«Τα καθεστώτα που τρίζουν κάτω από το βάρος των επαναστάσεων είχαν να εξασφαλίσουν ότι το αίμα του παγκόσμιου καπιταλισμού, το πετρέλαιο θα μπορούσε να ρέει απρόσκοπτα στους ιμπεριαλιστές. Οτι οι ΗΠΑ και οι άλλες δυνάμεις θα έχουν τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε αυτήν τη διαδικασία. Και ότι ο κόσμος εκεί θα παραμείνει με το κεφάλι σκυμμένο». «Σήμερα, για ακόμα μια φορά, οι απλοί άνθρωποι μπαίνουν στο προσκήνιο και τα αλλάζουν όλα, γι’ αυτό τώρα τρέχουν να το προφτάσουν. Το μήνυμα που έστειλε παντού η εξέγερση των Τυνήσιων και η ανατροπή του Μπεν Αλί ήταν ή τώρα ή ποτέ.
Το ξεκίνημα στην Αίγυπτο έγινε στις 25 Γενάρη, τη ‘Μέρα οργής’. Μαζεύτηκε ο κόσμος στα τζαμιά, είτε ήταν μουσουλμάνοι, είτε ήταν χριστιανοί, είτε άθεοι, γιατί τα τζαμιά έδιναν τη δυνατότητα να συγκεντρωθεί κανείς κάπου και να είναι ασφαλής, να μπορέσουν όλοι μαζί να βγουν στο δρόμο μετά. Και βγήκαν σε ένα όγκο που η συνήθης αστυνομία δεν μπορούσε να το ελέγξει. Αυτό ανάγκασε τον Μουμπάρακ να συγκεντρώσει τις δυνάμεις καταστολής στο κέντρο.
Η απάντηση δόθηκε στο Σουέζ και σε άλλες πόλεις, στις φτωχογειτονιές, τις εργατογειτονιές που περιβάλλουν το Κάιρο, όπου ο κόσμος επιτέθηκε, έκαψε τα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος, κατέλαβε τα αστυνομικά τμήματα, πήρε χιλιάδες όπλα, απελευθέρωσε πολιτικούς κρατούμενους.
Αναγκάστηκαν να αποσύρουν την αστυνομία. Εβγαλαν το στρατό στους δρόμους σε μια επίδειξη δύναμης και ταυτόχρονα δοκίμασαν τους παρακρατικούς που επιτέθηκαν με καμήλες, άλογα και όπλα στο πλήθος. Αυτά οδήγησαν ακόμα περισσότερο κόσμο που έβλεπε ότι τα πράγματα έπαιρναν αποφασιστική τροπή να βγει στο δρόμο. Όταν το καθεστώς για να κρατηθεί, άρχισε να ζητάει συγγνώμη, την τελική σφραγίδα έβαλε η εργατική τάξη που προχώρησε σε απεργίες και καταλήψεις στις τράπεζες, στις συγκοινωνίες, στα εργοστάσια παντού».
Απεργιακό κύμα
Στην συνέχεια ο ομιλητής περιέγραψε πως αυτές οι εικόνες κυοφορούνταν στους αγώνες που ξέσπασαν τα προηγούμενα χρόνια: ενάντια στις επιθέσεις του Ισραήλ στην Παλαιστίνη το 2000, ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ το 2003 - αγώνες που άνοιξαν ξανά τη συζήτηση για το τι συμβαίνει στην ίδια την Αίγυπτο. Μικρές διαδηλώσεις 300-500 αγωνιστών που έβαζαν από το 2005 το «κάτω ο Μουμπάρακ» και αντιμετωπίζονταν με λυσσαλέα καταστολή, συλλήψεις, φυλακίσεις, ακόμα και δημόσιους βιασμούς από τσιράκια του κόμματος Μουμπάρακ και το παρακράτος. «Από το 2005 και μετά, το νέο στοιχείο είναι ένα συνεχές απεργιακό κύμα. Την απεργία 20.000 κλωστοϋφαντουργών στα βόρεια του Καϊρου που ξεκίνησε από τις γυναίκες. Η αστυνομία δεν κατάφερε ποτέ να την καταστείλει και οι εργαζόμενοι κέρδισαν τα αιτήματα. Βγήκαν σε απεργία οι υπάλληλοι της εφορίας, έφτιαξαν απεργιακές επιτροπές που εξελίχθηκαν σε ομοσπονδία, έξω από τον έλεγχο του κράτους».
«Η επανάσταση εξακολουθεί να είναι σε εξέλιξη» τόνισε κλείνοντας. «Εχουμε καταλήψεις στα πανεπιστήμια, έχουμε νέα κόμματα να ιδρύονται. Χθες απεργούσαν 7000 εργάτες στο Σουέζ, προχθές στις κλωστοϋφαντουργίες για οικονομικά και πολιτικά αιτήματα. Οι επαναστάσεις δεν είναι στιγμιαία γεγονότα, αλλά διαδικασίες που χρειάζονται την αλληλεγγύη του κινήματος ενάντια στις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών όπως αυτή που είναι σε εξέλιξη στη Λιβύη».