Οικονομία και πολιτική
Πόσο “φιλειρηνικό” είναι το Βραβείο σε Τσίπρα - Ζάεφ;

Το Βραβείο Έβαλντ φον Κλάιστ που απονεμήθηκε από κοινού στον Αλέξη Τσίπρα και τον Ζόραν Ζάεφ δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την ειρήνη, ούτε με τον διάλογο, ούτε με τη συνεργασία “μεταξύ των λαών”. 

Πέρσι το βραβείο είχε απονεμηθεί στον Τζον Μακέην, τον Αμερικανό Ρεπουμπλικάνο γερουσιαστή που πέθανε τον περασμένο Αύγουστο. Ο Μακέην ήταν ένα βαμμένο “γεράκι”: υποστήριξε με πάθος όλους τους πολέμους που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ στην εποχή του -από το Βιετνάμ τη δεκαετία του 1960, μέχρι το Αφγανιστάν και το Ιράκ το 2001-3. Και στήριξε με το ίδιο πάθος τον βρώμικο πόλεμο εξόντωσης των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ. Λίγο πριν πεθάνει και παρά την κόντρα του με τον Ντόναλντ Τραμπ έσπευσε να στείλει τα συγχαρητήριά του στον πρόεδρο για την απόφασή του να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία του Ισραήλ, από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ. 

Το 2013 το βραβείο φον Κλάιστ είχε απονεμηθεί στον Μπρεντ Σκόουκροφτ, έναν απόστρατο Αμερικανό αξιωματικό που είχε διατελέσει σύμβουλος των προέδρων Νίξον, Φορντ και Μπους (πατέρα και υιού). Το 2010 στον Ξαβιέ Σολάνα, τον απερχόμενο γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ. Το 2009 στον ίδιο τον Χένρι Κίσιντζερ, τον διαβόητο υπουργό Εξωτερικών του Νίξον. 

Η Συνδιάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου

Η πρώτη “Συνδιάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου”, μας πληροφορούν αυτές τις μέρες οι εφημερίδες και τα κανάλια, πραγματοποιήθηκε το 1963 ύστερα από πρωτοβουλία του Έβαλντ φον Κλάιστ, ενός ήρωα του αντιναζιστικού αγώνα στη Γερμανία της εποχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η πραγματικότητα, όμως, είναι λίγο διαφορετική.

Πρώτον, η πρωτοβουλία για τη Συνδιάσκεψη δεν προήλθε από τον Κλάιστ αλλά από την ίδια την κυβέρνηση της (Δυτικής τότε) Γερμανίας. Ο στόχος δεν ήταν η δημιουργία ενός φόρουμ ειρήνης, αλλά μιας διεθνούς συνάντησης που θα έφερνε σε επαφή τα στρατιωτικά και διπλωματικά στελέχη της Δύσης με τους εμπόρους όπλων και την πολεμική βιομηχανία. Η “Συνδιάσκεψη” γίνεται από τότε κάθε χρόνο με τη συμμετοχή εκατοντάδων “στελεχών” -υπουργών άμυνας και εσωτερικών, καραβανάδων όλων των βαθμίδων και αντιπροσώπων των “μεγάλων οίκων” των εξοπλισμών.

Ο φον Κλάιστ ήταν γόνος μιας παλιάς αριστοκρατικής γερμανικής οικογένειας που “ειδικευόταν” στον στρατό και τον πόλεμο. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε (όπως και ο πατέρας του και οι περισσότεροι Γερμανοί αξιωματικοί) πιστά τον ναζιστικό στρατό –μέχρι τα τέλη του 1943 όπου η προοπτική της ήττας άρχισε να διαγράφεται καθαρά στον ορίζοντα. Τον Γενάρη του 1944 εντάχθηκε (μαζί με τον πατέρα του) στην ομάδα που θα οργάνωνε λίγους μήνες αργότερα την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ της 20ης Ιούλη. Η απόπειρα, όπως είναι γνωστό, απέτυχε, ο Χίτλερ τραυματίστηκε ελαφρά και οι πρωτεργάτες της συνωμοσίας -ανάμεσά τους και ο πατέρας του φον Κλάιστ- οδηγήθηκαν στο απόσπασμα. Ο ίδιος ο νεαρός (τότε) Έβαλντ κατάφερε όμως να γλυτώσει: συνελήφθη, κλείστηκε για λίγο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και ύστερα επέστρεψε στο μέτωπο. Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε με τις εκδόσεις -μέχρι το 1963 που τον ανακάλυψε η Γερμανική κυβέρνηση: σαν “ήρωας” του αντιφασιστικού αγώνα ήταν ο ιδανικός αχυράνθρωπος για να πρωτοστατήσει στη δημιουργία ενός στρατιωτικού θεσμού στη Γερμανία, 18 μόλις χρόνια μετά την ήττα της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η συμφωνία των Πρεσπών

Η συμφωνία των Πρεσπών ήταν, δίχως αμφιβολία, ένα φανταστικό δώρο για τους υπουργούς, τους στρατιωτικούς και τους εμπόρους του θανάτου που παραβρέθηκαν στη φετινή Συνδιάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Πρώτα και κύρια για το ΝΑΤΟ: Το 1991, ο Ψυχρός Πόλεμος έκλεισε με την ήττα και την διάλυση της ΕΣΣΔ. Η ήττα άνοιξε μια μακρά περίοδο αρπαγής των παλαιών “σφαιρών επιρροής” της από τη Δύση. Σε κάποιες περιπτώσεις η λεηλασία αυτή έγινε ειρηνικά -χωρίς να μπορέσει η Ρωσία να προβάλει κάποια αντίσταση. Στην Γιουγκοσλαβία κατέληξε σε εμφύλιο πόλεμο που “έκλεισε” με τον βομβαρδισμό της Σερβίας από τις ΗΠΑ το 1999 και την κατάληψη του Κοσυφοπεδίου, λίγο αργότερα, από το ΝΑΤΟ. Στην Γεωργία ο Πούτιν κατάφερε, με μια στρατιωτική εισβολή, να ακυρώσει την ένταξη της στο ΝΑΤΟ. Στην Ουκρανία το αποτέλεσμα της διαμάχης ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία ήταν ο εμφύλιος πόλεμος, ο διαχωρισμός της χώρας σε δυο ζώνες και η προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία. Με τη συμφωνία των Πρεσπών μια ακόμα (η προτελευταία) πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία γίνεται πλέον μέλος του ΝΑΤΟ. 

Και οι έμποροι όπλων τρίβουν, δίχως αμφιβολία, τα χέρια τους από χαρά. Σε όλες τις χώρες που πέρασαν από το παλιό Σύμφωνο Βαρσοβίας στο ΝΑΤΟ, η αναδιοργάνωση των ενόπλων δυνάμεών τους σήμανε ότι οι στρατιωτικές παραγγελίες πέρασαν από τα εργοστάσια της Μόσχας στα εργοστάσια των πολεμικών βιομηχανιών της Δύσης. Η Βόρεια Μακεδονία δεν έχει ούτε ένα στρατιωτικό αεροπλάνο – για να φέρουμε ένα απλό παράδειγμα μόνο. Τώρα όλα αυτά θα αλλάξουν...