Ήταν ένα φεστιβάλ πολιτισμού και αντίστασης, που έγινε πάνω στο πιο φημισμένο μπλόκο της Κερατέας, στη ΒΙΟΠΑ στη Λ. Λαυρίου, διάρκειας 72 ωρών, με 60 μουσικά σχήματα και150 εικαστικούς καλλιτέχνες.
Αυτό το φεστιβάλ ήταν η ευκαιρία για χιλιάδες εργάτες και νεολαία να έρθουν σε επαφή με μία περιοχή και έναν λαό, το λαό της Κερατέας, που εδώ και 4 μήνες διεξάγει έναν σκληρό αγώνα ενάντια στα βρώμικα σχέδια της κυβέρνησης για εγκατάσταση ενός βλαβερού για το περιβάλλον και τη ζωή τους ΧΥΤΑ.
Ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας κρατάει γερά γιατί είναι ένας αγώνας δίκαιος που έχει κερδίζει την συμπαράσταση όλο και περισσότερου κόσμου και η επιτυχία του φεστιβάλ ήταν ακόμα μία τέτοια απόδειξη. Ούτε ο Ραγκούσης, ούτε ο Πάγκαλος, ούτε η άγρια κατστολή και η ωμή βία των ΜΑΤ, ούτε οι εργολάβοι, οι τράπεζες και τα ΜΜΕ καταφέρνουν να κάμψουν την αντίσταση τους.
Αρκετοί σύντροφοι από το ΣΕΚ βρεθήκαμε στο Φεστιβαλ έχοντας οργανωμένη παρουσία και παρέμβαση στο κόσμο που ήρθε να το παρακολουθήσει. Δεν θέλαμε μόνο να δείξουμε την αμέριστη συμπαράσταση μας στον αγώνα των κατοίκων της αλλά κυρίως να ανοίξουμε τη συζήτηση για το πως μπορεί να συνεχισθεί νικηφόρα. Αυτό που λέγαμε και στους ντόπιους αλλά και στους συμπαραστάτες από τις άλλες περιοχές είναι ότι δεν θα πρέπει να βλέπουμε την Κερατέα σαν το γαλατικό χωριό που αντιστέκεται. Όσο ηρωικός και αν είναι ο αγώνας, όσο και αν μαζί με τα γιαούρτια η κυβέρνηση έχει φάει και τα μούτρα της, αυτός ο αγώνας για να έχει νικηφόρο τέλος θα πρέπει να γίνει και απεργιακός αγώνας των εργαζόμενων στους Δήμους της Αττικής.
Οι απολύσεις των συμβασιούχων, η ιδιωτικοποίηση στη διαχείριση των σκουπιδιών και της καθαριότητας πάνε χέρι - χέρι στους καλλικρατικούς δήμους της κυβέρνησης και της τρόικας. Η κατάληψη του Δημαρχείου Αθήνας δείχνει το δρόμο. Έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε απεργιακά κέντρα αγώνα που θα στείλουν στη χωματερή την κυβέρνηση και την τρόικα μαζί με τα σχέδια τους και όχι τη ζωή μας.