Εργατικό κίνημα
Σ’αυτή την Πανεργατική ενώνουμε τους αγώνες μιας χρονιάς

Δάσκαλοι 25/10/2006

Το 2006 είναι η χρονιά της μαζικής αντίστασης του εργατικού και του φοιτητικού κινήματος, στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις της κυβέρνησης της ΝΔ και της άρχουσας τάξης. Από τα εργοστάσια μέχρι τα δημοτικά σχολεία και από τα νοσοκομεία μέχρι τα λιμάνια, εξαπλώθηκε ένα τεράστιο κίνημα κόντρα στην νεοφιλελεύθερες επιθέσεις, που στρίμωξε την κυβέρνηση στη γωνία. 

Η κυβέρνηση της ΝΔ βρέθηκε εκτεθειμένη και στριμωγμένη σε όλα τα επίπεδα. Τα σκάνδαλα και οι αποκαλύψεις διαδέχονταν το ένα το άλλο. Η χρονιά ξεκίνησε με την αποκάλυψη του τεράστιου πολιτικού σκανδάλου, που ακόμα την ταλανίζει, των απαγωγών των Πακιστανών. Από το Γενάρη του 2006 που αποκαλύφθηκε αυτό το σκάνδαλο, ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του αντιμετωπίστηκε από τους εργαζόμενους και τη νεολαία σαν τον μεγαλύτερο απαγωγέα, των εργατικών κατακτήσεων, των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της δημόσιας Παιδείας και Υγείας. 

Η πρώτη μεγάλη εργατική αντίσταση του 2006, ξεδιπλώθηκε στη Θεσσαλονίκη, στο εργοστάσιο των Λιπασμάτων. Οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν την κατάληψη του εργοστασίου αμέσως μόλις ανακοινώθηκε ότι η Εμπορική Τράπεζα που είχε την ιδιοκτησία του εργοστασίου, προχωρά στο κλείσιμο μία κερδοφόρας επιχείρησης και στο πέταγμα εκατοντάδων εργαζομένων στο δρόμο. Η κυβέρνηση αρχικά υποτίθεται ότι δεν είχε καμία ανάμειξη. Περίμενε ότι ο αγώνας θα ξεφούσκωνε χωρίς το παραμικρό κόστος γι' αυτήν. Την ίδια περίοδο ανακοινώθηκαν οι απολύσεις και στην Κόκα Κόλα την πολυεθνική των αμύθητων κερδών. Ταυτόχρονα βρίσκονταν σε εξέλιξη ο αγώνας των τραπεζοϋπαλλήλων για την υπογραφή ΣΣΕ με τους τραπεζίτες, που τίναξαν τις διαπραγματεύσεις στον αέρα. Η μάχη των Λιπασμάτων έγινε σύμβολο της σύγκρουσης με την ασυδοσία της ελεύθερης αγοράς και την κυβέρνηση της ΝΔ που τη στηρίζει. 

Την ίδια περίοδο με το ξεκίνημα της κατάληψης στα Λιπάσματα ξεδιπλώθηκε η απεργία διαρκείας των ναυτεργατών. Η κυβέρνηση μη έχοντας άλλο τρόπο να σπάσει την απεργία και να στηρίξει τους εφοπλιστές που έχασαν τεράστια κέρδη από την απεργία διαρκείας των ναυτεργατών, κήρυξε επιστράτευση και μετέτρεψε το λιμάνι του Πειραιά σε κέντρο μάχης, στέλνοντας τα ΜΑΤ να εξαπολύσουν άγρια καταστολή. Στις 22 Φλεβάρη το λιμάνι του Πειραιά πλημμύρισε από χιλιάδες συμπαραστάτες που ανταποκρίθηκαν αυθόρμητα στο κάλεσμα των απεργών για αλληλεγγύη. Χιλιάδες εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ, στα εργοστάσια, φοιτητές και μαθητές απέδειξαν ότι ούτε η καταστολή ούτε η προπαγάνδα των ΜΜΕ μπόρεσαν να απομονώσουν τους ναυτεργάτες από την υπόλοιπη κοινωνία. Η δυνατότητα να σπάσει η επιστράτευση από την ενότητα σύσσωμου του εργατικού κινήματος να απαντήσει στην κρατική καταστολή ήταν περισσότερο εφικτή από κάθε άλλη φορά. Μόνο επειδή η ηγεσία της ΠΝΟ επέλεξε να υπακούσει στην επίθεση της κυβέρνησης και να χαραμίσει αυτή τη δυναμική, μπόρεσε να κοπάσει προσωρινά αυτή τη έκρηξη. 

Λογαριασμοί

Ενα μήνα μετά στις 15 Μάρτη η μαζική οργή ενάντια στην κυβέρνηση της καταστολής και της εργοδοτικής ασυδοσίας βγήκε ξανά στους δρόμους με τη νέα πανεργατική απεργία που αναγκάστηκαν να κηρύξουν τα συνδικάτα. Δίπλα δίπλα μαζί με τους συμβασιούχους, τους εργαζόμενους από τα εργοστάσια που βρίσκονταν υπό κλείσιμο βρέθηκαν οι εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ που είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Αλογοσκούφη από την προηγούμενη χρονιά. 

