Η Αριστερά
ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ 17/2: Η απάντηση στην κρίση είναι η αντικαπιταλιστική αριστερά

Αντιφατική ήταν η εξέλιξη της συνεδρίασης του Πανελλαδικού Συντονιστικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την Κυριακή 17 Φλεβάρη. Το κείμενο με το οποίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρεμβαίνει στη μάχη των Ευρωεκλογών εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία καθώς μόνο 4 αντιπρόσωποι (από τη Μετάβαση) το καταψήφισαν. Αντίθετα, το κείμενο της Απόφασης του ΠΣΟ εγκρίθηκε οριακά με ψήφους 43-38 ύστερα από την επιμονή του ΝΑΡ να συμπεριλάβει τροπολογία που επιχειρεί να νομιμοποιήσει τη διασπαστική τακτική στο Δήμο της Αθήνας.

Είχε προηγηθεί ψηφοφορία επί άλλης τροπολογίας που κατέθεσε η αντιπροσωπεία της ΑΡΙΣ και η οποία έθετε τους όρους για να δίνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη στήριξή της στα κατά τόπους Δημοτικά και Περιφερειακά σχήματα. Η έγκριση αυτής της τροπολογίας τορπιλίστηκε από το ΝΑΡ παρόλο που πήρε μεγάλη πλειοψηφία, με το επιχείρημα ότι οι αντιπρόσωποί του ψήφισαν λευκό και τα λευκά υπερτερούσαν!

Με αυτόν τον τρόπο η αντιπροσωπεία του ΝΑΡ παρέμεινε εγκλωβισμένη στην αντίληψη που προωθεί διασπαστική κίνηση στο Δήμο της Αθήνας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η τροπολογία κατατέθηκε από τον ίδιο αντιπρόσωπο ο οποίος είχε καλέσει σε αποχή από τη συνέλευση της «Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας» τον περασμένο Δεκέμβρη.

Τέτοιες προσπάθειες δεν μπορούν να ακυρώσουν τη δυναμική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αναπτύσσεται μέσα από  δράσεις που ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της περιόδου. Η απεργιακή 8 Μάρτη, η αντιφασιστική 16 Μάρτη, η στήριξη στις μάχες του εργατικού κινήματος πηγαίνοντας προς τις εκλογές δίνουν δύναμη και ελπίδα στον κόσμο που αγωνίζεται και αναζητά αριστερή εναλλακτική. 


Το κείμενο συμβολής του ΣΕΚ

Η  κρίση δεν είναι παρελθόν, είναι το παρόν και το μέλλον για την άρχουσα τάξη και στην Ελλάδα και διεθνώς. Το υπόβαθρό της είναι η αδυναμία του παγκόσμιου συστήματος να ανακάμψει και η αντίσταση της εργατικής τάξης. Με βάση αυτή την εκτίμηση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να παρέμβει επιτυχημένα σε όλες τις μάχες -και τις εκλογικές- των επόμενων μηνών. Οι εργατικοί αγώνες για “να τα πάρουμε όλα πίσω”, η απεργιακή 8 Μάρτη, οι αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές κινητοποιήσεις με σταθμό τη 16 Μάρτη, ένας πανελλαδικός γύρος εκδηλώσεων προβολής των θέσεων και του προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αφορμή τα δέκα χρόνια από την ίδρυσή της, είναι συγκεκριμένα βήματα που θα βοηθήσουν να βγει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπροστά και να συσπειρώσει τον κόσμο που κοιτάζει με ελπίδα προς αυτή

1 Το 2019 ξεκίνησε πολύ διαφορετικά από τους πανηγυρισμούς του 2018 για την ανάκαμψη. Η πτώση των ρυθμών ανάπτυξης και της βιομηχανικής παραγωγής στην “Γερμανική ατμομηχανή” της ΕΕ, οι εμπορικοί πόλεμοι ΗΠΑ-Κίνας και το λαχάνιασμα της κινέζικης οικονομίας, οι κωλοτούμπες της αμερικάνικης FED για τα επιτόκια, είναι ο ένας παράγοντας που τροφοδοτεί τον πανικό των αστικών επιτελείων. 

