Ο Μπράιαν Βέρντιν είναι παλαίμαχος αγωνιστής του αντιπολεμικού, αντιρατσιστικού και συνδικαλιστικού κινήματος, μέλος της Ενωσης Εκπαιδευτικών του Μιλγουόκι, ενώ έχει υπάρξει και υποψήφιος με το κόμμα των Πρασίνων του Νέιντερ. Την δεκαετία του ’60 συμμετείχε στο κίνημα ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ο πατέρας του, μεξικανικής καταγωγής ήταν μετανάστης και ενεργός συνδικαλιστικά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.
«Οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ, καταλαβαίνουν ότι η αιτία που υποβόσκει κάτω από όλα αυτά τα κινήματα είναι η αλαζονεία των ΗΠΑ και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός» έλεγε ο Βέρντεν, δέκα χρόνια πριν στη μεγάλη πανεθνική διαδήλωση της Ουάσιγκτον το 2002 περίπου ένα χρόνο μετά τη Γένοβα και λίγους μήνες μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. «Αυτή η πλατιά σύνθεση ανθρώπων που διαδηλώνει είναι ό, τι καλύτερο για το κίνημα. Ηταν πολύ ικανοποιητικό να βλέπει κανείς ένα κομμάτι της αραβικής κοινότητας να διαδηλώνει εδώ».
“Ο άξονας του κακού”
Τον Αύγουστο του 2002 ήταν βασικός ομιλητής στην διαμαρτυρία λίγων εκατοντάδων διαδηλωτών ενάντια στην επίσκεψη Μπους, στο Μιλγουόκι. “Εχω βαρεθεί να βλέπω ανθρώπους στην ουρά να περιμένουν γιατί δεν έχουν τίποτα να φάνε. Αυτός είναι ο πραγματικός άξονας του κακού. Η οικονομική καταπίεση». Το 2007 διαδηλώνει στο πλευρό των νέων και των μαύρων που αποκλείονται από την είσοδο σε γνωστό μεγάλο εμπορικό κέντρο που χρησιμοποιεί εργαζόμενους κάτω των 17 χρονών. «Το μήνυμα είναι καθαρό: Δεν είναι ευπρόσδεκτοι. Μπορούν να δουλεύουν εδώ, αλλά δεν μπορούν να ψωνίζουν από εδώ. Το Μέιφερ Μολ δεν θέλει και ποτέ δεν ήθελε τα μαύρα παιδιά και τους νέους ανθρώπους» κατήγγειλε ο Βέρντιν τότε στα τοπικά ΜΜΕ.
Παρά το γεγονός ότι το νομοσχέδιο των περικοπών ψηφίστηκε στις 12 Μάρτη από την κυβέρνηση, οι κινητοποιήσεις στην πολιτεία του Γουινσκόνσιν δεν έχουν κοπάσει. Τρεις μέρες μετά την ψήφιση, στο Μάντισον 150.000 διαδήλωσαν στο μεγαλύτερο συλλαλητήριο που έχει γίνει ποτέ στην πολιτεία του Γουινσκόνσιν. Οι εκπαιδευτικοί, παρά το γεγονός ότι η απεργία των δημοσίων υπαλλήλων θεωρείται παράνομη στη συγκεκριμένη πολιτεία, απεργούσαν για τέσσερις μέρες και τα σχολεία είχαν κλείσει.
Στις 19 Μάρτη, επέτειο της εισβολής στο Ιράκ έγιναν αντιπολεμικές διαδηλώσεις και στο Μάντισον και στο Μιλγουόκι, με κέντρο τους τον καινούργιο πόλεμο στη Λιβύη. Στη διαδήλωση πήραν μέρος και “μικροί” αγρότες που μια εβδομάδα πριν είχαν μπει με τα τρακτέρ τους στην κορυφή της πορείας προς το Καπιτώλιο με πανώ που έγραφε “farms not arms”, δηλαδή «φάρμες όχι όπλα». Αλλοι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ που έγραφαν «πόλεμο στον Γουόκερ (κυβερνήτης της πολιτείας) όχι στους μουσουλμάνους». Την ίδια μέρα, λίγο αργότερα, μαύροι, ασιάτες και λατίνοι φοιτητές διαδήλωσαν προς το Καπιτώλιο ενάντια στον πόλεμο που τους έχει κηρύξει η κυβέρνηση με επιθέσεις στα τμήματα ξένων σπουδών, αλλά και τους ίδιους τους μετανάστες.
Μια νέα πλατιά ριζοσπαστικοποίηση γεννιέται με συνθήματα όπως «φορολογήστε του πλούσιους», «Μην αφήσετε τις πολυεθνικές να πάρουν το Γουινσκόνσιν» να έχουν πλατιά απήχηση. Μηνύματα συμπαράστασης φτάνουν ακόμα και από συνδικάτα του μακρινού Μπαγκλαντές.
Διαβάστε επίσης