Η κυβέρνηση από τα μέσα του 2005 πέρασε το νόμο για την "εξυγίανση των ΔΕΚΟ" που προέβλεπε την κατάργηση των κανονισμών εργασίας και των ΣΣΕ. Αυτή ήταν άλλη μία μεγάλη "μεταρρύθμιση" της κυβέρνησης Καραμανλή που έγινε το κόκκινο πανί για όλους τους εργαζόμενους των ΔΕΚΟ και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να την κάνει γαργάρα την προηγούμενη χρονιά. Ο Αλογοσκούφης αναγκάζεται να εγκρίνει Συλλογικές Συμβάσεις του 2006 με αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό και να αφήσει ανέγγιχτους τους κανονισμούς εργασίας. Ακόμα και τώρα στα τέλη του 2006 η αντίστοιχη προσπάθεια εφαρμογής του στον ΟΤΕ συναντά τεράστιες αντιδράσεις. 

Ο Απρίλης ήταν ο μήνας των εργαζόμενων στους Δήμους που μετέτρεψαν τη διήμερη απεργία τους σε διαρκείας διεκδικώντας την ένταξή τους στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα και μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Οι γνωστές επιθέσεις για ανευθυνότητα των εργαζόμενων στην καθαριότητα που παίζουν με την "υγεία των πολιτών" έπεσε και αυτή στο κενό. Η κυβέρνηση προσπάθησε και αυτή την απεργία να την αντιμετωπίσει στέλνοντας τα ΜΑΤ και τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς να ανοίξουν τις χωματερές. Παρά τη στάση της κυβέρνησης η απεργία συνεχίστηκε για 10 ημέρες με συμμετοχή που έφτασε το 90%. Ο Παυλόπουλος αναγκάστηκε να υποσχεθεί τη σύσταση επιτροπής που θα συζητήσει το ζήτημα της ένταξης στα ΒΑΕ, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο. 

Παρά τη στάση συναίνεσης που υιοθέτησε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και της ΠΑΣΚΕ που έσπευσε να υπογράψει διετή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας με τον ΣΕΒ, χαραμίζοντας όλο αυτό το κίνημα που βγήκε επιθετικά κόντρα στην κυβέρνηση της ΝΔ από την αρχή της χρονιάς, οι νέες εκρήξεις δεν άργησαν να έρθουν. 

Ούτε η κυβέρνηση ούτε και η συναινετική αντιπολίτευση δεν μπόρεσαν να διαλύσουν το κίνημα που ξέσπασε την επόμενη περίοδο στους χώρους της παιδείας. Ο Μάης έφερε μαζί του την άνοιξη των αντινεοφιλελεύθερων ιδεών και του κινήματος ενάντια στην φτώχεια και τον πόλεμο που ήρθε στην Ελλάδα με το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ που είχε εντυπωσιακή επιτυχία. Αμέσως μετά οι ιδέες της σύγκρουσης με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της κυβέρνησης της ΝΔ μετατράπηκαν στο πιο μαζικό φοιτητικό κίνημα της τελευταίας 15ετίας. Οι φοιτητές και οι πανεπιστημιακοί δεν άργησαν να πάρουν τη σκυτάλη από τη νίκη των φοιτητικών καταλήψεων της Γαλλίας. Η έκρηξη εκφράστηκε με μαζικές καταλήψεις σε όλα τα ΤΕΙ και ΑΕΙ της χώρας που κράτησαν δύο μήνες. Η 22 Ιούνη ήταν η ημέρα ορόσημο για όλο το εργατικό και φοιτητικό κίνημα. Ηταν η ημέρα που φοιτητές και εργαζόμενοι ενώθηκαν σε ένα κοινό πανεργατικό -παμφοιτητικό ποτάμι και ανάγκασαν την κυβέρνηση στην πρώτη μεγάλη υποχώρηση, στην “μεταρρύθμιση” που ετοίμαζε για τα πανεπιστήμια, με την αναβολή της ψήφισης του νόμου πλαίσιο που άνοιγε την πόρτα των πανεπιστημίων στις επιχειρήσεις. 

Την ίδια ακριβώς περίοδο οι Δάσκαλοι αποφάσιζαν να προχωρήσουν σε απεργία διαρκείας από τις αρχές της νέας σχολικής χρονιάς. Στις 18 Σεπτέμβρη ξεκίνησε η πιο δυνατή απεργία ενός κλάδου που δεν είχε ποτέ στην πρόσφατη ιστορία του εργατικού κινήματος δείξει ανάλογα δείγματα γραφής. 

