Αυτή η ορχήστρα έχει το χαρακτηριστικό ότι είμαστε όλοι ίσοι. Μέσα σε αυτό το πνεύμα προσπαθούμε όλοι μαζί για αυτό το αποτέλεσμα το οποίο βγαίνει. Είμαστε δέκα μουσικοί επί σκηνής, το όνομά μας “Λαϊκή ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης” τα λέει όλα. Στην ουσία είμαστε η ορχήστρα του Μίκη. Ο ίδιος δεν είναι ένα τοτέμ, είναι ζων, δρων και πανταχού παρών, γιατί πραγματικά δεν υπάρχει δευτερόλεπτο μουσικής ή δραστηριότητας από αυτά που παράγουμε, τα οποία να μην τα παρακολουθεί. Είτε με τη φυσική του παρουσία είτε ακόμα και όταν δεν είναι εκεί, πάντα φροντίζει ώστε το αποτέλεσμα να φτάνει στα αυτιά του και βέβαια το πλαίσιο με βάση το οποίο λειτουργεί η ορχήστρα είναι πάντα κάτω από την ομπρέλα του.
Όλο αυτό ξεκινάει από πάρα πολύ παλιά. Ξεκινάει από τον πρώτο δίσκο του Μίκη, που ήταν ο “Επιτάφιος”, ο οποίος ήταν στην πραγματικότητα μία ατομική βόμβα, η οποία έπεσε στα πολιτιστικά και παράλληλα στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας. Ο Μίκης γύρω στο ‘60 ήταν ήδη πετυχημένος στο κλασικό στερέωμα στο εξωτερικό, με μουσική μπαλέτου που να παίζεται στα πιο διάσημα θέατρα, είχε πετύχει η μουσική του για τον κινηματογράφο να είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Παρόλα αυτά διάλεξε να επιστρέψει και να κάνει όλο αυτό το μανιφέστο παρέα με τους ομοϊδεάτες του και να ορθώσει πολιτικό λόγο και ταυτόχρονα να καταφέρει να δώσει ένα όπλο στο λαό μας, για να μπορέσει με αυτό και να ορθώσει το ανάστημά του και να αντισταθεί σε όλα αυτά τα πράγματα τα οποία ζούσε.
Όλη αυτή η μουσική η οποία δε σταματάει ούτε δευτερόλεπτο να είναι πολιτική, όποτε την παίξεις είναι επίκαιρη και πάντα είναι εκεί να σου θυμίζει πράγματα. Καταρχήν είναι συνυφασμένη με τους αγώνες του λαού μας. Δεν υπάρχει πορεία, απεργία, διαδήλωση όπου να μην παίζεται αυτή η μουσική. Και τι άλλο μπορούμε να κάνουμε εμείς από το να την υπενθυμίσουμε και να την φέρουμε επί σκηνής στα αυτιά των ακροατών και των συμπολιτών μας και των συναγωνιστών μας βέβαια, γιατί και εμείς πολιτικά όντα είμαστε. Και εμείς ορθώνουμε λόγο απέναντι στον φασισμό ο οποίος ουε και αλίμονο αν μπορέσει πάλι να ξεπηδήσει δυνατός. Χάθηκαν γενιές επί γενναίων, αίμα έτρεξε και πότισε χώματα, πεζοδρόμια, δρόμους. Καταφέραμε με έναν τρόπο να τον κάνουμε να λουφάξει και πάλι σήμερα, παρέα με την φτώχεια, ανδρώνεται και προσπαθεί πάλι να πάρει κεφάλι. Και εκεί εμείς πρέπει να του το κόψουμε.
Σαν άνθρωπος και πολιτικό ον νιώθω χρέος, θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε εκεί στην μεγάλη αντιφασιστική αντιρατσιστική συναυλία της ΚΕΕΡΦΑ και να είμαστε εκεί ανά πάσα στιγμή, το κίνημα το καλεί. Σαν μουσικός της ορχήστρας Μίκης Θεοδωράκης θεωρώ ότι εκεί είναι ο φυσικός σου χώρος, δεν μπορεί να μην είσαι. Αν δεν είσαι εκεί, ποιος θα είναι; Είναι τόσο απλό. Και ξεκινάει από πολύ παλιά. Από τον Πέτρουλα και το 114.
Από τη συνέντευξη του Ξενοφώντα Σουμπουλίδη, μουσικού της “Λαϊκής Ορχήστρας Μίκης Θεοδωράκης” στη Φωνή της ΚΕΕΡΦΑ στην ertopen