Ο πρώτος, η κρίση του καπιταλισμού. Στην Αίγυπτο, μια πετυχημένη οικονομία, έχει φτάσει σήμερα να μην μπορεί να θρέψει τον κόσμο και οι επενδύσεις να έχουν βυθιστεί. Αυτό υπάρχει παντού. Κοιτάξτε τι γίνεται στην Ευρώπη. Αυτές τις μέρες υπάρχουν τρία κράτη έτοιμα να χρεοκοπήσουν, ξεκίνησε η Ελλάδα, μπήκε η Ιρλανδία και έρχεται η Πορτογαλία. Κοιτάξτε σε πόση αντίθεση έρχονται αυτά με τα σχέδια του Σαρκοζί, που μόλις ένα χρόνο πριν πρότεινε την ‘ΕΕ των 40 κρατών’, να μπούνε μέσα και τα καθεστώτα της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Σήμερα, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να βομβαρδίζει για να σταματήσει τις επαναστατικές εκρήξεις στη Λιβύη.
Αυτό δεν είναι δύναμη, είναι κρίση. Και δεν είναι μόνο η εικόνα του Σαρκοζί. Ξέρουν ότι το ντόμινο των χρεοκοπιών έχει ξεκινήσει και δεν ξέρουν τι να κάνουν, ‘να τους διασώσουμε ή να τους αφήσουμε να καταρρεύσουν’, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Αν αφήσουμε να χρεοκοπήσει η Ελλάδα δεν ξέρουμε σε πόσες τράπεζες, σε πόσες χώρες θα σταματήσει αυτή η χρεοκοπία. Αν διασώσουμε, υπάρχει ο κίνδυνος το θέμα της διάσωσης να πάει και στην Ισπανία και μετά οι τέσσερις χώρες να γίνουν πέντε και να καταρρεύσει στη συνέχεια όλη η ΕΕ.
Δεν έχουν απάντηση και τα ίδια συμβαίνουν στις ΗΠΑ. Εκεί έδωσαν τεράστια λεφτά στις τράπεζες κόβοντας δολάρια και τώρα ο μόνος τρόπος να τα μαζέψουν είναι οι περικοπές των δημόσιων δαπανών, που όμως φέρνουν την εργατική τάξη στο κέντρο των εξελίξεων. Αυτό σήμαινε το Γουισκόνσιν, αυτό σημαίνει ότι σε μια σειρά από πολιτείες η εργατική τάξη στις ΗΠΑ, έχει αρχίσει να ξαναζωντανεύει, να απεργεί, να κάνει διαδηλώσεις των 100.000 ανθρώπων, να έχει συμπαράσταση, αυτό σημαίνει ένας από τους καταληψίες του κοινοβουλίου του Γουινσκόνσιν στη Αθήνα».
Στη συνέχεια η εισηγήτρια αναφέρθηκε στην κρίση του ιμπεριαλισμού αναλύοντας πως οι ΗΠΑ έχουν χάσει το πλεονέκτημα που είχαν αποκτήσει στις χώρες της Μέσης Ανατολής και του Μαγκρέμπ στις αρχές του ’90 όταν κατέρρευσαν τα καθεστώτα του κρατικού καπιταλισμού στη Ρωσία. Η κρίση αυτή ήλθε μέσα από την ήττα στο Ιράκ, το βάλτωμα στο Αφγανιστάν και συνεχίζεται σήμερα με τις επαναστάσεις– με ένα μπουλντόγκ στην περιοχή, το Ισράηλ να μην μπορεί να κάνει τίποτα.
Αντίσταση
“Το τρίτο είναι η αντίσταση» έκλεισε η Μαρία Στύλλου. «Στις αρχές της δεκαετίας που πέρασε, ξεκινήσαμε φωνάζοντας ‘ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός’ στη Γένοβα το 2001. Σήμερα, αυτά έχουν γίνει κτήμα του εργατικού κινήματος, έγιναν επαναστάσεις. Το πρώτο μισό της δεκαετίας, ήταν η Λατινική Αμερική που ο ένας πρόεδρος μετά τον άλλο έφυγαν με ελικόπτερα. Αυτό σημαίνει επανάσταση, δεν φοβούνται τους επαναστάτες φοβούνται τις μάζες. Και απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Από το Γουινσκόνσιν μέχρι την Ιαπωνία, όπου η εργατική τάξη είχε ξεχάσει τις παραδόσεις της και τώρα βλέπει την ‘ανάπτυξη’ να καταρρέει στη Φουκοσίμα και ξαναρχίζει να διαδηλώνει. Η τάξη θυμάται και προχωράει σε καινούργιες μορφές.
Στην ίδια την Ευρώπη, στη Βρετανία, το περσινό φοιτητικό κίνημα εξελίχθηκε στην εργατική διαδήλωση του μισού εκατομμυρίου και τώρα ανοίγει το ζήτημα της γενικής απεργίας. Και ο κατάλογος είναι μακρύς, Ιρλανδία, Πορτογαλία και βέβαια η κατάσταση στην ίδια την Ελλάδα - οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι περιφρουρήσεις, είναι τα προχωρήματα του εργατικού κινήματος που έχει κάνει να τρίζουν τα θεμέλια το Μνημόνιου και του Γιωργάκη. Χρειάζεται σήμερα να συντονιστούν οι αγώνες, χρειάζεται να χτίσουμε την επαναστατική μαγιά γιατί μέσα από τέτοια γεγονότα προχωράνε οι επαναστάσεις».