Για έξι εβδομάδες έδωσαν μία ηρωική μάχη ενάντια στην Παιδεία της αγοράς, τη λιτότητα και τις περικοπές, διεκδικώντας γενναίες αυξήσεις στους μισθούς και στις δαπάνες για την παιδεία. Η μαζική και αναπάντεχη για την ηγεσία της Ομοσπονδίας των δασκάλων, συμμετοχή του κόσμου, στην απεργία και στην οργάνωσή της, οδήγησε σε έναν αγώνα διαρκείας έξι εβδομάδων. Οτι έγινε στο λιμάνι του Πειραιά για μία μέρα, την ημέρα της επιστράτευσης των ναυτεργατών, έγινε σε όλη την Ελλάδα για 40 ημέρες. Οι δάσκαλοι συμπαρέσυραν ένα νέο κύμα καταλήψεων στις σχολές και ακόμα και στους πιο ανοργάνωτους συνδικαλιστικά χώρους, στα Γυμνάσια και στα Λύκεια. Η αποτυχία της απόπειρας απομόνωσης των δασκάλων από τους γονείς που στήριξαν την απεργία, σαν εργαζόμενοι που παλεύουν και αυτοί για τα ίδια αιτήματα, ανάγκασε την Γιαννάκου και τον Καραμανλή να μοιράζουν υποσχέσεις αντί για ξύλο και χημικά όπως επιχείρησαν αρχικά. Η απεργία διαρκείας των δασκάλων έκλεισε γιατί η ηγεσία της ΠΑΣΚΕ και της Αριστεράς δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, φοβήθηκε τη δυναμική της απεργίας και πρότεινε αναστολή τις παραμονές της νίκης της. 

Παλμός 

Αμέσως μετά τη μάχη των δασκάλων άνοιξε ξανά η κόντρα των συμβασιούχων. Παραμονές του Πολυτεχνείου η Αθήνα συγκλονίστηκε από μία μεγαλειώδη κινητοποίηση δεκάδων χιλιάδων συμβασιούχων, που θύμιζε σε παλμό και μαχητικότητα τα τεράστια συλλαλητήρια για την Παιδεία το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη. Το δικαστικό πραξικόπημα του Ελεγκτικού Συνεδρίου που ενορχήστρωσαν Παυλόπουλος και δικαστές ξεσήκωσε την οργή δεκάδων χιλιάδων συμβασιούχων, που ξαναβγήκαν στους δρόμους με συνθήματα και πανώ κατά της κυβέρνησης Καραμανλή. Το κίνημα των συμβασιούχων ξαναβγήκε πιο δυνατό και συσπειρωμένο αναγκάζοντας τη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ και την ΠΟΕ ΟΤΑ να οργανώσουν τις επόμενες μάχες για να υπερασπιστούν τη μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων. 

Η απεργία των δασκάλων έδωσε έμπνευση και στους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας. Οι γιατροί των δημοσίων νοσοκομείων ξεκίνησαν στα μέσα Νοέμβρη τον αγώνα για να σώσουν τα νοσοκομεία από τη διάλυση που θέλει να επιβάλει ο Αβραμόπουλος, με τις περικοπές των εφημεριών των γιατρών. Σε μία σειρά νοσοκομεία γίνονται μαζικές γενικές συνελεύσεις γιατρών που αποφασίζουν απεργίες με αίτημα αυξήσεις στους μισθούς, ανθρώπινο ωράριο εργασίας και μαζικές προσλήψεις στα νοσοκομεία. Για πρώτη φορά έφτασαν γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό να συντονιστούν σε κοινές απεργίες κόντρα στη λιτότητα και τις περικοπές στην Υγεία . 

Ταυτόχρονα ανοιχτή παραμένει η κόντρα των εργαζόμενων στα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης με την απόφαση του Κεφαλογιάννη να ανοίξει την πόρτα του εμπορικού λιμανιού στους ιδιώτες. Οι λιμενεργάτες και οι υπάλληλοι στα λιμάνια συνεχίζουν για πέμπτη εβδομάδα την λευκή απεργία και την αποχή από τις υπερωρίες με βασικό αίτημα από την κυβέρνηση να πάρει πίσω κάθε απόφαση για ξεπούλημα του λιμανιού. 

Μία τέτοια χρονιά κλείνει με την πανεργατική απεργία στις 13 Δεκέμβρη. Μία απεργία που ανήκει σε όλους τους εργαζόμενους, τους φοιτητές, τους μαθητές που έδωσαν την κόντρα με την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, αναγκάζοντας τις επιθέσεις της κυβέρνησης να προχωρούν με ρυθμούς χελώνας αντί για "επιτάχυνση", όπως υπόσχονταν ο Καραμανλής στην άρχουσα τάξη που υπηρετεί. 

Αυτό τον κόσμο έχει να βρει μπροστά του η κυβέρνηση των καπιταλιστών και την επόμενη χρονιά. Η πανεργατική απεργία στις 13 Δεκέμβρη μπορεί να γίνει η αρχή ενός νέου γύρου συγκρούσεων, που αυτή τη φορά μπορεί να στείλει και τις “μεταρρυθμίσεις” τους και όλη την κυβέρνηση στα σκουπίδια.

Συμβασιούχοι 16/11/2006

 Νοσοκομεία 29/11/2006

Πειραιάς 22/2/2006