήφισαν στη μία κάλπη (εκτός από την Τζάκρη). Όμως από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας μόνο 36 αποφάσισαν να ακολουθήσουν το Σαμαρά ψηφίζοντας μόνο στην κάλπη του Παπακωσταντίνου, ενώ οι περισσότεροι ψήφισαν και στις τέσσερις κάλπες. Σημαντικός αριθμός βουλευτών της ΝΔ από αυτούς φαίνεται ότι στήριξε την κοινή πρόταση Ανεξάρτητων Ελλήνων - Χρυσής Αυγής κατά του Παπανδρέου.
Τελικά με χίλια ζόρια και διαδικαστικά αδιέξοδα, (και με την συμπληρωματική αναφορά των οικονομικών εισαγγελέων για την υπόθεση να φθάνει στη Βουλή λίγες ώρες πριν από τη λήξη της συζήτησης), η Βουλή κατάφερε να αποφασίσει αργά το βράδυ τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον Παπακωνσταντίνου. Στην επιτροπή θα συμμετέχουν 15 βουλευτές που πρέπει να έχουν παραδώσει το πόρισμά τους μέχρι τις 25 Φλεβάρη, ενώ προανακριτική επιτροπή δεν θα υπάρξει για τους Βενιζέλο, Παπανδρέου και Παπαδήμο.
Βόμβα
Στις ομιλίες στη Βουλή, αλλά και στις μέρες που προηγήθηκαν της ψηφοφορίας, το κύριο όπλο του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν η καταγγελία ότι προσπαθούσε ζητώντας να πάει ο Βενιζέλος σε προανακριτική να βάλει βόμβα στα θεμέλια του ενός από τους τρεις πυλώνες της συγκυβέρνησης.
Κατά της διάρκεια της συζήτησης ο Σαμαράς και ο Κουβέλης κράτησαν αποστάσεις από το Βενιζέλο αποφεύγοντας να τοποθετηθούν και αφήνοντάς τον μόνο να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ο Βενιζέλος στη Βουλή κατήγγειλε τον ΣΥΡΙΖΑ για σχεδιαζόμενο “ρεσάλτο” στην εξουσία. Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Η στρατηγική της εφόδου για την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης και της χώρας επανέρχεται μετά τις εκλογές αλλά ξαναχάνει. Δεν έμεινε τίποτα άλλο τώρα, αλλά το ρεσάλτο, που για να πετύχει πρέπει να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ, που είναι ο εγγυητής της πολιτικής σταθερότητας και της εθνικής στρατηγικής».
Στην οξεία αντιπαράθεση Βενιζέλου-Τσίπρα στη Βουλή, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε πολλά για τον Βενιζέλο, αλλά αρνήθηκε να σηκώσει το γάντι λέγοντας ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν συνδέει το αποτέλεσμα των ψηφοφοριών στη Βουλή με τη διατήρηση της κυβέρνησης και ρωτώντας γιατί να αισθάνεται απειλή μία κυβέρνηση που έχει την πλειοψηφία στη Βουλή στο τέλος τόνισε ότι “θα έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ όχι με ρεσάλτο, αλλά δημοκρατικά».
Αλήθεια τι ακριβώς σημαίνει “όχι με ρεσάλτο, αλλά δημοκρατικά”; Θα πρέπει να περιμένουμε άλλα τριάμισι χρόνια να κλείσει τετραετία η συγκεκριμένη συγκυβέρνηση για να έλθει “δημοκρατικά” ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ενώ τριγύρω μας όλα θα έχουν καταστραφεί; Ποιοι είναι εν τέλει οι σαλταδόροι της εξουσίας αν όχι αυτοί που μπορούν να κυβερνάνε μόνο και μόνο επειδή ο εκλογικός νόμος (που οι ίδιοι ψήφισαν και τώρα χάνοντας την εξουσία θέλουν να εγκαταλείψουν) χαρίζει στο πρώτο κόμμα το μπόνους των 50 εδρών;
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο θα έπρεπε να απαντήσει θαρρετά, “ναι θέλουμε να δημιουργηθεί ενδοκυβερνητική κρίση και να πέσει η κυβέρνηση”. Θα έπρεπε να προτείνει σε κόμματα της αριστεράς και συνδικάτα συλλαλητήριο έξω από τη Βουλή την ώρα της ψηφοφορίας. Αντί γι' αυτό προτίμησε να δηλώσει για ακόμα μια φορά τον σεβασμό της στους “θεσμούς”. Επιβεβαιώνοντας ότι οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν με ερωτήσεις και φλογερούς λόγους στα έδρανα της Βουλής. Πέφτουν πρώτα απ' όλα με απεργίες και αγώνες στους δρόμους. Με τα ρεσάλτα της εργατικής τάξης.