Πανηγυρικά, τραγουδώντας με υψωμένες τις γροθιές τη Διεθνή, έκλεισε η εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τον Κόκκινο Οκτώβρη έξω από το Πολυτεχνείο στην Αθήνα την Τετάρτη 15/11, πρώτη μέρα του φετινού τριήμερου εορτασμού της εξέγερσης του Νοέμβρη του '73. Στο βήμα βρίσκονταν σύντροφοι και συντρόφισσες που είχαν συμμετάσχει στη συζήτηση “Ο Οκτώβρης του '17 και το αίτημα της επανάστασης στο σήμερα” και είχαν εμπνεύσει με τις ομιλίες τους όλους όσους την παρακολούθησαν.
Την εκδήλωση άνοιξε και συντόνισε η Δέσποινα Κουτσούμπα από την ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στη συνέχεια το λόγο πήραν ο Charlie Kimber από το SWP της Βρετανίας (δείτε συνέντευξή του στην Εργατική Αλληλεγγύη στη σελίδα 12), ο Παναγιώτης Μαυροειδής από το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Patrick Le Moal από το NPA της Γαλλίας, η Μαρία Στύλλου από το περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω και ο Albert Homs από την οργάνωση Endavant της Καταλωνίας που συνεργάζεται με το CUP.
“Σήμερα έχουμε δικούς μας τους δρόμους και γιορτάζουμε τρεις επέτειους ταυτόχρονα”, είπε στην ομιλία της η Μαρία Στύλλου, “Γιορτάζουμε τα 150 χρόνια από την έκδοση του πρώτου τόμου του Κεφάλαιου του Μαρξ. Χωρίς το Κεφάλαιο δε θα μπορούσαμε να καταλάβουμε και να παλέψουμε τον καπιταλισμό. Γιορτάζουμε τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση που έκανε πράξη το σύνθημα «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!». Γιορτάζουμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον επαναστατικό δρόμο του Νοέμβρη.
Ο Μαρξ λέει ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα με δυναμική, που συνεχώς όμως πέφτει σε κρίσεις. Όταν το έγραφε το 1867, πολλοί υποστήριζαν ότι δεν πρόκειται να επιβεβεβαιωθεί. Ο Μπερνστάιν και άλλοι έγραφαν ότι αυτή η ανάλυση έχει ξεπεραστεί, οι κρίσεις και οι ανταγωνισμοί ανήκουν στο παρελθόν, μπαίνουμε με περίοδο ομαλοποίησης. Αυτά τα έλεγαν δέκα χρόνια πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Χρειάζεται να το έχουμε στο μυαλό μας, οι ρεφορμιστές πέφτουν πάντα έξω. Κάθε φορά θεωρούν ότι ο καπιταλισμός έχει τον έλεγχο και κάθε φορά διαψεύδονται. Μια ομάδα επαναστατών στη Ρωσία και τη Γερμανία, ο Λένιν, η Λούξεμπουργκ, ο Τρότσκι, επέμειναν ότι ακολουθεί περίοδος μεγάλων ανταγωνισμών, μια περίοδος πολέμων και επαναστάσεων και γι' αυτό οι επαναστάτες πρέπει να οργανωθούν. Ήταν ο λόγος που δεν οργανώθηκαν την τελευταία στιγμή, όταν έγινε η έφοδος και έδιωξαν τον Τσάρο, αλλά πριν. Οργάνωναν τους εργάτες και το κόμμα.
