Από τη μια μεριά ο Τραμπ που απειλεί ότι θα “καταστρέψει” την οικονομία της Τουρκίας και μετά στέλνει τον Πενς να υπογράψει συμφωνία, από την άλλη η Ευρωπαϊκή Ένωση που δηλώνει εξοργισμένη, ενοχλημένη, ανήσυχη αλλά μετά σφυρίζει αδιάφορα. Και στη μέση η ελληνική κυβέρνηση που έχει μείνει κυριολεκτικά στον άξονα, στον άξονα με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Με το πού ανακοινώθηκε η αποχώρηση των Αμερικάνων από τη Συρία και ταυτόχρονα η εισβολή της Τουρκίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση άρχισε τους λεονταρισμούς. Θα παρακολουθεί στενά την Τουρκία, θα επιβάλει κυρώσεις, θα σταματήσει τις πωλήσεις όπλων, θα διακόψει τη χρηματοδότηση και άλλα τέτοια ευφάνταστα. Όμως, ούτε στο εσωτερικό της δεν είχε λυμένο τι ακριβώς θέλει η ΕΕ και σίγουρα δεν είχε κανένα μηχανισμό για να το επιβάλει. Τελικά οι 28 της ΕΕ έβγαλαν ένα κείμενο που ζητάει από την Τουρκία να σταματήσει και… αναπτύσσει τους κινδύνους από την επανεμφάνιση του ISIS. Κι όσον αφορά το εμπάργκο και τις κυρώσεις, παρέμειναν σε επίπεδο πρωτοβουλίας του κάθε κράτους ξεχωριστά. Στο μεταξύ ο Τραμπ συμφώνησε σε πρώτο επίπεδο με τον Ερντογάν, ενώ από την άλλη μεριά εξελισσόταν η μεσολάβηση Πούτιν μεταξύ Κούρδων, Άσαντ και Ερντογάν. Το τι λέει η ΕΕ έμεινε απλώς σχολιασμός μετά από όλα αυτά. Όσον αφορά στους πρόσφυγες λέει πως δεν είναι καλή ιδέα να σπρωχτούν εκατομμύρια άνθρωποι ξανά μέσα στη Συρία, αλλά κι αυτά παραμένουν “ιδέες”. Στην πράξη η Τουρκία αντιγράφει τις πολιτικές κλειστών συνόρων της ίδιας της ΕΕ.
Σχεδιασμοί
Η ελληνική κυβέρνηση στήριζε τους σχεδιασμούς της στην εκτίμηση ότι οι διαφωνίες για το μέλλον της Συρίας θα οδηγήσουν σε πιο βαθιά ρήξη μεταξύ Τραμπ και Ερντογάν. Έτσι η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε να αγκαλιάσει ακόμη σφιχτότερα τον Τραμπ, να καλωσορίσει τον Πομπέο και να του δώσει ό,τι ζητούσε από την Αλεξανδρούπολη ως τη Σούδα και από εκεί ως την περικύκλωση του Ιράν. Την ίδια εκτίμηση έκανε και το Ισραήλ, που δήλωνε κι αυτό φίλος των Κούρδων, πιστεύοντας ότι έτσι χτίζει μια βάση μέσα στη Συρία τόσο για να παρεμβαίνει στην περιοχή όσο και ενάντια στην Τουρκία. Ο Νετανιάχου, ο αρχιτέκτονας αυτής της πολιτικής, μόλις παραιτήθηκε από την προσπάθειά του να μείνει στην πρωθυπουργία. Είναι “προδομένος” κι αυτός από τον φίλο του τον Τραμπ.
Τώρα που οι μεγάλοι τα βρίσκουν και αφήνουν την Τουρκία να συνεχίσει την εισβολή και κατοχή, μένουν μετέωρες ελληνική και ισραηλινή κυβέρνηση που πίστευαν πως μεταξύ τους μπορούν να συνεχίσουν τα νταηλίκια στην Ανατολική Μεσόγειο και να έχουν όποτε θελήσουν τη στήριξη του Τραμπ. Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη πρόκειται για μεγάλο άδειασμα. Αν η ΕΕ δεν μπορεί να επιβάλει κυρώσεις για μια μεγάλης κλίμακας εισβολή, σιγά μην το κάνει για την αμφισβητήσιμη μοιρασιά των ΑΟΖ και του φυσικού αερίου λίγα μίλια από τα νότια παράλια της Τουρκίας. Φυσικά οι κόντρες είναι πιθανό να ξανανοίξουν σε επόμενη φάση του πολέμου, αλλά οι αποφάσεις θα παρθούν μεταξύ αυτών που έχουν αρβύλες και τανκς στο έδαφος της Συρίας.
Αυτό που τελικά θα μείνει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντί για μεγαλύτερος ρόλος στην περιοχή θα είναι περισσότερες αμερικάνικες αρβύλες και αμερικάνικα τανκς στις βάσεις μέσα στην Ελλάδα, περισσότερες δεσμεύσεις για στήριξη των αμερικάνικων σχεδίων και για νέα προγράμματα εξοπλισμών.