Είναι μια συλλογική δουλειά που φιλοδοξεί να απαντήσει από τη σκοπιά των ταξικών και πολιτικών αγώνων που ξεδιπλώνονται σήμερα και σαν τέτοια έχει ιδιαίτερη αξία. Οι δημιουργοί του δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, καθώς είναι μάχιμοι δημοσιογράφοι και ακτιβιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
Μετά το εισαγωγικό απόσπασμα, όπου (αλληγορικά ίσως) η μικροαστική ευδαιμονία μιας οικογένειας μετατρέπεται σε εφιάλτη του οικογενειάρχη της για να πληροφορηθούμε τελικά ότι πρόκειται για καταχώρηση της Ε.Ε. κατά των βασανιστηρίων (!), η Χρεοκρατία θέτει το βασικό ερώτημα «πώς φτάσαμε εδώ;» και ξεκαθαρίζει με ποια μεριά είναι και με ποια δεν είναι. «Δύο κόμματα, τρεις πολιτικές οικογένειες και κάποιοι επιχειρηματίες οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, κήρυξαν στάση πληρωμών στους πολίτες για να σώσουν τους δανειστές τους». Δεν είμαστε λοιπόν τα άσωτα παιδιά μιας καλοκουρδισμένης παγκόσμιας οικονομίας, το σύστημα είχε προβλήματα από τα νεανικά του χρόνια.
Το ντοκιμαντέρ αναζητά τη συνολική απάντηση: «Δεν υπάρχει καπιταλισμός χωρίς κρίση» ακούμε δια στόματος Ντέιβιντ Χάρβει. Η ιδεολογική βάση των απαντήσεων αντλεί κύρια από την θεωρία «Μητρόπολης – Περιφέρειας» όπως αυτή έχει εξελιχθεί σήμερα, και παρά τα όρια της συγκεκριμένης αντίληψης, εντοπίζει ορθά το πρόβλημα του συστήματος εκεί που πραγματικά βρίσκεται, στην οικονομική του βάση.
Ταξική μάχη
Έτσι με το τέλος της μεταπολεμικής ανάπτυξης (μέσα ’70), η κρίση είναι αναπόφευκτο γεγονός, γρήγορα μετατρέπεται σε χρηματιστηριακή, αλλά το ποιος θα την πληρώσει είναι πολιτική και ταξική μάχη. Με την Ευρωπαϊκή ενοποίηση, οι χώρες της Ευρωπαϊκής περιφέρειας βρέθηκαν στο ίδιο οικονομικό τερέν με μια Γερμανία που χρειάστηκε να τσαλαπατήσει την εργατική της τάξη για να παραμείνει ανταγωνιστική (όπως βεβαιώνει η αντιπρόεδρος «Die Linke»), όμως έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει σύγκριση.
«Είναι σαν να βάζεις στο ίδιο ρινγκ τον Κάσιους Κλέι με ένα πυγμάχο κατηγορίας φτερού». Όταν η κρίση ξέσπασε, ο βασιλιάς «Ευρώ» αποδείχτηκε γυμνός στο να συγκρατήσει την κατάσταση.
Και τώρα; Στην αδιαμφισβήτητη αποτυχία του μνημονίου και των μέτρων του, η «Χρεοκρατία» αναζητά την εναλλακτική απάντηση, ώστε η Ελλάδα να μην έχει την τύχη της Αργεντινής, του αντεστραμμένου ειδώλου μας στο Νότιο ημισφαίριο.
Η άρνηση πληρωμής είναι βασική επιλογή. Το πώς αυτή θα στοιχειοθετηθεί και θα γίνει πράξη, προϋποθέτει πιο συνολικές αποφάσεις. Το ντοκιμαντέρ «κλείνει το μάτι» στην περίπτωση του Ισημερινού, μιας χώρας που αφού εκπαραθύρωσε με ελικόπτερο 2 στη σειρά νεοφιλελεύθερους προέδρους και τους εκπροσώπους του ΔΝΤ, αρνήθηκε να πληρώσει το 70% του χρέους της, χαρακτηρίζοντάς το «επαχθές», δηλαδή άδικο και παράνομο με στοιχεία που συγκέντρωσε η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου για λογαριασμό της αριστερής κυβέρνησης Κορέα.
Και μάλιστα χρησιμοποιώντας τον ορισμό του «επαχθούς» κατά διεθνή και αποδεκτά κριτήρια, που ορίστηκαν στο παρελθόν από ιμπεριαλιστικές χώρες όπως οι ΗΠΑ. Πώς όμως θα εκχωρηθούν τα λογιστικά στοιχεία στην ΕΛΕ για να κάνει τη δουλειά της και ποιος θα κρίνει και θα κάνει πράξη τα συμπεράσματά της; Αυτό μας φέρνει στο ζήτημα της πολιτικής βούλησης της κυβέρνησης και της πολιτικής εξουσίας. Η ΕΛΕ δεν είναι πανάκεια, είναι εργαλείο, που ίσως αποδειχτεί χρήσιμο την εργατική τάξη και το κίνημα, ώστε να γίνει πράξη το πολύ πετυχημένο κλείσιμο του ντοκιμαντέρ: Ο ΓΑΠ να φύγει με ελικόπτερο!
INFO: Μπορείτε να παρακολουθήσετε την «Χρεοκρατία» ελεύθερα στο διαδίκτυο στο www.Debrocracy.gr