Η άποψή μας
Πανεργατική δράση μέχρι τη νίκη σε όλα τα μέτωπα

Oι συμβασιούχοι ενώνονται με όλους τους εργαζόμενους στην Πανεργατική απεργία

Η Πανεργατική απεργία της 13 Δεκέμβρη σημαδεύει ότι η σύγκρουση με τισ "μεταρρυθμίσεις" του Καραμανλή έφτασε σε κρίσιμο σημείο. 

Πραγματικά, δεν υπάρχει μέτωπο που να ανοίγει η Νέα Δημοκρατία και να μη βρίσκει μπροστά της μαζική αντίσταση. 

Μετά τις σχολές και τα σχολεία όπου έβαλε φωτιά η επίθεση της Γιαννάκου, ήρθαν τα Λιμάνια και τα Νοσοκομεία όπου η δράση των εργαζόμενων έχει στριμώξει τον Κεφαλογιάννη και τον Αβραμόπουλο. Ακόμα και στον ΟΤΕ, όπου μετά την περιβόητη συμφωνία που είχε υπογράψει πέρυσι η ΟΜΕ-ΟΤΕ η κυβέρνηση θεωρούσε ότι έχει τα χέρια της λυμένα, τώρα βγήκε απεργία. 

Σιγά - σιγά γίνεται φανερό ότι ούτε με τη συναίνεση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί ο Καραμανλής να είναι σίγουρος ότι θα επιβάλει τις "μεταρρυθμίσεις" που τόσο πολύ επιδιώκει. Αυτό φάνηκε τρανταχτά την περασμένη βδομάδα με την αποτυχία των μεθοδεύσεων για ψήφιση της αναθεώρησης του Αρθρου 16 στα γρήγορα. Η κυβέρνηση φοβάται να προχωρήσει χωρις τη συναίνεση του Παπανδρέου,το ΠΑΣΟΚ φοβάται τις συνέπειες ενός τέτοιου ξεπουλήματος και οι δυο μαζί φοβούνται την ογκούμενη οργή του κόσμου. Ουσιαστικά ομολόγησαν ότι η τύχη αυτής της κυβέρνησης βρίσκεται στα χέρια των φοιτητών και των εκπαιδευτικών και στο κατα πόσο θα αποφασίσουν να κλιμακώσουν τις καταλήψεις και τις απεργίες τους. 

Αυτή η έμμεση ομολογία βρίσκεται πίσω και από την έντονη φιλολογία για πρόωρες εκλογές. Οσο και να θέλουν οι κονδυλοφόροι του Ρουσόπουλου να εμφανίσουν ότι η ΝΔ προωθεί αυτά τα σενάρια από θέση ισχύος επειδή προηγείται στα γκάλοπ, η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση φτάνει στο σημείο που δεν μπορεί πια να κυβερνήσει, αφού η εφαρμογή κάθε μέτρου της αναβάλλεται. Αναβολή η Γιαννάκου, αναβολή ο Κεφαλογιάννης, αναβολή και ο Αβραμόπουλος. 

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή οι αγώνες είναι ότι οι ηγεσίες της Αριστεράς αρνούνται σε μεγάλο βαθμό να παραδεχθούν ότι τα πράγματα έχουν φτάσει σ αυτό το σημείο. Παραμένουν δέσμιες μιας ανάλυσης του συσχετισμπύ δυνάμεων μιας προηγούμενης περιόδου και περιορίζουν τους ορίζοντες τους δικούς τους αλλά και του κόσμου που επηρεάζουν. 

Οι αγώνες μέχρι τώρα έχουν καταφέρει με την ορμή, τη φαντασία και την πρωτοβουλία της βάσης να διευρύνουν αυτούς τους ορίζοντες. Αυτό έκαναν οι φοιτητές με τις καταλήψεις, οι δάσκαλοι με την απεργία τους, οι συμβασιούχοι με τις συνεχείς δράσεις τους και τόσοι άλλοι χώροι που μπορεί να μην έγιναν πρωτοσέλιδα. Η Πανεργατική της 13 Δεκέμβρη μπορεί να αποτελέσει σταθμό για αυτή τη δυναμική γιατί γενικεύει και ενώνει τους αγώνες που δώσαμε ως εδώ. 

Για να πάμε παρακάτω, έχει να παίξει καίριο ρόλο η νέα ριζοσπαστική Αριστερά. Μια δύναμη που έχει εμπιστοσύνη στον παλμό της βάσης και προωθεί πρωτοβουλίες για να της ανοίγει νέα περιθώρια. Τέτοιο ρόλο διεκδικεί νά παίζει η Εργατική Αλληλεγγύη και το ΣΕΚ. Αυτό το δείξαμε σε πολλές στιγμές τη χρονιά που κλείνει. Καθώς, όμως, η κρίση της κυβέρνησης και του νεοφιλελευθερισμού μπαίνει σε νέα φάση, χρειαζόμαστε μια πολύ πιο δυνατή ριζοσπαστική Αριστερά. Ελάτε να κάνουμε αυτή την προσπάθεια μαζί.