Πάνω από εξήντα αγωνιστές και αγωνίστριες συμμετείχαν στην εκδήλωση που έγινε στην αίθουσα της ΕΔΟΘ στη Θεσσαλονίκη. «Η επανάσταση στον αραβικό κόσμο δίνει δύναμη στην Παλαιστινιακή αντίσταση και ανοίγει τις δυνατότητες να ανατραπούν όλοι οι σύμμαχοι των ιμπεριαλιστών στην περιοχή» τόνισε ο Χάλεντ, παλαιστίνιος αγωνιστής που μαζί με τη Μαρία Στύλλου άνοιξαν τη συζήτηση.
Το λόγο πήραν συνολικά δώδεκα ομιλητές και η κουβέντα άνοιξε και για το κίνημα μέσα στην Ελλάδα. Ο Μπάμπης Τσολάκης, παλαίμαχος συνδικαλιστής στα ΕΛΠΕ είπε ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε από τα προγράμματα του ΔΝΤ που τα δίνουν όλα στις τράπεζες και ότι χρειάζεται να ξεσηκωθούμε. Ο Νίκος Χατζάρας, εργαζόμενος στο Βοήθεια στο Σπίτι τόνισε πώς κάθε κλιμάκωση της επίθεσης από τα πάνω συσσωρεύει περισσότερη αγανάκτηση και αγωνιστικές εμπειρίες στους εργαζόμενους που παλεύουν, ενώ ο Γιάννης Κούτρας, μέλος του ΔΣ Συλλόγου εργαζομένων Ιπποκράτειου τόνισε ότι πρέπει να μεταφέρουμε την εξέγερση μέσα σε κάθε εργασιακό χώρο.
Στην Αλεξανδρούπολη την εκδήλωση παρακολούθησαν εργαζόμενοι της πόλης αλλά και πολλοί φοιτητές. «Οταν ακούω από συναδέλφους να λένε πως “οι επαναστάσεις ανήκουν στο παρελθόν και δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα”, έχω να τους απαντήσω με μια λέξη: “Αίγυπτος!”» είπε στην τοποθέτησή της η Λίλα, καθηγήτρια. Ενώ η Κατερίνα, από την Ιατρική έβαλε το ερώτημα αν θα πρέπει το βιοτικό επίπεδο των εργατών στην Ελλάδα να πέσει όσο στην Αίγυπτο για να φτάσουμε να έχουμε επαναστάσεις κι εδώ. Ο Τάσος, οικοδόμος, τόνισε ότι το προχώρημα των επαναστάσεων στον αραβικό κόσμο είναι και δική μας υπόθεση, των εργατών στην Ελλάδα και την Ευρώπη, θυμίζοντας τη συμμετοχή αγωνιστών από την ίδια την Αίγυπτο στο φετινό Μαρξισμό 2011 στην Αθήνα. Στο τέλος της συζήτησης ένα νέο μέλος οργανώθηκε στο ΣΕΚ.
Ξάνθη
Στην Ξάνθη, η συζήτηση άνοιξε πολύ όταν η Κατερίνα, υγειονομικός στο νοσοκομείο της πόλης, έβαλε μια σειρά ερωτήματα για το πώς μπορεί να ξεπεράσουν οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα τους δισταγμούς και να εξεγερθούν. Ο Τζεμαλή, δάσκαλος, έδωσε την εικόνα από τους αγώνες των εκπαιδευτικών ενάντια στις συγχωνεύσεις σχολείων. Ο Μιχάλης, φοιτητής στο Πολυτεχνείο, έθεσε το ερώτημα του πως μπορούν να προχωρήσουν οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο για να γίνουν πραγματικές επαναστάσεις.
Στο Περιστέρι μετά τις εισηγήσεις των ομιλητών έγινε ερώτηση από ένα σύντροφο για το αν οι αραβικές επαναστάσεις μπορεί τελικά να μην νικήσουν, λόγω του ότι ιστορικά οι ισλαμιστές γίνονται συνήθως ηγεσία στον ξεσηκωμό του Αραβικού κόσμου. «Ένας σύντροφος απάντησε ότι το πρόβλημα στην Αίγυπτο στο κίνημα που φούντωσε μετά τα μέσα της δεκαετίας του΄’40 δεν ήταν το Ισλάμ, αλλά ο σταλινισμός που έβαζε στόχο μόνο την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση και που πίστευε ότι οι εργάτες πρέπει να υποτάξουν το ταξικό τους συμφέρον στο εθνικό.» λέει η Λίλιαν Μπουρίτη.
Περίπου 30 άτομα συμμετείχαν στην εκδήλωση που έγινε στο Δημαρχείο της Αγίας Παρασκευής με τη συμμετοχή φοιτητών και εργαζομένων από διάφορους χώρους. Η Ειρήνη, εργαζόμενη στην ΕΡΤ αναφέρθηκε στην τελευταία απεργία στα ΜΜΕ, λέγοντας ότι δυναμώνει το αίτημα για απεργία διαρκείας. «Σε τρία χρόνια είχαμε 23 μέρες απεργίες, αν τις είχαμε κάνει μαζεμένες θα ήμασταν πιο δυνατοί» είπε χαρακτηριστικά, ενώ η Ηρα μίλησε για τον αγώνα στην Κερατέα λέγοντας ότι πολλοί άνθρωποι που δεν τους ξέραμε πριν, κάνουν τώρα συλλογικά ένα αγώνα που μπορεί και να νικήσει.
Στην εκδήλωση στον Πειραιά, η Μαργαρίτα, μαθήτρια μετέφερε την εικόνα από τον αγώνα στα σχολεία ενάντια στις συγχωνεύσεις, ενώ στην εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο στην Πάτρα, όπου συμμετείχαν πάνω από είκοσι σύντροφοι-ισσες τέθηκε το ερώτημα «μετά τον Παπανδρέου τι». Τριάντα άτομα συμμετείχαν στην πολύ ζωντανή συζήτηση που έγινε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου της Νέας Σμύρνης και ένα νέο μέλος οργανώθηκε στο ΣΕΚ. Η Ελένη, αποκλειστική νοσοκόμος που είναι από την Αίγυπτο, αλλά ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, μετέφερε ζωντανά τις εικόνες και τις εμπειρίες από την τελευταία επίσκεψή της στο Κάιρο, πριν από δύο εβδομάδες και τον ενθουσιασμό που επικρατεί για την ήττα του Μουμπάρακ.