Ο άλλος είναι η οργή της εργατικής τάξης και των “από κάτω” και οι αγώνες τους. Το κίνημα των “κίτρινων γιλέκων” συνεχίζει να δίνει τις μάχες του, παρά τη καταστολή, και να βγάζει στον αγώνα ολόκληρα κομμάτια της οργανωμένης εργατικής τάξης και της νεολαίας. Ακόμα και στην Ουγγαρία του ακροδεξιού Όρμπαν, η εργατική τάξη μπορεί να παλεύει και να νικάει, όπως έδειξε η απεργία των εργατών στην Volkswagen που κέρδισε 20% αύξηση στους μισθούς. 

2 Στην Ελλάδα δεν βρισκόμαστε σε φάση σταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος γύρω από ένα νέο δικομματισμό. Η πολιτική κρίση που εκδηλώθηκε ανοιχτά το 2011-12 και καθορίστηκε από την αριστερή στροφή της εργατικής τάξης μέσα από τους αγώνες της ενάντια στα μνημόνια δεν έχει κλείσει. Κανένας “πόλος” του πολιτικού συστήματος δεν έχει να προτείνει μέτρα πραγματικής διεξόδου που να βελτιώνουν την κατάσταση της εργατικής τάξης και η αποσάθρωση του “μεσαίου χώρου” μετά τις πρόσφατες εξελίξεις δεν αναιρεί αυτή την πραγματικότητα. 

Η κυβέρνηση προσπαθεί, ενόψει και των εκλογικών αναμετρήσεων, να πείσει ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης και κάνει βήματα προς τ’ αριστερά (μετά την αποχώρηση του δεξιού δεκανικιού των ΑΝ.ΕΛ). Στην πραγματικότητα, όλο το αφήγημά της για την μεταμνημονιακή εποχή βρίσκεται στον αέρα. 

Η “πετυχημένη έξοδος στις αγορές” του Τσακαλώτου δεν μπορεί να σκεπάσει το γεγονός ότι ούτε το δημόσιο χρέος γίνεται “βιώσιμο” ούτε το τραπεζικό σύστημα έχει “εξυγιανθεί”. Οι συμβολικές κινήσεις όπως η αύξηση του κατώτερου μισθού δεν πείθουν μια εργατική τάξη που προσδοκεί και παλεύει να τα “πάρουμε όλα πίσω”. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητάει πρότυπα στην πιο χρεοκοπημένη εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας και η κυβέρνησή του είναι κυβέρνηση επιθετικής προώθησης αντιδραστικών, αντεργατικών επιθέσεων και αναδιαρθρώσεων. Ακόμη και στην εξωτερική πολιτική τα παχιά λόγια της κυβέρνησης για ειρήνη και σταθερότητα μεταφράζονται σε σύμπλευση με την ΕΕ για... επέμβαση στη Βενεζουέλα. 

Η ΝΔ προσπάθησε να στρέψει τη δυσαρέσκεια από την κατρακύλα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιά, ενορχηστρώνοντας μια χυδαία εθνικιστική εκστρατεία με αφορμή την Συμφωνία των Πρεσπών που έδωσε τη δυνατότητα στους βρικόλακες της ακροδεξιάς και τους φασίστες να ξαναβγούν στους δρόμους. Όμως, όπως έδειξε και η αποτυχία των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, αυτή η εκστρατεία απέτυχε. 

3 Η εργατική τάξη συνεχίζει να δίνει οικονομικές και πολιτικές μάχες και να αναζητάει αριστερή εναλλακτική. 

