Αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα
Φεστιβάλ Υπερηφάνειας: Στο δρόμο του Στόουνγουoλ

Το τρίτο στη σειρά Φεστιβάλ Περηφάνειας είναι πια παρελθόν. Ήταν απόλυτα πετυχημένο, τόσο σε αριθμούς, όσο και σε ζωντάνια και απέδειξε ότι τα ζητήματα φύλου, σεξουαλικότητας και καταπίεσης, εξακολουθούν να συγκινούν  και να «καίνε» (περισσότερο από ότι ο ανυπόφορος καύσωνας του περασμένου Σαββάτου) ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. 

Η πλατεία Κλαυθμώνος, όπου εδώ και τρία χρόνια φιλοξενείται σταθερά το Pride, είχε μετατραπεί από το πρωί της 23ης Ιούνη σε φεστιβαλικό χώρο. Έβλεπε κανείς εκεί περίπτερα από οργανώσεις της κοινότητας των gay και λεσβιών, μη κυβερνητικές οργανώσεις αλληλεγγύης, πολιτικά κόμματα και οργανώσεις, από τη «Φιλελεύθερη Συμμαχία» του Αδριανόπουλου, ΠΑΣΟΚ,  αριστερά, μέχρι τις παρυφές του αντεξουσιαστικού χώρου. Εκεί βρισκόταν φυσικά η Πρωτοβουλία Γένοβα και το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο. 

Πολλές εκατοντάδες κόσμου πέρασαν και αρκετοί διαδήλωσαν το απόγευμα προς τη Βουλή – Πανεπιστήμιο και πίσω στην Κλαυθμώνος. Πρόκειται για μεγάλη κατάκτηση. Όταν πριν 2 χρόνια έγινε η πρώτη διοργάνωση, υπήρχε σκεπτικισμός για το αν θα βρει ανταπόκριση, αν θα σταθεί στα  πόδια του, ακόμη και φόβος για επίθεση των θρασύδειλων νεοναζί που είχαν τότε βρωμίσει το κέντρο της πόλης με εμετικά τρικάκια «Έξω Πούστη απ’ την Αθήνα». Όμως με την παρουσία της κοινότητας των gay, λεσβιών, αμφί και τρανσέξουαλ και τη συμπαράσταση της αριστεράς και κόσμου που παλεύει το σεξισμό και το ρατσισμό, το φεστιβάλ περηφάνειας πέτυχε κι αυτό ήταν ένα βήμα μπροστά στην αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να σταματήσουμε τους κάθε είδους  λογοκριτέςτων ΜΜΕ και θεματοφύλακες των οικογενειακών αρχών, που μιλάνε για «κουσούρια» και ανώμαλους.

Σήμερα βρισκόμαστε σε καλύτερη θέση. Τμήμα του επίσημου πολιτικού κόσμου (κατανοητή εξαίρεση η Ν.Δ. και θλιβερή το ΚΚΕ), δίνει το παρόν στις γιορτές περηφάνειας και  αναφέρεται στα δικαιώματα της ομοφυλοφυλικής κοινότητας, το ζήτημα του συμβολαίου συμβίωσης ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου, αδιανόητο πριν λίγα χρόνια για τα ελληνικά δεδομένα έχει ανοίξει, όλοι σχεδόν οι πολιτικοί φορείς που μίλησαν στην εξέδρα του Pride 2007, αναφέρθηκαν στην ισονομία και τα δικαιώματα. Αυτό είναι καλό αλλά λίγο. 

Διακρίσεις

Ζητήματα όπως από πού προέρχεται ο σεξισμός, ποιός ωφελείται από το «διαίρει και βασίλευε» και την ύπαρξη αποδιοπομπαίων τράγων, γιατί οι κάθε είδους κυβερνώντες τελικά αποτυγχάνουν να  σταματήσουν τις διακρίσεις είναι η ουσία του ζητήματος, και ορθά τριβελίζουν το μυαλό του κόσμου που συρρέει στα φεστιβάλ pride. Πιστεύουμε ότι οι οργανωμένες δυνάμεις πρέπει να πάρουν θέση πάνω σ’αυτά, αλλιώς η επίκληση για ισονομία μένει στην καλύτερη περίπτωση ανώδυνη ευχή, στη χειρότερη κυνική ψηφοθηρία. Ρόλο -κλειδί  σ’αυτά έχει η σύνδεση με τον ακτιβισμό και τους καθημερινούς αγώνες που δίνει ένας κόσμος, η σύνδεση με τα μικρά και μεγάλα πολιτικά ζητήματα.

Αυτό το στίγμα βάζει από τη μεριά της η Πρωτοβουλία Γένοβα και ήταν ηχηρό όταν φωνάξαμε συνθήματα όπως «Η απελευθέρωση δε θάρθει με τους νόμους – Gay Trans - λεσβίες βγαίνουμε στους δρόμους» και άλλα πολλά που αγκαλιάστηκαν από ένα ευρύτερο και σημαντικό κομμάτι ακτιβιστών στη διαδήλωση.

Σ’αυτό το πνεύμα, στην πλατφόρμα της πλατείας, ο εκπρόσωπος της Γένοβα προτίμησε να αναφερθεί στην εξέγερση του Stonewall, το περιστατικό που έδωσε έμπνευση στις γιορτές περηφάνειας και κυρίως που αποτέλεσε τη γενέτειρα του σύγχρονου gay κινήματος. Πιστεύουμε ότι με αυτή την πολιτική αναφορά, με τη σύνδεση με τον αντικαπιταλισμό, οι gay, οι λεσβίες αλλά και όλος ο κόσμος που παλεύει το σεξισμό μπορεί να δώσει όλες τις μάχες που έρχονται, για όλα τα μικρά και μεγάλα ζητήματα από καλύτερη θέση.