Εκτός από την εκτίμηση για τον καπιταλισμό, είχαν και την εκτίμηση τι σημαίνει η εργατική τάξη. Όταν ο Μαρξ μιλούσε για τους νεκροθάφτες, κάποιοι το αμφισβητούσαν. Κι όμως η εκτίμηση ότι η εργατική τάξη αλλάζει και κάθε φορά είναι πιο δυνατή ήταν σωστή. Και τότε άλλαζε, έφερνε καινούργια κομμάτια, έφερνε τις γυναίκες. Όταν ο Λένιν έγραφε ότι “σοσιαλισμός σημαίνει κάθε μαγείρισσα να κυβερνάει”, δε το έγραφε μονάχα για ιδεολογικούς λόγους αλλά γιατί οι “μαγείρισσες” ήταν οι πρώτες μέσα στα εργοστάσια, αυτές που βγήκαν και ξεκίνησαν την επανάσταση. Έτσι φτάσαμε στην επανάσταση που η εργατική τάξη άρχιζε να χτίζει την εργατική δημοκρατία όπως κανένας δεν την είχε φανταστεί.
Μπολσεβίκοι
Σε αυτό έπαιξε ρόλο το μπολσεβίκικο κόμμα. Όσο είμαστε καθαροί ότι η επανάσταση είναι των εργατών, άλλο τόσο είμαστε καθαροί ότι το μπολσεβίκικο κόμμα έπαιξε τεράστιο ρόλο. Το “Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ” έδινε τη στρατηγική. Αλλά χρειαζόταν και τακτική. Μη ξεχνάμε ότι οι ρεφορμιστές έχουν πάντα λάθος αλλά παραμένουν δυνατοί. Εκτός αν οι επαναστάτες καταφέρουν να γίνουν πιο δυνατοί. Πώς γίνεται αυτό; Επειδή τους καταγγέλλουν; Όχι, το καταφέρνουν γιατί δουλεύουν με τον κόσμο που έχει ακόμα ρεφορμιστικές αυταπάτες. Σε εκείνη την περίοδο, που ο κόσμος πίστευε ότι η προσωρινή κυβέρνηση και οι μενσεβίκοι είχαν μια προοπτική, που τον έλεγχο στα σοβιέτ τον είχαν ακόμα οι μενσεβίκοι, οι μπολσεβίκοι έμπαιναν στα σοβιέτ και πάλευαν μαζί με τον κόσμο.
Μόνο έτσι αλλάζει ο κόσμος κι έτσι άλλαξε. Δεν πήγαμε από το Φλεβάρη στον Οκτώβρη παρά μόνο με μεγάλη προσπάθεια, με ζικ ζακ απέναντι σε αριστερισμούς και πραξικοπήματα. Έτσι φτάσαμε τον Οκτώβρη να έχουν κερδίσει τον κόσμο των μενσεβίκων στη μεριά των μπολσεβίκων και της κατάληψης της εξουσίας. Το παράδειγμα του Οκτώβρη είναι ολόκληρη δουλειά και προσπάθεια, είναι κοινά μέτωπα, είναι καθαρή στρατηγική, είναι συνεργασίες με την εργατική τάξη και τον κόσμο που επηρεάζεται από το ρεφορμισμό. Έτσι θα τους κερδίσουμε όλους”.
Ήταν μια μαζική εκδήλωση που ούτε ο αποκλεισμός του Πολυτεχνείου ούτε ο βροχερός καιρός κατάφεραν να εμποδίσουν. Μοναδική παραφωνία ήταν η απόφαση μπλοκ του ΝΑΡ και της νΚΑ να αποχωρήσει κατά τη διάρκεια των ομιλιών κι ενώ στο βήμα βρισκόταν ο Π. Μαυροειδής. Ήταν μια κίνηση που προκάλεσε σε όλους αρνητικές εντυπώσεις. Παρόλα αυτά, εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες παρέμειναν μέχρι το τέλος σε μια επιτυχημένη εκδήλωση που ολοκληρώθηκε με διαδήλωση στην Ομόνοια.
Μεγάλη συμμετοχή και πλούσια συζήτηση χαρακτήρισε και την εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Θεσσαλονίκη, την Πέμπτη 16/11 στο ΑΠΘ. Ομιλητές ήταν ο Γιώργος Ρηγόπουλος από το συντονιστικό Θεσσαλονίκης, η Φύλλια Πολίτη και ο Άγγελος Χάγιος από το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.