Αντιστέκεται και με οικονομικούς αγώνες όπως οι απεργίες: οι πρόσφατες απεργίες στα ΕΛΤΑ και στην Τράπεζα Πειραιώς ενάντια στις απολύσεις είναι ενδεικτικές, τόσο για την στόχευση των επιθέσεων της άρχουσας τάξης αλλά πολύ περισσότερο για τα αποθέματα μαχητικότητας και οργής ακόμα και σε κλάδους που είχαν μείνει πίσω στους αγώνες του προηγούμενου διαστήματος, λόγω του παραλυτικού ρόλου της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. 

Ο αγώνας των αναπληρωτών στην εκπαίδευση είναι μια μεγάλη μάχη που βάζει στην ημερήσια διάταξη το μέτωπο των προσλήψεων σε όλο το δημόσιο, μια μάχη που είναι ξεκινημένη από τα νοσοκομεία και τους δήμους και που μπορεί να είναι νικηφόρα με τον ενωμένο απεργιακό αγώνα μόνιμων και συμβασιούχων και των συνδικάτων τους. 

Η εργατική τάξη και η νεολαία έχουν αποδείξει ξανά και ξανά ότι διαθέτουν τα  πολιτικά αντανακλαστικά που είναι αντιρατσιστικά, αντισεξιστικά, αντισοβινιστικά, αντιφασιστικά. Δεν είναι μόνο τα εθνικιστικά συλλαλητήρια που έμειναν με τη παραδοσιακή πελατεία της “σκληρής δεξιάς”. Στο κενό έπεσαν και οι εκστρατείες “νόμου και τάξης” που προσπάθησε να σηκώσει η δεξιά και όλη η άρχουσα τάξη μετά τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. 

4 Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει μπροστά της στο επόμενο διάστημα μια ενιαία πολιτική μάχη. Να επικοινωνήσει και να πείσει τον κόσμο που θέλει να φράξει το δρόμο στη δεξιά, στους επίδοξους  Τραμπ και Μπολσονάρο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, τον κόσμο που παλεύει να στείλει τους φασίστες στους υπόνομους της ιστορίας, ότι η απάντηση δεν είναι ο Τσίπρας με τα “κεντροαριστερά” του ανοίγματα, αλλά  το πρόγραμμα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, η σύγκρουση με το σύστημα του κέρδους του πολέμου, του ρατσισμού και του σεξισμού, η αντικαπιταλιστική αριστερά.

•Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να στηρίξει ολόψυχα την πρωτοβουλία για απεργιακή 8 Μάρτη. Είναι μια μάχη και ενάντια στη διαιώνιση των μνημονιακών πολιτικών και ενάντια στις σεξιστικές εκστρατείες της άρχουσας τάξης, με κέντρο τις εργαζόμενες όλη την εργατική τάξη, τις οργανώσεις και τις μορφές πάλης της.

•Να πρωτοστατήσει στις αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές μάχες δείχνοντας έμπρακτα ποιος φράζει το δρόμο στους φασίστες και την ακροδεξιά, την στιγμή που η πολιτική των κυβερνήσεων της ΕΕ και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υψώνουν ρατσιστικά τείχη και θρέφουν τους φασίστες. Σταθμός σε αυτή τη μάχη είναι το αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό συλλαλητήριο της 16 Μάρτη που έχει πάρει μεγάλη διεθνή διάσταση. 

•Να οργανώσει ένα γύρο εκδηλώσεων σε πόλεις και γειτονιές για την προβολή του αντικαπιταλιστικού της προγράμματος, του ανοιχτού της καλέσματος στις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς για τις ευρωεκλογές. Η διοργάνωση του διημέρου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις αρχές του Απρίλη στην Αθήνα  θα είναι ώθηση σε αυτό το πλατύ άνοιγμα. Δέκα χρόνια μετά την συνέλευση της Αθηναϊδας που ίδρυσε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί να βάλει την σφραγίδα της στις εξελίξεις.